Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «το έπος Ρωμανού ταπεινού». Διαβάστε το Μέρος Α’ και το Μέρος Β’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιβ’. «Πριν να το μάθεις Συ Σεμνή Κόρη αυτήν την ώρα, το ήξερα πως το κρασί θα τους τελειώσει τώρα»,
αμέσως αποκρίθηκε και λέει ο Απερίγραπτος, είπε ο Ελεήμων στην Πάνσεμνη Μητέρα Του.
«Το θέμα όταν προέκυψε, μες στην καρδιά Σου λογισμοί διάφοροι σηκωθήκαν· όλους τους είδα τότε εγώ κι όλους καλά τους ξέρω.
»Μέσα Σου έτσι σκέφτηκες κι αυτά συλλογιζόσουν:
»“Τον Γιο μου τώρα Τον καλεί η ανάγκη να παρέμβει, να κάνει εδώ το θαύμα Του
»κι Αυτός το αναβάλλει· την ώρα προφασίζεται, δεν ήρθε η ώρα, λέει”.
»Ήρθε η ώρα Πάναγνη Μητέρα μου να μάθεις σε βάθος ποια είναι η λογική ετούτης της αναβολής που είχα εγώ στο νου μου.
»Όταν το μάθεις πια κι αυτό, εκείνο που του ζήτησες ο Γιος Σου θα σ’ το δώσει· τη χάρη θα σ’ την κάνει
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
ιγ’. »Το νου Σου τώρα εξύψωσε, ώστε να συναντήσεις το νόημα των λόγων μου και να το καταλάβεις· σ’ αυτά που τώρα θα Σου πω, Πάναγνη, δώσε βάση.
»Όταν, λοιπόν, απ’ το μηδέν πλαστούργησα ουρανό και γη και όλα όσα υπάρχουν,
»σε πρώτο χρόνο αν ήθελα, όλα τα κτίσματά μου μπορούσα τότε αυτοστιγμεί να τα τακτοποιήσω.
»Αλλά εγώ προτίμησα, όλα με την καλή σειρά, ωραία και μεθοδικά σε τάξη να τα βάλω.
»Σε έξι μέρες, σταδιακά, συγκρότησα την κτίση.
»Όχι βεβαίως επειδή δεν είχα δύναμη αρκετή μεμιάς να κάνω το ίδιο,
»αλλά γιατί έτσι θέλησα: των Αγγέλων ο χορός έπρεπε να τα βλέπει ‒ξεκάθαρα, ξεχωριστά‒ τα στάδια της εξέλιξης όλης της πλαστουργίας,
»ώστε η κάθε φάση αρκούντως να εκθειάζεται κι αξίως να υμνείται: “Δόξα σοι Δέσποτα ο Θεός,
»”Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία”.
ιδ’. »Άκου καλά και πρόσεξε, Σεμνή, αυτό που λέω, καθώς κι απ’ άλλη διαδρομή εύκολα θα μπορούσα,
»αυτούς που πέσαν πρότερα εγώ να τους λυτρώσω· δεν ήτανε μονόδρομος για μένα να καταδεχτώ να πάρω ανθρώπου τη μορφή και να κατέβω εδώ στη γη, να γίνω υποτακτικός ‒ φτωχός εγώ ο Δεσπότης.
»Όμως εγώ το υπέμεινα να συλληφθώ, να γεννηθώ σαν όλους τους ανθρώπους,
»κι απ’ τα δικά Σου στήθη, Παρθένε και Μητέρα μου, το γάλα να θηλάσω.
»Και όλα όσα με αφορούν τα έκανα με τάξη,
»γιατί σε μένα δεν θα βρεις ποτέ σου αταξία.
»Έτσι και τώρα θέλω εγώ το θαύμα που θα κάνω, να γίνει με καλή σειρά και με ωραία τάξη,
»όπως το αποφάσισα κατά το σχέδιό μου, για να σωθεί ο άνθρωπος· ανθρώπων σωτηρία με τάξη απεργάζεται
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
ιε’. »Θέλω να καταλάβεις καλά Σεμνή Μητέρα μου, όλα όσα Σου λέω. Γιατί, εγώ τώρα ήθελα πρώτα
»να τους κηρύξω, και να διδάξω στο Ισραήλ της πίστεως την ελπίδα.
»Έτσι, πριν δούνε θαύματα, αυτοί θα εμπεδώνανε
»ποιος είναι Αυτός που μ’ έστειλε να σώσω τους ανθρώπους, και θα γνωρίζανε καλά τη δόξα του Πατρός μου.
»Μα και το θέλημά Του κι αυτό θα το μαθαίνανε, γιατί Αυτός στα σίγουρα
»ανάμεσα απ’ όλους, Εμένα να δοξάζομαι μαζί Του επιθυμεί.
»Τα έργα αυτά που κάνει, Εκείνος που με γέννησε, αυτά κι ο ίδιος κάνω,
»αφού είμαι ομοούσιος μ’ Αυτόν και τ’ Άγιο Πνεύμα,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
ιϛ’. »Γιατί αν αυτοί μαθαίνανε όλα αυτά που Σου είπα, αφού είχαν δει απίστευτα θαύματα τόσα εμπρός τους,
»θα με αναγνωρίζανε ότι από πάντα υπάρχω ως προαιώνιος Θεός, ακόμα κι αν ως άνθρωπο με βλέπανε μαζί τους.
»Τώρα, όμως, μου ζήτησες θαύμα εγώ να κάνω, πριν τους διδάξω όλα αυτά
»και έτσι να χαλάσω την τάξη αυτή που Σου ’λεγα· γι’ αυτό κι εγώ ανέβαλλα για λίγο να Σου κάνω τη χάρη που μου ζήτησες.
»Αν έψαχνα την ώρα, την ώρα την κατάλληλη τα θαύματα ν’ αρχίσω,
»ήταν γι’ αυτό που εξήγησα, δεν ήταν άλλος λόγος.
»Αλλά επειδή έτσι πρέπει: να τους τιμούνε τους γονείς θα πρέπει τα παιδιά τους,
»θα το φροντίσω αυτό που θες, Μητέρα, μη Σε νοιάζει· αφού τα πάντα εγώ μπορώ να κάνω, καθώς είμαι
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
