Μπορεί στον κινηματογράφο να επιβλήθηκε με την πρώτη της εμφάνιση, στον Κατήφορο, όμως στο θέατρο μέχρι να καθιερωθεί πέρασε πολλά. Ωστόσο η Ζωή Λάσκαρη, δεν το έβαλε κάτω και πάλεψε μέχρι να τα καταφέρει. Ταλέντο, πείσμα, σκληρή δουλειά και το ταμπεραμέντο της Σαλονικιάς με τις φαναριώτικες αλλά και τις κεφαλλονίτικες ρίζες, τη δικαίωσαν.
Ποιοι ήταν οι σταθμοί της θεατρικής της πορείας και εξαιτίας ποιας ηθοποιού απογειώθηκε η καριέρα της;
Η ανορθόδοξη αρχή
Η υποκριτική μπήκε από αλλού στη ζωή της, όμως εκείνη την αγάπησε. Και δεν αρκέστηκε στα εξώφυλλα, στις πρωτιές και στους θαυμαστές. Έτσι αποφάσισε στην πορεία να σπουδάσει την τέχνη της υποκριτικής. Για αυτό και φοίτησε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη.
Το 1966 κάνει και την πρώτη θεατρική της εμφάνιση σε επιτυχημένη περιοδεία στην Κύπρο με τα έργα Η παγίδα του Ρομπέρ Τομά, Βαθιά γαλάζια θάλασσα του Τέρενς Ράττιγκαν και Μιας πεντάρας νιάτα των Πρετεντέρη-Γιαλαμά. Πολύ καλά έργα, αν και λίγο ξενίζουν αρχικά ως επιλογές.
Για 4 χρόνια η θεατρική της πορεία μπαίνει στο… γύψο (λόγω εποχής). Να όμως που το καλοκαίρι του 1970 οι ουρές στη λεωφόρο Αλεξάνδρας έξω από τα θέατρο «Μπουρνέλη» είναι ασύλληπτες. Μέσα στο θέατρο έχει ανέβει το «Μαριχουάνα στοπ», η πρώτη θεατρική εμφάνιση της Ζωής Λάσκαρη στο ελληνικό κοινό, αλλά και το εκκολαπτόμενο ειδύλλιο με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και χωρίς το έργο να είναι στην μεταξύ τους σχέση, ο κόσμος γνωρίζει. Και τρέχει να δει από κοντά το νέο hot ζευγάρι.
Και δυο χρόνια αργότερα στο «Βέμπο», στους Εραστές του ονείρου θα γίνεται το αδιαχώρητο. Τόλης –Ζωίτσα είναι μαζί και όλα τα άλλα περισσεύουν.
Τα πρώτα δείγματα
Με επιθεωρήσεις και κωμωδίες τύπου Το σεξ και πώς να το αποκτήσετε, που μετά έγινε ταινία με τίτλο Ο μάγκας με το τρίκυκλο, συνεχίστηκε η θεατρική πορεία της. Μέχρι το 1977.
Τότε μαζί με τον Βασίλη Τσιβιλίκα, ανέβασαν ένα σπουδαίο έργο του Νιλ Σάιμον Η ξυπόλυτη στο πάρκο συστήνει εκ νέου την Ζωή Λάσκαρη στο θεατρικό κοινό που ομολογουμένως την αντιμετώπιζε με καχυποψία. Βρισκόμαστε στα late 70ς, που ο ελληνικός κινηματογράφος έχει καταρρεύσει και οι σταρ αντιμετωπίζονται με απαξίωση.
Παρόλα αυτά η παράσταση πιστώνεται ως επιτυχία. Το 2011 που ο Βασίλης Τσιβιλίκας φεύγει από την ζωή, εκείνη έγραψε στα social:
«Αγαπημένε μου Βασίλη,
Ποτέ δεν θα ξεχάσω πως η θεατρική μου καριέρα ξεκίνησε ουσιαστικά μαζί σου. 1977. Ξυπόλητοι στο Πάρκο, στο θέατρο Ακάδημος. Δούλεψες σκληρά, με αξιοπρέπεια χαρίζοντας στο κοινό γέλιο και χαρά. Ήσουν ένας σπουδαίος κωμικός που δεν έμοιαζε με κανέναν, ένας καλός άνθρωπος. Θα σε θυμάμαι πάντα με σεβασμό και αγάπη. Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου».
