Ένα φύλλο τετραγωνισμένου χαρτιού, λίγες γραμμές με αχνό μελάνι και μια γυναίκα που προσπαθεί να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για τα παιδιά της.
Στις 2 Απριλίου 1921, η Ευδοξία Αποστολίδου, πρόσφυγας από την Αργυρούπολη του Πόντου, απευθύνθηκε από το Φανάρι στο Συμβούλιο των Ποντίων της Κωνσταντινούπολης. Δεν ζητούσε πολιτική παρέμβαση ούτε συμμετείχε στις μεγάλες διπλωματικές διεκδικήσεις της εποχής. Ζητούσε μια μικρή οικονομική βοήθεια για την ίδια και τα τέσσερα ανήλικα ορφανά παιδιά της.
Η ενυπόγραφη επιστολή της σώζεται στο Πολιτικό Αρχείο του Πόντου και έχει ψηφιοποιηθεί από τη Βιβλιοθήκη και το Κέντρο Πληροφόρησης του Αριστοτελείου.
Από την Αργυρούπολη στην Κωνσταντινούπολη
Η Ευδοξία αναφέρει ότι είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον σύζυγό της, Χαράλαμπο Αποστολίδη, και τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους.
Ο θάνατος του συζύγου της υπήρξε, όπως γράφει, ένα «σκληρό πλήγμα». Έμεινε μόνη, χωρίς κανένα στήριγμα, με τέσσερα ανήλικα ορφανά, σε οικονομική κατάσταση την οποία περιγράφει ως αξιοθρήνητη και εξαιρετικά δύσκολη.
Επικαλούμενη τα φιλάνθρωπα αισθήματα των μελών του Συμβουλίου, ζητούσε να εγκριθεί η καταβολή κάποιου χρηματικού ποσού, ώστε να ανακουφιστούν η ίδια και τα παιδιά της.
Η επιστολή κλείνει με τις εκ των προτέρων ευχαριστίες της και την υπογραφή: «Ευδοξία Αποστολίδου».
«Συνιστάται και ιδιαιτέρως»
Στο επάνω δεξιό μέρος του χειρογράφου διακρίνεται μια δεύτερη γραφή. Είναι το ιδιόχειρο σημείωμα του μητροπολίτη Χαλδίας Λαυρεντίου:
«Συνιστάται και ιδιαιτέρως. †ο Χαλδίας Λαυρέντιος».
Με αυτές τις λίγες λέξεις ο μητροπολίτης προσέθετε τη δική του σύσταση στην έκκληση της πρόσφυγα. Το σημείωμα προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στο αίτημα, δεν αποδεικνύει όμως ότι η οικονομική ενίσχυση εγκρίθηκε.
Το διαθέσιμο τεκμήριο δεν αποκαλύπτει την αιτία θανάτου του Χαράλαμπου Αποστολίδη ούτε τι απέγιναν η Ευδοξία και τα παιδιά της. Η αρχειακή διαδρομή τους σταματά σε αυτήν τη μία σελίδα.
Διασώζει όμως κάτι που συχνά χάνεται πίσω από τους αριθμούς και τα υπομνήματα της εποχής: το όνομα και τη φωνή μιας γυναίκας που, μέσα στην προσφυγιά και στο πένθος, προσπαθούσε να κρατήσει όρθια την οικογένειά της.
