19 Μαΐου 1919. Η μέρα που άλλαξε για πάντα ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας και επιφόρτισε μια χούφτα ανθρώπους, μ’ ένα ιερό καθήκον: να παραδίδουν από γενιά σε γενιά, ως κάτι ιερό, την τεκμηριωμένη αλήθεια για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, το προσχεδιασμένο έγκλημα που διέπραξαν οι Οθωμανοί Τούρκοι στις αρχές του 20ού αιώνα, αξιώνοντας την αναγνώρισή του από τη διεθνή κοινότητα.
106 χρόνια μετά και ενώ οι απόγονοι όσων γλίτωσαν από τη φωτιά και το μαχαίρι των Τούρκων φονιάδων, έχουν κάνει αρκετά βήματα για να αποπληρώσουν το χρέος τους στους 353.000 νεκρούς Έλληνες του Πόντου, ο ύψιστος στόχος φαίνεται να παραμένει άπιαστο όνειρο.
Μπορεί στο άρμα της αλήθειας ν’ ανεβαίνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, αποφασισμένοι να δώσουν το καλύτερό τους κόμματι για να βοηθήσουν στον αγώνα, ωστόσο όλα δείχνουν πως οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί κληροδότησαν στους δικούς τους απογόνους όχι μόνο τις περιουσίες των Ελλήνων αλλά και τη δύναμη αφενός να κλείνουν τα στόματα που λένε την αλήθεια, αφετέρου να χτίζουν εμπόδια για να την κρύβουν!
Παρά τις προσπάθειες που γίνονται, δεκαετίες τώρα, εντός κι εκτός Ελλάδας για τη διεθνή αναγνώριση του ειδεχθούς εγκλήματος, το ποτήρι για να ξεπλυθεί το αίμα όσων σφαγιάστηκαν κι έγιναν λίπασμα για τα χώματα της αλησμόνητης πατρίδας, γεμίζει μόνο με μικρές σταγόνες που δεν είναι αρκετές. Κι αναρωτιέται κανείς γιατί 106 χρόνια μετά την άφιξη του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα και την έναρξη της σκληρότερης φάσης της Γενοκτονίας, δεν έχει βρεθεί μια ελληνική κυβέρνηση που να μπορεί να ξεπλύνει αυτήν την ντροπή;
- Δεν ήταν αρκετό που η Ελλάδα γύρισε την πλάτη στην πρώτη γενιά Ελλήνων του Πόντου οι οποίοι έφθασαν εδώ με την Ανταλλαγή;
- Δεν ήταν αρκετό που λοιδορήθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως «βρομεροί και γεμάτοι ασθένειες πρόσφυγες»;
- Δεν ήταν αρκετό που όσοι τους υποδέχθηκαν στη μητέρα πατρίδα επιχείρησαν να τους αφαιρέσουν ακόμα και το δικαίωμα να λέγονται Έλληνες; Εκείνο το «τουρκόσποροι» δεν παύει να τρυπάει το μυαλό!
Μάλλον όχι. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, παρά κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις πολιτικών που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έκαναν ό,τι μπορούσαν ή όσα τους άφησαν, επιλέγουν τα ευχολόγια και τις υποσχέσεις, αποφεύγοντας να βάλουν το θέμα της διεθνούς αναγνώρισης στην επίσημη πολιτική ατζέντα της χώρας.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι το κοινό μυστικό που κάνει το επίσημο ελληνικό κράτος να παγώνει από τον φόβο!
Κάθε κουβέντα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου αντιμετωπίζεται ως βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Μόλις που ακούγεται ποιο είναι το χρέος μας στους νεκρούς αλλά και στην ίδια μας την ελληνική ταυτότητα!
Όταν μάλιστα ξαναζεσταίνεται η… σούπα της ελληνοτουρκικής φιλίας, πάει περίπατο η ουσιαστική συζήτηση για την αναγνώριση. Ας μην ξεχνάμε πως και το ίδιο το ελληνικό κράτος αναγνώρισε τη Γενοκτονία μόλις το 1994 και μετά από αρκετά πισωγυρίσματα.
Μήπως όμως οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν βρει τρόπο να ξεγελούν τον ποντιακό ελληνισμό εκμεταλλευόμενες τις αδυναμίες του; Τι γίνεται με αυτήν την πολυσυζητημένη ενότητα του οργανωμένου προσφυγικού χώρου που όλοι ευαγγελίζονται; Μα αφού όλοι διεκδικούμε την υλοποίηση ενός και μόνο ιερού στόχου γιατί δεν μπορούμε να νικήσουμε εκείνους που μας εξαπατούν; Ως Ελληνίδα που ενώ δεν έχω προσφυγική καταγωγή, έχω μεγαλώσει ανάμεσα σε Πόντιους και Μικρασιάτες, έχω μόνο σκληρές απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα.
Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, αλλά και η απελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου είναι χρέος κάθε Έλληνα, ανεξαρτήτως καταγωγής.
Είναι μια ντροπή που χρονίζει και πρέπει επιτέλους να πάψει να μας βαρύνει. Τότε μόνο όλοι εκείνοι που σπεύδουν, μέρες σαν τη σημερινή, να καταθέσουν στεφάνι στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη θα έχουν δικαίωμα να στέκονται εκεί μπροστά!
Ευθύνη και χρέος έχουμε όλοι.
Πόπη Παπαγεωργίου
