«Εφηβεία ωραία, ταραχώδης. Αλητεία πολλή υπήρχε. Εγώ εκτός από ναρκωτικά, όλα τα άλλα τα έκανα. Μπουνιές, ξύλο. Έμπλεκα σε καβγάδες μέχρι την πρώιμη εφηβεία. Από τα 15 άρχισα να έρχομαι στα ίσια μου». Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Θοδωρής Αθερίδης μιλάει με ειλικρίνεια για την ζωή του. Όταν εκείνος έκρινε σωστό, μίλαγε και μιλάει.
Όταν δεν θέλει, πολύ απλά σηκώνεται και φεύγει.
Και μάλιστα κάτι τέτοιο έκανε και πριν από λίγο καιρό σε μια ερώτηση δημοσιογράφου, ξεσηκώνοντας αρκετές αντιδράσεις στο διαδίκτυο. Μάλλον δεν τον ένοιαξαν ιδιαίτερα. Άλλωστε όταν έχεις ζήσει πολλά και αρκετές φορές ακραία πράγματα, μάλλον δεν καίγεσαι τι θα γράψει ένα ανώνυμο προφίλ.
Ο Θοδωρής Αθερίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, και όπως θα δείτε πιο κάτω, άργησε να κατέβει μόνιμα στην πρωτεύουσα. Και ίσως και να μην είχε και καμία διάθεση να κατέβει αν γινόντουσαν καλύτερα τα πράγματα στην γενέτειρά του. Και μπορεί να μην έβγαζε τίποτα καριερίστικο η μέχρι τότε πορεία του, αλλά στη συνέχεια και έγραψε και σκηνοθέτησε.
Και ίσως να έβαλε τον ηθοποιό εαυτό του σε δεύτερη μοίρα. Γιατί ως δημιουργός απέδειξε ότι ψάχνεται και δεν μένει στα ίδια. Και αυτό του πιστώνεται, όπως βέβαια και η αλήθεια που έχει βγάλει προς τα έξω για την ζωή του.
Η παραλίγο…φανέλα
Από μικρός λοιπόν ήταν στο ξύλο και τα μπλεξίματα. Τι τον έκανε όμως να κατεβάσει ταχύτητες στα 15 του; «Σκέφτηκα ότι οι γονείς μου δεν είναι θεοί και ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν, και είπα “What?”. Στην εφηβεία το καταλαβαίνεις πρώτη φορά αυτό. Πιο πριν νομίζεις ότι δεν θα πεθάνουν ποτέ. Είναι η πρώτη σύγκρουση με τον θάνατο μαζί με το ερωτικό ξύπνημα», είχε εξομολογηθεί.
Μεγάλωσε στην οδό Ναυαρίνου. Τα παιδικά του χρόνια τα περιγράφει ως όμορφα και ανέμελα.
Για την οικογένειά του έχει πει: «Οι γονείς μου είναι μεσοαστοί. Η μητέρα μου είχε μαγαζί με ρούχα στη Θεσσαλονίκη και ο πατέρας μου κατασκεύαζε καροτσάκια και τα πουλούσε, ένα μικρό εργοστάσιο. Με τον καιρό η δουλειά του πατέρα μου κατέρρευσε, της μάνας μου όχι. Μεγάλωσα σε μια αγαπημένη οικογένεια που είχε την εικόνα της Τρελής τρελής οικογένειας, χωρίς την Πασταφλόρα. Η μάνα μου δεν ήταν Πασταφλώρα. Ο μπαμπάς μου ήταν Παπαγιαννόπουλος».