Όμως τον Μάρτιο του 1978, αποχώρησε λόγω εγκυμοσύνης. Για την ιστορία την αντικατέστησε η Μαρία Αλιφέρη.
Η θεατρική της επιστροφή γίνεται το 1979 με μια επιτυχία: Την κυρία του Μαξίμ.
Αλλά μετά το σουξέ, έρχεται το ναυάγιο. Η Φρύνη του Γεωργίου Ρούσσου.
Στην τελευταία σκηνή του έργου απαιτείται από τη Ζωή να εμφανίζεται λίγα δευτερόλεπτα ολόγυμνη. Το κοινό εξοργίζεται.
Εκείνη θα απαντήσει σε συνέντευξη της στον Λευτέρη Παπαδόπουλο: «Δεν γδύνομαι για να γδυθώ. Το απαιτεί ο ρόλος. Δεν κάναμε με τον συγγραφέα ένα έργο για μπανιστιρτζήδες. Κάναμε ένα έργο που θα σατίριζε την ηθική των πολιτικών και των παπάδων». Το έργο είναι πανάκριβο και οι εισπράξεις στο ταμείο καθοδικές. Δέχεται συνεχώς κριτική για τη γυμνή της εμφάνιση και ανώνυμα τηλεφωνήματα στο θέατρο που τη βρίζουν. Ένα βράδυ που παίζει, ένας θεατής φωνάζει από την πλατεία «αίσχος» και εκείνη λιποθυμάει. Πηγαίνει στο νοσοκομείο με νευρικό κλονισμό και νοσηλεύεται για μια βδομάδα. Αναγκάζεται να αλλάξει έργο. Οικονομικά μιλάμε για καταστροφή.
Τα επόμενα χρόνια μέχρι το 1989, παίζει μπάλα με επιθεώρηση και κωμωδία, με κορυφαία της επιτυχία το Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές το καλοκαίρι του 1983 στο Μίνωα.
Καινούργια σελίδα, όνομα και πράγμα
Το 1970 ο Γιάννης Δαλιανίδης ετοίμαζε την τρίτη κινηματογραφική ένωση Λάσκαρη-Κούρκουλου. Μετά τον Κατήφορο που άλλαξε τα πάντα στο ελληνικό σινεμά και το φιλόδοξο, αλλά άνισο Γυμνοί στο δρόμο, ο Δαλιανίδης ετοίμαζε στην Φίνος Φιλμ τους Αμαρτωλούς. Όμως το φιλμ δεν έγινε πότε με το ζευγάρι. Αντ’ αυτού το σενάριο αλλάζει προς το νεανικότερο ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, υποδύθηκαν ο Χρήστος Νομικός και η Μπέτυ Λιβανού.
Το 1989 η τελευταία, ετοιμάζεται για το θεατρικό της ντεμπούτο. Όμως ούτε τότε γίνεται, αφού λόγω εγκυμοσύνης αποχωρεί. Το έργο ήταν η Καινούργια σελίδα του Νιλ Σαιμον. Το ρόλο παίρνει η Ζωή Λάσκαρη δίπλα στον Γιάννη Φέρτη σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη. Και από εδώ στην ουσία ξεκινάνε όλα για τη νέα θεατρική και ουσιαστικότερη όπως αποδείχτηκε καριέρα της ηθοποιού.
Γίνεται φειδωλή στις επιλογές της. Στα μέσα των 90ς η Σαλονικιά Ζωή Λάσκαρη ανεβαίνει στη γενέτειρα στο ΚΘΒΕ. Στις 24 Μαρτίου 1995 κάνει πρεμιέρα ο Ορφέας στον Άδη του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά.
Ο τελευταίος την σκηνοθέτησε και στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, στην κατά πολλούς καλύτερη της ερμηνεία.
Και το καλοκαίρι του 1996, υποδύθηκε την Ελένη. Στις Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Ήρεμα, χωρίς κραυγές και τυμπανοκρουσίες.
Με δύναμη από το Βοτανικό
Στον πολυχώρο Αθηναΐς στο Βοτανικό, η Ζωή Λάσκαρη κάνει το όνειρό της πραγματικότητα: Μια δική της θεατρική σκηνή. Εκεί που ξέχωρα από το κόστος ανεβάζει τα έργα που εκείνη θέλει. Και τι έργα!
