«Πώς γίνεται ένας τύπος να πηδάει στα δέντρα, να φωνάζει συνέχεια «Εγώ Ταρζάν, εσύ Τζέιν» και να βγάζει εκατομμύρια; Ο κόσμος μού συγχωρούσε την υποκριτική μου, γιατί ήξερε ότι ήμουν αθλητής. Όπως και ήξερε ότι δεν προσποιόμουν». Αυτά είχε πει σε συνέντευξή του, ο Τζόνι Βαϊσμίλερ, ο ηθοποιός που αρχικά στον κινηματογράφο όχι απλά ταυτίστηκε με τον ρόλο του Ταρζάν, αλλά εδώ και δεκαετίες δεν έχει ξεπεραστεί. Και ας ζούμε στην εποχή των digital και του ΑΙ και ας γυρίστηκαν στην πορεία καλύτερες ταινίες με πρωταγωνιστή τον ήρωα του συγγραφέα Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ.
Ο Βαϊσμίλερ ήταν η προσωποποίηση του αμερικανικού ονείρου. Μετανάστης μέσα στη φτώχεια μεγαλωμένος, που πάλεψε ακόμα και με την υγεία του, δοξάστηκε σαν αθλητής και δη Ολυμπιονίκης και μετά τον ανέλαβε ο κινηματογράφος και τον έκανε σταρ. Ευτυχώς στην περίπτωσή του δεν πέσανε εκ των υστέρων οι θεωρητικοί να τον αναγάγουν σε «αδικημένο» ηθοποιό.
Ήταν η απόλυτη ενσάρκωση ενός λαϊκού ήρωα, κομμάτι της ποπ κουλτούρας που έμεινε και έγινε κλασικό.
Και μάλιστα πολύ μπροστά από την εποχή του, αφού τότε δεν υπήρχε η «πράσινη κουλτούρα». Και όπως είχε πει και ο Τζόνι Βαϊσμίλερ «Τα φιλμ με τον Ταρζάν ήταν φτιαγμένα για οικογένειες. Είναι η ιστορία ενός ιδεαλιστή ήρωα, που αγαπάει τα ζώα και έχει την φροντίδα της οικογένειάς του».
Η μετανάστευσή και ο κακοποιητικός πατέρας
Σαν σήμερα, το μακρινό 1904 γεννήθηκε ο Γιάνος Πίτερ Βαϊσμίλερ, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα. Και είναι τόσο μακρινό που ακόμα και η χώρα που γεννήθηκε δεν υφίσταται πλέον σε αυτήν τη μορφή. Μιλάμε για την Αυστροουγγαρία και την πόλη Μπανάτ που σήμερα είναι συνοικία της Τιμισοάρα στην Ρουμανία.
Όταν ο μικρός ήταν 7 μηνών, η οικογένεια έφυγε και πήγε στις ΗΠΑ για αναζήτηση καλύτερης οικονομικής τύχης. Μάλιστα ο μικρότερος του αδελφός, ο Πίτερ γεννήθηκε επί αμερικανικού εδάφους. Ήταν η γνωστή εικόνα των εκατομμυρίων μεταναστών που ύστερα από ένα πολύημερο ταξίδι με το πλοίο βρίσκονταν στη Νήσος Έλις, αναζητώντας μια νέα ζωή, πιθανότερα καλύτερη από αυτήν που βίωναν στην πατρίδα τους.
Αρχικά η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Πενσιλβάνια, όμως λίγο αργότερα μετακόμισαν στο Σικάγο όπου βρίσκονταν και αρκετοί συμπατριώτες τους. Ο πατέρας του αρχικά δούλευε ως εργάτης ενώ στο Σικάγο άνοιξε ένα μπαρ που όμως κατέληξε σε βατερλό. Αυτό είχε σαν συνέπεια να αρχίσει να πίνει και να γίνεται βίαιος και κακοποιητικός.
Η οικογένεια ζούσε άγριες καταστάσεις και υπήρξαν και εποχές που ζούσαν μόνο με τα λιγοστά χρήματα που έβγαζε η μητέρα ως λαντζέρισα. Και όχι μόνο, καθώς κάποια στιγμή βρέθηκαν και χωρίς σπίτι. Τελικά όταν ο Τζόνι ήταν 12 χρονών, ο πατέρας τους εγκατέλειψε. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πρωτότοκος γιος σταμάτησε το σχολείο και άρχισε να κάνει ότι δουλειά βρισκόταν. Όμως και εκεί τα πράγματα δεν ήταν ευχάριστα, καθώς από τις κακουχίες το νεαρό αγόρι είχε γίνει ασθενικό και είχε προσβληθεί από πολιομυελίτιδα. Τόσο που οι γιατροί τον αντιμετώπιζαν σαν μελλοθάνατο.