Πάντως εκεί στα 15 του είχαν αρχίσει να γίνονται αλλαγές στη ζωή του. Από τις πιο απλές, όπως ότι άφησε το ποδήλατο και πήρε μηχανάκι, ενώ λίγο αργότερα μεταμορφώθηκε από κακός μαθητής, σε καλό. Πώς έγινε αυτό; «Καλός μαθητής δεν ήμουν. Οι περισσότεροι φίλοι μου δεν τέλειωσαν καν το σχολείο. Στην β΄ Λυκείου έμεινα στάσιμος. Ήθελα να το παρατήσω. Αλλά τα είχα τότε με μια κοπέλα που πήγαινε ήδη πανεπιστήμιο. “Δεν μπορώ να τα έχω με κάποιον που δεν έχει τελειώσει το σχολείο”, μου είπε. Εξαιτίας της το τέλειωσα, και μάλιστα με 17. Ήμουν και πρόεδρος του 15μελούς. Γενικά ήμουν κοινωνικός. Φασαρία και χαρά».
Αν και έβλεπε κινηματογράφο, και κυρίως εμπορικό, η αφορμή για να ενδιαφερθεί για το θέατρο ήρθε στο Λύκειο, όταν «έχασε» έναν ρόλο σε ένα σχολικό ανέβασμα το κλασικού Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν. Τότε, ο μετέπειτα σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος και η ηθοποιός Δήμητρα Καλπάκη ήταν στο Μαθητικό Πειραματικό Θέατρο Θεσσαλονίκης.
Του έκαναν πρόταση, πήγε, αλλά η ομάδα διαλύθηκε. Τότε αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Τη «μεταμόρφωσή» του την οφείλει στον από τότε κολλητό του φίλο, τον Παναγιώτη. «Ο Παναγιώτης είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω όλον τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό. Με πήρε, από αλητάκι της πλατείας Ναυαρίνου και με πήγε να δω Παζολίνι, Μπερτολούτσι. Μου γνώρισε την τέχνη γενικώς και του το χρωστάω», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του.
Και τελικά περνάει στη Σχολή. Το καλοκαίρι του 1987 μαθαίνει ότι βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, που έψαχνε έναν νεαρό ηθοποιό για να υποδυθεί τον ποδοσφαιριστή-πρωταγωνιστή στην κινηματογραφική μεταφορά του best seller του Μένη Κουμανταρέα Η φανέλα με το νούμερο 9. Όπως είχε πει σε συνέντευξή του ο σκηνοθέτης, ο Αθερίδης του τηλεφώνησε προκειμένου να κλείσουν ραντεβού για να τον δει. Έτσι κι έγινε.
Πήγαν σε μια αλάνα και όντως ο Αθερίδης έπαιζε πολύ καλή μπάλα. «Την επόμενη μέρα είχα το εξής δίλημμα: να πάρω τον Τζώρτζογλου που δεν ξέρει ποδόσφαιρο αλλά έχει το αλήτικο στιλ ή να πάρω τον Αθερίδη που είναι καλός στην μπάλα αλλά είναι παιδάκι; Κατέληξα στον Τζώρτζογλου», είχε αποκαλύψει ο Βούλγαρης.
Νεαρός οικογενειάρχης
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1980, στα χρόνια της σχολής. Κάπου εκεί προκύπτει η γνωριμία με τη μετέπειτα σκηνοθέτρια και χορογράφο Ελένη Γκασούκα. «Με την Ελένη γνωριστήκαμε τον Οκτώβριο του ’88, τα φτιάξαμε τον Απρίλιο του ’89 και έμεινε έγκυος τον Μάρτιο του ’90. Παντρευτήκαμε στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της», είχε αποκαλύψει ο Αθερίδης.
Στα 25 του λοιπόν ο Θοδωρής Αθερίδης ήταν παντρεμένος, και με μια κόρη: την επίσης ηθοποιό, πλέον, Φωτεινή Αθερίδου.
