Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «το έπος Ρωμανού ταπεινού». Διαβάστε το Μέρος Α’, Μέρος Β’ και Μέρος Γ’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιζ’. »Πες το, λοιπόν ‒και γρήγορα‒ σε όσους είναι του σπιτιού και βοηθούν στο γάμο,
»να συνεργήσουν σ’ ό,τι πω· κι ό,τι οδηγίες θα τους πω, να τις ακολουθήσουν.
»Κι έτσι, θα γίνουν μάρτυρες του θαύματος οι ίδιοι και θα το μαρτυρούν μετά και σ’ άλλους ως αυτόπτες.
»Δεν θέλω εγώ βοήθεια τώρα από τον Πέτρο· να με συντρέξουν δεν ζητώ ούτε ο Ιωάννης, μήτε ο Ανδρέας
»ή κανείς από τους δικούς μου ανθρώπους ‒ από τους Αποστόλους μου.
»Γιατί αν τους βλέπανε εδώ να βοηθούν στο θαύμα, θ’ αρχίζαν
»να υποπτεύονται πως κάποιο κόλπο στήσαμε και κάνουμε απάτη.
»Όχι… Θέλω να βοηθήσουνε αυτοί οι ίδιοι που ’ναι εδώ: του γάμου οι υπηρέτες,
»ώστε αυτοί από μόνοι τους να ζήσουνε το θαύμα και μαρτυρία να δίνουνε ότι επάνω σ’ όλα έχει εξουσία ο Χριστός,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία».
ιη’. Τότε η Μητέρα του Χριστού έστερξε σ’ όλα τούτα και σ’ όσους διακονούσανε στο γάμο εκεί πέρα, αμέσως
μα και πρόθυμα αυτά τα λόγια είπε: «Ό,τι ο Γιος μου θα σας πει, κάντε το πράξη τώρα».
Όπως τα εξηγεί η Γραφή, στην αποθήκη του σπιτιού υπήρχαν έξι αγγεία·
δίνει, λοιπόν, την εντολή ο Χριστός στους υπηρέτες:
«Γεμίστε», είπε, «με νερό αυτά εδώ τ’ αγγεία».
Και τότε αμέσως κάνανε εκείνο που τους είπε
κι όλα τ’ αγγεία γέμισαν με δροσερό νεράκι.
Απόμειναν λοιπόν εκεί κι είχαν την απορία, σαν τι σκοπό να ’χει ο Χριστός,
Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
ιθ’. Και τώρα τι να πω εγώ; Δεν πρέπει να παινέψω τ’ αγγεία αυτά που βρέθηκαν μέσα σε μια στιγμή όλα γεμάτα με κρασί;
Πώς έτσι όλα μονομιάς μεταλλαχθήκαν τα νερά ‒ έτσι τελείως ξαφνικά;
Τότε είν’ που ο Δεσπότης στα φωναχτά τους διέταξε, στα φανερά τους είπε, καθώς το γράφει η Γραφή:
«Πάρτε απ’ τα αγγεία το κρασί που δεν χρειάστηκε γι’ αυτό να κάνετε εσείς τρύγο.
»Δώστε απ’ αυτό, δώστε να πιουν όλοι οι καλεσμένοι που στα τραπέζια κάθονται·
»βρέξτε τους τα ποτήρια, που αδειανά κι ολόστεγνα στέκονται εκεί μπροστά τους.
»Να κεραστεί ο κόσμος, σ’ όλους κρασί να δώσετε και στον γαμπρό προπάντων!
»Γιατί μοιράζω τη χαρά σ’ όλους μ’ αυτό το θαύμα· παράδοξα, απροσδόκητα σ’ όλους χαρά σκορπίζει
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία».
κ’. Όταν, ως Παντοδύναμος, έκανε το νερό κρασί αδιαμφισβήτητα ο Χριστός εκεί μπροστά σε όλους,
το κατευχαριστήθηκαν όλοι ανεξαιρέτως και βρήκανε πως ήτανε θεσπέσιο στη γεύση,
όπως αυτό που τώρα εμείς όλοι απολαμβάνουμε μέσα στην Εκκλησία στο δείπνο αυτό το μυστικό της Θείας Λειτουργίας.
Γιατί εδώ πέρα το κρασί Χριστού γίνεται αίμα
κι εμείς που πίνουμε απ’ αυτό, μας πλημμυρίζει την καρδία μια ευφροσύνη, μια χαρά ολότελα αγιασμένη
και χίλιες δόξες δίνουμε στον Μέγα μας Νυμφίο.
Γιατί Νυμφίος αληθινός είναι μονάχα Ένας ‒Εκείνος που γεννήθηκε, λέω, από τη Μαρία. Είναι ο Λόγος του Θεού που υπάρχει πριν απ’ την αρχή ‒πριν την αρχή του κόσμου‒ που ήρθε κι ενανθρωπίστηκε, κι από Δεσπότης δέχτηκε μορφή να πάρει δούλου,
Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
κα’. Ύψιστε, Άγιε, Εσύ των πάντων ο Σωτήρας, ετούτο τ’ άγιο κρασί που πήραμε και βάλαμε όλοι μες στην καρδιά μας,
διαφύλαξέ το ανόθευτο Εσύ που όλα τα βλέπεις. Όλους που είν’ κακόδοξοι, διώξ’ τους να φύγουν απ’ εδώ,
γιατί αυτοί οι πανούργοι το Άγιό Σου το κρασί θέλουν να το νερώσουν.
Τα δόγματα της Πίστης μας που Εσύ μας τα έχει δώσει, πάντοτε απεργάζονται τρόπους να τα νοθεύσουν και το αθάνατο κρασί θέλουν να νερουλιάσουν·
γι’ αυτό, αξιοκατάκριτοι όλοι θε να βρεθούνε μες στη φωτιά της κόλασης.
Αλλά Εσύ Αναμάρτητε, αλλά Εσύ Σωτήρα, σώσε μας
απ’ τον οδυρμό, όταν θα έρθει η ώρα της Κρίσης Σου της τελικής, ωσάν Φιλεύσπλαχνος Θεός που είσαι Κύριέ μας.
Με τις ευχές της Παναγιάς Παρθένου, Θεοτόκου, ας γίνει να μας σπλαχνιστεί
υτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