Η ώρα του πρωταθλητή
Όλα θα αλλάξουν όταν ένας γιατρός του συστήνει να αρχίσει την κολύμβηση. Κάτι που άρχισε στην ηλικία των 14 ετών. Ο υδάτινος κόσμος τον γοητεύει και αποδεικνύεται πολύ καλός. Τόσο καλός που αποφασίζει να τον αναλάβει ο προπονητής Μπιλ Μπάχρακ. Ο τελευταίος αποδεικνύεται πολύ σκληρός μεν, αλλά στην ουσία τον έβαλε στο πνεύμα του πρωταθλητισμού. Και αυτή η μέθοδος αποδείχθηκε σωστότατη αφού το 1921 κατάφερε να κάνει τον Βαϊσμίλερ να συμμετάσχει στο παναμερικανικό πρωτάθλημα. Και ο νεαρός κέρδισε πρωτιές σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες.
Την επόμενη χρονιά ο Βαϊσμίλερ κάνει τα πρώτα του ρεκόρ και στις 9 Ιουλίου 1922 έγινε ο πρώτος άνθρωπος του κόσμου που κολύμπησε τα 100 μέτρα σε λιγότερο από 1 λεπτό.
Επόμενη στάση ήταν οι Ολυμπιακοί αγώνες του Παρισιού, το 1924, όπου κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στα 100 και 400 μέτρα ελεύθερο.
Η πορεία του στην κολύμβηση ήταν μοναδική. Συνέχεια καταρρίπτει ακόμα και τα δικά του ρεκόρ. Το φινάλε του ως πρωταθλητής γίνεται στους επόμενους Ολυμπιακούς που έγιναν το 1928 στο Άμστερνταμ. Τελικός απολογισμός έξι ολυμπιακά μετάλλια, 5 χρυσά και ένα χάλκινο. Παράλληλα κατέκτησε 52 αμερικανικά εθνικά πρωταθλήματα και κατέρριψε 67 παγκόσμια ρεκόρ. Μάλιστα το 1950, ονομάστηκε από το ειδησεογραφικό πρακτορείο Associated Press ως ο καλύτερος κολυμβητής του πρώτου μισού του 20ού αιώνα!
Ο δρόμος για το Χόλιγουντ
Όντας ένας ωραίος και ρωμαλέος άντρας γίνεται και μεγάλο όνομα αλλά και εξώφυλλο. Από την άλλη έχοντας βγάλει στην επιφάνεια και τον entertaiment χαρακτήρα του, κάνει διάφορα ακροβατικά και γενικότερα σώου στις πισίνες και στις θάλασσες. Παράλληλα δουλεύει ως μοντέλο της εποχής, διαφημίζοντας κυρίως μαγιό.
Το 1932 κάνει μια εμφάνιση στην ταινία Trader Horn της MGM. Η υπόθεση του φιλμ εκτυλισσόταν στη ζούγκλα και το στούντιο είχε μπόλικο υλικό που δεν είχε χρησιμοποιηθεί στην ταινία. Το κράτησαν για καβάντζα γιατί εκείνη την περίοδο έψαχναν έναν φωτογενή και γυμνασμένο άντρα να ενσαρκώσει τον Ταρζάν. Και τι καλύτερο δοκιμαστικό από την συγκεκριμένη ταινία, που είχε και εμπορική επιτυχία.
Η μυθική κραυγή
Το πρώτο συμβόλαιο ήταν για 7 χρόνια, ενώ σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που έχουν γραφεί για τον Βαϊσμίλερ παραλίγο να μην το υπογράψει καθώς εκείνη την περίοδο, είχε μια άκρως δελεαστική πρόταση από εταιρεία με μαγιό.
Τελικά κέρδισε το Χόλιγουντ και ο ίδιος, αφού υποδύθηκε τον Ταρζάν για 16 χρόνια και σε 12 ταινίες. H πρώτη ταινία ήταν το Ταρζάν, ο άρχων της ζούγκλας.
Ήταν δε τόση η επιτυχία του, που αντίπαλο στούντιο έκανε τη δική του εκδοχή με άλλο πρωταγωνιστή, που ήταν και αυτός, ο Μπάστερ Κραμπ επί προκειμένου πρωταθλητής στις καταδύσεις. Φυσικά δεν γνώρισε επιτυχία.
