Φως στα επεκτατικά σχέδια του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αλλά και σε πτυχές Κουρδικού Ζητήματος ρίχνει ο Ζουμπεΐρ Αϊντάρ, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK) και ανώτατο στέλεχος του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος (PKK).
Ο Κούρδος δικηγόρος και πολιτικός μίλησε στον Σάββα Καλεντερίδη και την εφ. «δημοκρατία».
Η συνέντευξή του δημοσιεύεται σε δύο μέρη, το α’ σήμερα και το β’ την Κυριακή.
Κύριε Αϊντάρ, σε μια περίοδο που η Τουρκία αντιμετωπίζει μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση, παρατηρούνται και σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αφορούν και τους Κούρδους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκονται στις φυλακές για καθαρά πολιτικούς λόγους, πέραν του ηγέτη σας, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο πρόεδρος του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς, βουλευτές, δήμαρχοι και χιλιάδες στελέχη του HDP. Ως δικηγόρος και Κούρδος πολιτικός, πώς αξιολογείτε αυτές τις βαριές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Η κατάσταση είναι προφανής. Εμείς οι Κούρδοι έχουμε 36 χρόνια πολέμου με το τουρκικό κράτος. Από την ίδρυση του τουρκικού κράτους αλλά και πιο πριν, έως σήμερα, ακολουθείται μια πολιτική εξόντωσης που δεν αφορά μόνο τους Κούρδους, αλλά όλες τις εθνότητες της Ανατολίας που δεν εκτουρκίστηκαν. Η πολιτική του οθωμανικού κράτους στηριζόταν στις σφαγές εναντίον των άλλων. Η πολιτική αυτή εντάθηκε την περίοδο της διακυβέρνησης του κόμματος Ένωσις και Πρόοδος, των Νεοτούρκων. Επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα ομογενοποιημένο τουρκικό έθνος, είτε διαπράττοντας γενοκτονίες είτε εκτουρκίζοντας μη τουρκικές εθνότητες. Με βάση την καταστροφή όλων των διαφορετικών πολιτισμών και των λαών που ζούσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία, αναπτύχθηκε ο τουρκικός εθνικισμός. Ήταν ένας κοινωνικοδαρβινιστικός εθνικισμός. Θεώρησαν τους διαφορετικούς πολιτισμούς και εθνότητες ως εχθρούς μεταξύ τους και με βάση τη θεωρία του Δαρβίνου, ήταν φυσικό να επικρατήσει με κάθε μέσον ο ισχυρότερος εναντίον των άλλων. Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει μια κοινωνικήδαρβινική αντίληψη στη ρίζα του τουρκικού εθνικισμού, δηλαδή, είναι ένας εθνικισμός που τρέφεται από τις σφαγές, καταστρέφοντας έτσι άλλους λαούς.
Τα στελέχη των Νεοτούρκων που οργανώθηκαν στη Μακεδονία και πήραν την εξουσία από τον Σουλτάνο, διέπραξαν τη γενοκτονία του 1915 και τις επακόλουθες σφαγές.
Πρώτα οι Αρμένιοι, έπειτα Έλληνες της Ανατολίας και του Πόντου και τέλος οι Ασσύριοι-Συροχαλδαίοι, υπέστησαν σφαγές. Τα ίδια στελέχη ίδρυσαν την Δημοκρατία της Τουρκίας, με βάση την ίδια νοοτροπία, η οποία ισχύει μέχρι σήμερα. Η νοοτροπία της καταστροφής του άλλου, της γενοκτονίας, ισχύει μέχρι σήμερα στην Τουρκία. Αυτή η νοοτροπία εξάλειψε τους Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη, τη δυτική Ανατολία, τον Πόντο, είναι γνωστή και η τύχη των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Τους μόνους που δεν κατάφεραν να εξαλείψουν, είναι οι Κούρδοι. Πραγματοποιούν σφαγές εναντίον μας εδώ και 100 χρόνια, αλλά δεν έχουν το αποτέλεσμα που ήθελαν. Επί του παρόντος επικεντρώνονται και καταβάλουν σύντονες προσπάθειες για να πάρουν αυτό το αποτέλεσμα.
Κάντε κλικ πάνω στο χάρτη για να δείτε ποιοι εντάσσονται στην Ένωση Κουρδικών Κοινοτήτων
Σε αυτό το πλαίσιο, από το 2015, η ίδια ομάδα, δηλαδή η συμμαχία AKP, MHP, Ergenekon, επιτίθενται και προσπαθούν να καταστρέψουν τους Κούρδους παντού. Όπως αναφέρατε, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η φυλάκιση των δημάρχων, των βουλευτών και του προέδρου Άπο, η φυλάκιση τόσων πολλών ανθρώπων, οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον του κουρδικού λαού, είναι η συνέχεια αυτής της γενοκτονικής καταστροφής, έτσι πρέπει να ερμηνευθεί.