Από την άλλη, δεν έκρυψε ποτέ το πρόβλημα που είχε τη δεκαετία του ’90 κυρίως με το αλκοόλ. «Στις 7 Σεπτεμβρίου, στον σεισμό του ’99 ήταν η πρώτη μέρα που έκοψα το αλκοόλ και στους Ανώνυμους πρέπει να πήγα στις 11. Εμεινα έξι-επτά μήνες. Μετά σταμάτησα, είχα αρχίσει θέατρο, αλλά η δουλειά είχε γίνει. Είμαι τόσα χρόνια καθαρός. Δεν πίνω γουλιά, ούτε για αστείο», έχει εξομολογηθεί, προσθέτοντας όμως ότι «Δεν υπάρχει η φράση πρώην αλκοολικός. Είναι ασθένεια, ανίατη, προοδευτική, θανατηφόρα. Είμαι αλκοολικός σε νηφαλιότητα, σε αναστολή. Και λέμε πάντα όχι στο πρώτο ποτήρι. Αν τώρα πιω ένα ποτήρι, δεν λέω ότι θα ξαναγίνω αμέσως αλκοολικός, αλλά μέσα στον επόμενο μήνα θα πιω ό,τι έπινα και άλλα τόσα για να καλύψω το κενό».
Οι «Άγαμοι θύται» που τον κατέβασαν στην Αθήνα
Αρχές δεκαετίας ’90. Ο Αθερίδης μπαίνει στην ομάδα «Άγαμοι θύται», ένα σατιρικό μουσικό γκρουπ στο οποίο μέλη ήταν μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Σταρόβας και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Ο τελευταίος μαζί με τον Αθερίδη ήταν οι μόνοι ηθοποιοί στην μπάντα, ενώ οι υπόλοιποι ήταν μουσικοί. Τους ανακαλύπτει ο Γιώργος Νταλάρας και στην ουσία τους κατεβάζει στην Αθήνα. Την ίδια περίοδο ο Αθερίδης είναι στο ΚΘΒΕ, στην ομάδα του Ανδρέα Βουτσινά.
Πριν λίγες μέρες βρέθηκε ξανά στη γενέτειρά του για την παράσταση Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα. Σε συνέντευξη που έδωσε, δεν δίστασε να πει πως «η Θεσσαλονίκη θα συνεχίσει να γεννάει ηθοποιούς, τραγουδιστές και συνθέτες, όμως από τη στιγμή που η πόλη σαν αγορά δεν στηρίζει τα προϊόντα της δεν μπορεί να αλλάξει κάτι.
»Οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης, ακόμα και σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς, καθορίζουν τα πράγματα. Δηλαδή κάτι τραβάει ή δεν τραβάει».
Και πρόσθεσε: «Εδώ η ίδια η Θεσσαλονίκη και ο ίδιος ο λαός της Θεσσαλονίκης δεν στηρίζει το δικό του προϊόν και προτιμά να βλέπει αυτό που από την τηλεόραση του έχει προβληθεί».
«Από έρωτα»
H μεγάλη επιτυχία γίνεται με το τηλεοπτικό «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς», μαζί με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου. Αν κι εδώ η αρχική επιλογή ήταν ο Κώστας Κόκλας, τελικά το ρόλο τον κέρδισε ο Αθερίδης. Και κάπου εκεί αποφασίζει να κάνει δικά του έργα.
Μάλιστα, δύο από αυτά –το Μια μέλισσα τον Αύγουστο και το Από έρωτα– τα μεταφέρει και στον κινηματογράφο.
Λίγο μετά την επιτυχία τού «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» αρχίζει να κυκλοφορεί ο έρωτάς του με τη Σμαράγδα Καρύδη. Ο ίδιος αρχικά αισθανόταν άβολα με το να βλέπει τον εαυτό του πρωτοσέλιδο, και δη για την προσωπική του ζωή. Μάλιστα τότε σε μια συνέντευξη Τύπου δεν δίστασε να τσακωθεί λεκτικά με κάποιους δημοσιογράφους που είχαν γράψει πολύ χοντρά πράγματα, που όπως αποδείχθηκε ανήκαν στη σφαίρα της φαντασίας.
«Δημόσια το είπα αφού αρκετό καιρό πριν το ήξερε η Ελένη [Γκασούκα], αφού είχαν αποκατασταθεί απολύτως οι σχέσεις της με τη Σμαράγδα και γίναμε αγαπημένοι φίλοι, μια δυνατή ομάδα, μαζί και η κόρη μου. Τότε ήμουν έτοιμος να το αποδεσμεύσω από μυστικό. Με την Ελένη ήμασταν 20 χρόνια μαζί όταν έφυγα από το σπίτι. Με αυτόν τον άνθρωπο δεν τελειώνει η σχέση» είχε πει αναφερόμενος στην γνωστοποίηση της σχέσης του με την ηθοποιό.