Σε συνέντευξή του, ο Βάϊσμίλερ είχε πει ότι η πιο αγχωτική του φάση ήταν όταν αντίκρυσε πρώτη φορά ένα χιμπατζή (βλέπετε τότε τα περισσότερα ζώα ήταν αληθινά και όχι ψηφιακά). Ο υπεύθυνος της παραγωγής τον είχε συμβουλεύσει να μην δείξει τον φόβο του. Αυτό και έκανε αλλά με πολύ άγχος. Όμως ως σωστός βασιλιάς της ζούγκλας κατάφερε και νίκησε το άγχος του.
Και φτάνουμε στο φετίχ του κινηματογραφικού Ταρζάν, την περιβόητη κραυγή του. Σύμφωνα με τον ίδιο ήταν εξολοκλήρου δικό του δημιούργημα. Σύντομα όμως κυκλοφόρησαν φήμες που αμφισβητούσαν την εκδοχή του και ότι στη φωνή του Βαϊσμίλερ είχαν προστεθεί επιπλέον ήχοι για να δημιουργήσουν το τελικό αποτέλεσμα. Παράλληλα, ο τραγουδιστής της όπερας Λόιντ Τόμας Λιτς, υποστήριζε ότι ήταν δική του η φωνή και ότι ο Βαϊσμίλερ δεν συμμετείχε καν στην ηχογράφηση.
Ο ηθοποιός για πολλά χρόνια ακόμα και μετά το τέλος των ταινιών, όχι μόνο δεν έπαψε να το λέει, αλλά μιμήθηκε πολλές φορές την κραυγή δημοσίως, σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Ιστορικό έχει μείνει και το παρακάτω περιστατικό: Το 1958 ήταν στην Κούβα και έπαιζε γκολφ. Ξαφνικά περικυκλώθηκε από τους επαναστάτες του Φιντέλ Κάστρο. Τότε μέσα στον πανικό του έκανε τη γνωστή κραυγή. Αυτό ήταν. Οι στρατιώτες τον αναγνώρισαν και τον βοήθησαν να μεταβεί με ασφάλεια στο ξενοδοχείο του.
Τα μεγάλα ζόρια
Μετά το τέλος του Ταρζάν ήρθε ένας άλλος ήρωας, ο «Jungle Jim» που έμοιαζε με τον Ταρζάν, αλλά δεν κυκλοφορούσε ημίγυμνος. Ήταν άλλωστε 44 ετών. Γενικότερα ο Βαϊσμίλερ σαν ηθοποιός χρησιμοποίησε τον μύθο του Ταρζάν, αλλά δεν έφτασε σε βαθμό να το εκφυλίσει. Ακόμα και όταν έκανε μια σειρά από ακριβοπληρωμένες εμφανίσεις στο Λας Βέγκας.
Στην πορεία έπαιξε κάποιους δεύτερους ρόλους σε κινηματογράφο και τηλεόραση, αφού ασχολήθηκε κυρίως με επιχειρήσεις που πουλούσε πισίνες. Αν και έβγαζε πολλά χρήματα, ο ξέφρενος τρόπος της ζωής του έφερε την πτώχευση. Εξού και το Λας Βέγκας.
Η πιο τραγική στιγμή στην ζωή του ήταν όταν το 1962, η κόρη του Χαϊντι σκοτώθηκε σε τροχαίο, καθώς αποκοιμήθηκε πάνω στο τιμόνι. Ήταν μόλις 19 ετών.
Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ έκανε πέντε γάμους και απέκτησε τρία παιδιά. Την τελευταία δεκαετία της ζωής του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με την υγεία του. Συγκεκριμένα είχε υποστεί αρκετά εγκεφαλικά, ενώ υποβλήθηκε σε αρκετές επεμβάσεις. Όπως είχε γραφεί κάποια στιγμή η οικογένεια του τον πήγε σε οίκο ευγηρίας, από όπου όμως τον έδιωξαν γιατί έκανε συνέχεια την κραυγή του Ταρζάν.
Ο Βαϊσμίλερ πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 1984, στο σπίτι του στο Ακαπούλκο. Όταν το φέρετρό του ακουμπούσε στο χώμα, ακούστηκε για τελευταία φορά η θρυλική κραυγή του –μαγνητοφωνημένη. Στον δε τάφο του είναι χαραγμένες τρεις λέξεις: Johnny Weissmuller, Tarzan.
Σπύρος Δευτεραίος