Σήμερα στην Τουρκία κατέχει την εξουσία η συμμαχία του ριζοσπαστικού νεοοθωμανικούισλαμιστικού ΑΚΡ (αυτή την ιδεολογία εκπροσωπεί ο Ερντογάν και η ομάδα του), του ΜΗΡ που ενσωματώνει την Εργκενεκόν και την πολιτική των Νεοτούρκων, και των εθνικιστών κεμαλιστών.
Με άλλα λόγια, την εξουσία ασκεί ο κοινωνικοδαρβινικός τουρκικός εθνικισμός, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης το ισλαμικό χρώμα, αυτοί διαπράττουν σήμερα τη γενοκτονία στους Κούρδους. Αυτό που γίνεται στους Κούρδους είναι μια πολιτική γενοκτονίας. Εμείς έτσι το βλέπουμε και συνεχίζουμε τον αγώνα μας εναντίον αυτής της πολιτικής.
Η Τουρκία είναι σε αντιπαράθεση και απειλεί όλες τις γειτονικές χώρες. Επιτίθεται στο Β. Ιράκ (Νότιο Κουρδιστάν) και καταλαμβάνει ορισμένες περιοχές, έχει καταλάβει σε συνεργασία με συμμορίες τζιχαντιστών εκτεταμένες περιοχές της ΒΔ Συρίας, μετέφερε από το Ιντλίμπ τρομοκράτες τζιχαντιστές στη Λιβύη. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι ακολουθεί αυτήν την πολιτική; Τι σκοπεύει να κάνει η Τουρκία;
Ναι, σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αντιπαράθεση σχεδόν με όλους τους γείτονές της. Είναι σε αντιπαράθεση με τους Κούρδους μέσα και έξω. Βρισκόμαστε σε μια θερμή σύγκρουση και σ’ έναν ανελέητο πόλεμο στη Ροζάβα (ΒΑ Συρία) και το Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) και στο Βόρειο Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία). Όμως η Τουρκία δεν περιορίζεται σε αυτά. Εισβάλλει στη Λιβύη, ακολουθεί μια νεο-οθωμανική πολιτική εκεί, αναμειγνύεται ξανά τη σύγκρουση μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις με τους Αζερμπαϊτζανούς εκεί. Από την άλλη πλευρά, επεκτείνει παντού πολιτικές πολέμου, στον Κόλπο, το Κατάρ, την Υεμένη, τη Σομαλία και το Σουδάν παντού, επιτείνοντας με τον τρόπο αυτό τα υπάρχοντα προβλήματα. Από την άλλη πλευρά, έχει πλέον στραφεί στην Ανατολική Μεσόγειο εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας.
Στην Τουρκία σήμερα την εξουσία την ασκεί μια ομάδα που θεωρεί ότι πρέπει να απελευθερώσει τα εδάφη που είναι ποτισμένα με αίμα μαρτύρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ερντογάν, που βλέπει τον εαυτό του ως σουλτάνο Σουλεϊμάν και οι οπαδοί της στροφής της Τουρκίας προς την Ευρασία, με μια νοοτροπία παντουρανιστική, στρέφονται σε μια πολιτική εδαφικής επέκτασης της Τουρκίας. Είναι σαν τον Σαντάμ, που δεν αρκέστηκε στον εσωτερικό πόλεμο και έκανε το πόλεμο με το Ιράν. Όμως αυτά που κάνει η Τουρκία δεν γίνονται στην τύχη. Τα επεξεργάστηκαν οι επιτελείς τους και έκαναν στρατηγικό σχεδιασμό.
Πρόκειται για τη συνέχεια της επεκτατικής πολιτική που ακολούθησε ο Ενβέρ πασάς. Το πού τελειώνει αυτή η επέκταση, εξαρτάται από τη δύναμη αντίστασης που θα βρουν στις χώρες που επιτίθενται.
Εάν δεν υπάρχει δύναμη που τους εμποδίζει, θα καταλάβουν αυτά τα μέρη όσο μπορούν να επεκτείνουν το χέρι τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο δυνατοί, όσο δείχνουν. Είναι καταδικασμένοι να χάσουν αν συναντήσουν σοβαρή αντίσταση, όπως έχασε ο Ενβέρ.
(Την Κυριακή το β’ μέρος)
Σάββας Καλεντερίδης