Πριν από λίγο καιρό είχε γίνει γνωστός ο χωρισμός του με την Καρύδη. Όταν τον πέτυχαν σε πρεμιέρα οι δημοσιογράφοι και ξεκίνησαν να τον ρωτάνε για το χωρισμό, εκείνος πολύ απλά αποχώρησε.
Και ως «σκανδαλιάρικο παιδί» – όπως ο ίδιος έχει αποκαλέσει τον εαυτό του, πόσταρε την παρακάτω φωτογραφία στον προσωπικό του λογαριασμό, από τις διακοπές του Πάσχα.
Ένας χορτασμένος άνθρωπος
Ο Θοδωρής Αθερίδης σήμερα γίνεται 61 ετών. Είναι ένας ευτυχισμένος παππούς αλλά και ένας υπολογίσιμος δημιουργός πρώτης γραμμής. Κατά καιρούς έχουν προσπαθήσει να τον βάλουν σε καλούπι ή να του προσάψουν έναν τίτλο.
Ο ίδιος δεν τους έχει βοηθήσει ιδιαίτερα. Μάλιστα μιλώντας για το που ανήκει και τι πιστεύει, είχε δηλώσει και την πίστη του στον Θεό.
«Τη θρησκεία την είχα από μικρός. Η μάνα μου είναι όπως όλες οι μανάδες, πάει στην εκκλησία, όχι θεούσα. Ο μπαμπάς μου ήταν κομμουνιστοσυμμορίτης – έβριζε κι έλεγε ότι ο Θεός είναι ατζαμής. Η θρησκεία είναι δική μου ριξιά. Πέρασα συγκρουσιακό και σ’ αυτό στην εφηβεία μου. Ο μισός ήμουν ΚΚΕ, ο άλλος μισός, πιστός… Αντε να τα παντρέψεις. Αφησα τον Θεό για λίγο, δεν μπορούσα και τα δύο. Πήγα στο ΚΚΕ, δεν με κάλυψε. Σε δύο χρόνια ξαναγύρισα στη θρησκεία».
Δεν είχε κρύψει το γεγονός πως πριν από μερικά χρόνια είχε υποστεί ένα μικρό εγκεφαλικό, λίγο πριν βγει στην σκηνή στην παράσταση Art.
Έχει ζήσει και τα ζόρια του δημόσιου λόγου, πριν από μια δεκαετία περίπου, την περίοδο του δημοψηφίσματος. «Θυμάμαι στο δημοψήφισμα, όταν έβγαλα μια μέρα τον σκύλο μου βόλτα, συνηθισμένος να μιλάω με τον κόσμο και να μου εκφράζει την συμπάθειά του, γύρισα να χαιρετίσω μια κυρία που με φώναξε.
»Κι εκείνη τότε σήκωσε το μεσαίο της δάχτυλο. Τρόμαξα. Είπα “φίλε, είσαι σε εμφύλιο”. Ένιωσα ότι κάποιος που με είχε αγαπήσει, τώρα θα με μισήσει».
Όπως φαίνεται, πάντως, με τον δημόσιο λόγο και τα social τα καταφέρνει μια χαρά. Δεν έχει βιώσει hate ή οτιδήποτε άλλο ακραίο, αλλά και δεν έχει βγει να τα βάλει με τους επαγγελματίες του πληκτρολογίου. Είναι ένας άνθρωπος που έχει ομολογήσει –πρωτίστως στον εαυτό του– τα καλά και τα άσχημα, και που δεν διστάζει να πει πως: «Αν πέθαινα σήμερα, θα ήταν αχαριστία να παραπονεθώ για το οτιδήποτε».
Σπύρος Δευτεραίος
