Σαν να το είχε χαράξει η ίδια η μοίρα, η σημερινή μέρα, η 10η Μαρτίου, φέρνει διπλή θλίψη για τη μουσική και την οικογένεια Ζαμπέτα.
Την ίδια μέρα, αλλά με διαφορά 16 χρόνων, η ζωή εγκατέλειψε πρώτα τον Γιώργο και μετά τον γιο του, Μιχάλη. Μια τραγική σύμπτωση που έχει προκαλέσει πολύ πόνο στην οικογένεια.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας, έφυγε από τη ζωή στις 10 Μαρτίου 1992, χτυπημένος από καρκίνο. Κάθε νότα του ήταν γεμάτη ψυχή και συναίσθημα, κάθε μελωδία του μεταδίδονταν σαν αφήγηση της καθημερινότητας και των συναισθημάτων του κόσμου γύρω του. Μέσα από τη μουσική, ο Ζαμπέτας δίδαξε την αγάπη, τον πόνο, τη χαρά και την αντοχή, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που μόνο οι νότες μπορούσαν να γεμίσουν.
Η ζωή του γιου του, Μιχάλη, συνδέθηκε άρρηκτα με αυτήν του πατέρα του. Από μικρός, ο Μιχάλης παρακολουθούσε τον πατέρα του, μάθαινε τις πρώτες νότες, εκτιμούσε το πάθος και την πειθαρχία που απαιτεί η μουσική.
Η αγάπη του για το μπουζούκι και την κιθάρα, η φανατική αφοσίωση στις μελωδίες και η βαθιά του εκτίμηση για τον θρύλο Ζαμπέτα δεν ήταν απλώς παιδική μίμηση. Ήταν η φυσική συνέχεια της κληρονομιάς που του είχε εμπιστευτεί ο πατέρας του.
Ο Μιχάλης Ζαμπέτας μεγάλωσε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο νότες, χρώματα και μελωδίες που προέρχονταν από τα χέρια του πατέρα του. Κάθε ήχος από το μπουζούκι του μεγάλου Ζαμπέτα ήταν για εκείνον μάθημα ζωής, μια πρόσκληση να κατανοήσει όχι μόνο τη μουσική, αλλά και την ψυχή πίσω από αυτήν. Η καθημερινότητά του γέμιζε με μικρές σκηνές από το σπίτι τους, όπου ο πατέρας του, παρά την κούραση και τις συνεχείς εμφανίσεις, ποτέ δεν παρέλειπε να του δείξει την αξία της πειθαρχίας, της αφοσίωσης και του σεβασμού προς τη μουσική.
Από παιδί, ο Μιχάλης ακολουθούσε τον πατέρα του σε πρόβες, συναυλίες και στούντιο, παρατηρώντας με προσοχή τον τρόπο που εκείνος «ζωντάνευε» κάθε τραγούδι, μεταφέροντας συναίσθημα σε κάθε νότα. Η μουσική ήταν γι’ αυτόν γλώσσα, τρόπος επικοινωνίας και τρόπος κατανόησης του κόσμου γύρω του. Κάθε μελωδία που έπαιζε ο Ζαμπέτας ήταν μια αφήγηση ιστοριών, προσωπικών και συλλογικών, που ο Μιχάλης απορροφούσε και έκανε δικές του.
Μεγαλώνοντας, ο μοναχογιός του αξέχαστου μουσικοσυνθέτη και βιρτουόζου του μπουζουκιού δεν περιορίστηκε στο να είναι απλώς μαθητής του πατέρα του. Ανέπτυξε και τη δική του φωνή στη μουσική, αναλαμβάνοντας κιθάρα και μπουζούκι, κάνοντας τους πειραματισμούς του με ήχους και ρυθμούς που συνδέονταν με τη λαϊκή παράδοση.
Ήθελε να τιμήσει την κληρονομιά του πατέρα του, αλλά και να αφήσει δικό του αποτύπωμα.
Οι σχέσεις του με άλλους καλλιτέχνες της εποχής τον βοήθησαν να ωριμάσει και να καταλάβει πως η μουσική είναι τόσο προσωπική όσο και συλλογική εμπειρία.
Η αγάπη του για τη μουσική συνυπήρχε με μια συνήθεια που του στοίχισε ακριβά, το φανατικό κάπνισμα. Το πάθος του για το τσιγάρο, αν και κοινό για πολλούς της εποχής, επιτάχυνε την εμφάνιση του καρκίνου στους πνεύμονες, μια αρρώστια που ήρθε ξαφνικά και τα άλλαξε όλα. Παρά την ασθένεια, ο Μιχάλης συνέχισε να παίζει και να δημιουργεί, σαν να ήθελε να γεφυρώσει το χρόνο που τον χώριζε από τον πατέρα του και να ολοκληρώσει μελωδικά το έργο που εκείνος είχε ξεκινήσει.
Η σχέση πατέρα-γιου
Η σχέση μεταξύ των δύο αντρών υπήρξε καθοριστική, σχεδόν μυστική συμφωνία δύο γενεών μέσα από νότες και τραγούδια. Ο Γιώργος μετέδωσε στον γιο του τεχνικές και δεξιότητες, αλλά και την ανάγκη αφοσίωσης στη μουσική, μια στάση ζωής που αντιμετώπιζε τον πόνο και τη χαρά με ίση σοφία. Ο Μιχάλης, με τη σειρά του, απορρόφησε την ουσία αυτής της διδασκαλίας, μετατρέποντάς την σε δικές του συνθέσεις και ερμηνείες, πάντα με τον πατέρα του ως οδηγό και φωτεινό σημείο αναφοράς.
Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Η ίδια ημερομηνία που είχε στερήσει τον Γιώργο Ζαμπέτα το 1992 από τον κόσμο, θα γινόταν 16 χρόνια αργότερα, το 2008, η μέρα που θα γραφόταν ακόμα ένα πικρό τέλος, καθώς ο Μιχάλης Ζαμπέτας, έφυγε από τη ζωή νικημένος και εκείνος από τον καρκίνο, αλλά πολύ νεότερος από τον πατέρα του, μόλις στα 51 του χρόνια.
Κάλλια Λαμπροπούλου
