Απ’ το 1914 άρχισε το κακό, απ’ το Σεφέρμπερλικ (γενική επιστράτευση). Άρχισαν τα αντάρτικα. Η Ρωσία τροφοδοτούσε τους αντάρτες. Ως το 1918 που έγινε η Ανακωχή το χωριό μας δεν είχε πειραχτεί. Δεν είχαμε ούτε καψίματα σπιτιών.
19 Μαΐου του 1919 ο Κεμάλ πάτησε το πόδι του στη Σαμψούντα με επτά άτομα. Σαν αντάρτες ήρθαν.
Πηγαίνοντας για την Κάβζα, στα μισά του δρόμου αντάμωσε με τον μίστερ Σόλτερ, τον Άγγλο αρμοστή. Μιλήσανε. Μετά εικοσιτέσσερις ώρες οι Άγγλοι έφυγαν απ’ τη Σαμψούντα με τα πλοία τους. Ο Κεμάλ τράβηξε για την Αμάσεια. Όπου πήγαινε ο Κεμάλ, οργάνωνε τους Τούρκους.
Το 1920 έκαιγαν τα χωριά, όλα τα χωριά, με διαταγή του Κεμάλ. Επικεφαλής των αποσπασμάτων ήταν ο Τεμίρ-Αλή μπέης.
Ο κόσμος μόλις είδε να καίνε τα χωριά, βγήκε στα βουνά. Άφησαν τα υπάρχοντά τους και έφυγαν. Βγήκα κι εγώ. Πήγαμε στο Καρλούκ. Κάναμε καλύβες με κλαδιά. Μας κυνηγούσαν και εμείς δίναμε μάχες. Προστατεύαμε τα γυναικόπαιδα.
Από τις 15 Ιανουαρίου-10 Φεβρουαρίου ο τουρκικός στρατός μας περικύκλωσε. Σαράντα χιλιάδες. Δώσαμε σκληρή μάχη οχτώ ημέρες πάνω στα χιόνια. Το χιόνι ενάμισι μέτρο. Εμείς χωρίς ρούχα. Είχαν τελειώσει και τα πυρομαχικά μας. Σπάσαμε τη γραμμή και φύγαμε. Επειδή ήταν χειμώνας δεν μπορούσαν να μας προστατέψουν τα μικρά βουνά μας. Πήγαμε στο Νεπιέν της Πάφρας. Το Νεπιέν ήταν ψηλό, δασώδες.
Πηγαίνοντας όμως, πέσαμε πάνω σε ενέδρα, κοντά στο Κούρτ ιρμάκ. Επί εικοσιτέσσερις ώρες πολεμούσαμε. Πιάσαμε άμυνα στο βουνό του Γαρασογγούρ εκατό οπλισμένοι και χίλιοι άμαχοι. Αρχηγοί μας ήταν ο Χασαρής Ιορδάνης, ο Φιλιππίδης Ιωάννης και ο Γεώργιος Πασχαλίδης. Πολεμήσαμε και τραυματίστηκε ο Πασχαλίδης βαριά. Τον αφήσαμε σ’ ένα μέρος για να μη τον ανακαλύψουν οι Τούρκοι και τον σκοτώσουν. Περάσαμε από ’κεί στης Σαμψούντας τα βουνά, στο δικό μας το Καρλούκ. Μείναμε μέχρι το φθινόπωρο του 1922.
Όταν γινόταν οι μάχες στη Μικρασία, ο μουτεσαρίφης της Σαμψούντας ζήτησε απ’ τους αρχηγούς των ανταρτών ανακωχή. Εμείς πεινούσαμε, δεν είχαμε πόρους ζωής, χωριά δεν είχαμε, σπίτια δεν είχαμε, αρπάζαμε απ’ τα τούρκικα χωριά. Ήρθαν κάτω απ’ το χωριό Χατζήισμαήλ ο διοικητής της χωροφυλακής και ο μουτασαρίφης. Έγινε συνθήκη. Μας όρισαν τα τούρκικα χωριά που ήταν υποχρεωμένα να μας τροφοδοτούν. Έτσι αρχίσαμε ελεύθερα να κατεβαίνουμε στη Σαμψούντα.
Βρήκαμε έναν καπετάνιο Τούρκο, Ομέρ, που μας είπε αν του αγοράσουμε επ’ ονόματί του ένα μοτόρι, θα μας πάει στη Ρωσία. Του αγοράσαμε ένα μοτόρι και μας πήγε στη Γιάλτα. […]
Φύγαμε στη Ρωσία, στη Γιάλτα, στην Οδησσό. Από ’κεί πήγαμε στη Ρουμανία, Βουλγαρία και μέσω Βουλγαρίας ήρθαμε στη Δράμα. Εγώ έφυγα απ’ τις ακτές της Σαμψούντας με την παρέα του καπετάν Ιστύλ αγά και του Χασαρή. Εκατόν πενήντα άτομα ήμασταν στο μοτόρι.
Ελάχιστα γυναικόπαιδα ήρθαν απ’ το χωριό μας στην Ελλάδα. Τα περισσότερα πέθαναν στα βουνά. Ήρθαν μόνο όσα είχαν φύγει στη Σαμψούντα και κρύφτηκαν. Εκεί βρήκαν τη σωτηρία τους γιατί τα γυναικόπαιδα της Σαμψούντας δεν τα εξόρισαν. Δούλευαν στα καπνομάγαζα και ζήσανε ως τα 1922.
Μαζί μας στο μοτόρι ήταν και όσα γυναικόπαιδα βρίσκονταν στο βουνό. Δεν τα αφήσαμε να κατέβουν στη Σαμψούντα. Τα πήραμε μαζί μας στη Ρωσία κι από ’κεί ήρθαμε στην Ελλάδα. Εννοείται ότι πάνω στα βουνά τα χωριά ανακατεύτηκαν. Οι χωριανοί μας σκόρπισαν. Σμίξαμε μ’ άλλα χωριά. Γίναμε ένα μαζί τους.