Για παράδειγμα, στο μονόλογο Ρόουζ όλοι τρίβουν τα μάτια του.
Ναι, είναι η ίδια , το Crazy girl του 1967 που ωρίμασε και εξελίχτηκε.
Και μην αρχίσουμε τις συγκρίσεις. Άλλο ήταν Οι θαλασσιές οι χάντρες, άλλο η Ρόουζ, άλλο το Διαμάντια και μπλουζ. Το σπουδαίο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που ήταν το λαμπερό κύκνειο άσμα για την Τζένη Καρέζη και μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Ζωής Λάσκαρη. Και εισπρακτική και προσωπική.
Όπως ήταν και η Ευαίσθητη ισορροπία που όπως δήλωσε μετά η ίδια, ήταν ένα έργο που την καταρράκωσε. Αλλά το λάτρεψε. Αλλά και η Άλμα Μάλλερ και τα Ωραία χρόνια. Ότι πόθησε η ηθοποιός να ερμηνεύσει, στην χρυσή της ωριμότητα το έκανε.
2015 και η Ζωή Λάσκαρη περνάει στην εξωστρέφεια. Αρχικά κάνει το mini comeback της στον κινηματογράφο με ένα πέρασμα στο Republic του Δημήτρη Τζέτζα. Και στο θέατρο με το Νύφη κουράγιο.
Σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Μουτσινά. Και με την κόρη της Μαρία Ελένη Λυκουρέζου στο ρόλο της πολύπαθης νύφης.
Την πρώτη σεζόν, γιατί το έργο πήγε και δεύτερη.
Και η Λάσκαρη ετοιμαζόταν για το «Δουλειές με φούντες» Μόνο που στις 18 Αυγούστου, έκλεισαν για πάντα τα μάτια της. Και μάλιστα με τον τρόπο που επιθυμούσε: Στον ύπνο της.
«Δεν ανήκω σε κανέναν σας»
Δεν έκρυψε ποτέ τις πολιτικές πεποιθήσεις της. Όπως και ότι ήταν ενάντια στα «πολιτικά χαρακώματα» τύπου «ο δικός μας, ο δικός τους».
Ένας από τους πολιτικούς που εκτιμούσε ήταν ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Δεν δίστασε να τον καλέσει, τον Ιανουάριο του 2016, στο Νύφη κουράγιο. Εκείνος ανταποκρίθηκε και οι δυο τους φωτογραφήθηκαν μετά το τέλος της παράστασης. Γεγονός που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από πολλές παρατάξεις. Η άμεση απάντηση της μέσω των social είναι χαρακτηριστική της μοναδικότητας της.
«Όταν εμφανίζομαι με φίλους μου από τη λεγόμενη Δεξιά, γράφουν πως είμαι ισχυρός παράγοντας της κεφαλαιοκρατίας. Όταν εμφανίζομαι με φίλους μου από την λεγόμενη Αριστερά, γράφουν πως προδίδω την μνήμη της οικογενειακής μου τραγωδίας στον Εμφύλιο. Όταν παίζω στο θέατρο ρόλο Εβραίας γράφουν πως είμαι Εβραία και ίσως και πράκτορας της Μοσάντ και όταν παίζω ρόλο αστής γράφουν πως ζω μες τον πλούτο. Όταν διατυπώνω μια άποψη για την σημασία του χριστιανισμού στην ελληνική ιστορία και παράδοση, γράφουν πως είμαι βαθύτατα συντηρητική και όταν διατυπώνω άποψη για το δικαίωμα του ανθρώπου να επιλέγει ελεύθερα την σεξουαλική του ζωή γράφουν πως θέλω να αποδομήσω τις ηθικές αξίες και την κοινωνική συνοχή. Όταν εκφράζω τη συμπάθεια μου για έναν πολιτικό είμαι συστημική και όταν εκφράζω την οργή μου για το δράμα των προσφύγων είμαι θεματοφύλακας της παγκοσμιοποίησης και υποστηρίκτρια της πολιτικής μιας δήθεν απάτριδος Αριστεράς. Δεν ανήκω σε κανέναν σας, παρά μόνο σε ό, τι μου υπαγορεύει η συνείδηση μου» έγραψε η Ζωή Λάσκαρη.
Σπύρος Δευτεραίος
