Όταν κατέθεσε στεφάνι ως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, ο κόσμος γύρω του θεωρούσε ότι είναι Πόντιος. Όμως, δεν χρειάζεται να έχεις την καταγωγή για να υπερασπίζεσαι την ιστορική αλήθεια. Ο Αλκιβιάδης Στεφανής θα βρεθεί ξανά στις 19 Μαΐου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά για πρώτη φορά κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων – ακριβώς 107 χρόνια από τότε που ο στρατιωτικός επιθεωρητής Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.
Για να ξεκινήσει αυτό που για τους Τούρκους είναι ο πόλεμος για την ανεξαρτησία τους, αλλά για τους Έλληνες η πιο σκληρή φάση του γενοκτονικού σχεδίου.
«Είναι τεράστια τιμή για εμένα να με επιλέξουν ως ομιλητή στην Αθήνα – εμένα, που οι ρίζες μου δεν είναι ποντιακές. Αν λάβουμε ως δεδομένο ότι ο κόσμος ο ποντιακός διαθέτει έναν τεράστιο αριθμό εξαιρετικών προσωπικοτήτων, η επιλογή η δική μου –επαναλαμβάνω– είναι τεράστια τιμή» λέει στο pontosnews.gr ο Αλκιβιάδης Στεφανής.
Ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους μιλά για «εθνικό χρέος και πράξη ευθύνης», τέσσερις λέξεις για τις οποίες–όπως λέει– «μπορεί να γράψει κανείς τόμους». Εξηγεί ότι το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν αφορά μόνο τον ελληνισμό, αλλά συνολικά την ανθρωπότητα, καθώς «αν η ανθρωπότητα κλείνει τα μάτια σε τέτοιες πράξεις, είναι δεδομένο ότι θα τις ξανασυναντήσει στο μέλλον».
Για τον ίδιο, η διατήρηση της ιστορικής μνήμης συνδέεται άμεσα με αυτό που αποκαλεί «θεσμική μνήμη», δηλαδή με την ευθύνη ενός κράτους και μιας κοινωνίας να μην επιτρέπουν τη λήθη.
Τον ρωτήσαμε για το περιεχόμενο της ομιλίας του. Όταν θα σταθεί πάνω στην εξέδρα κοιτώντας τον κόσμο από κάτω και τους Εύζωνες να φρουρούν τιμητικά το κενοτάφιο, τι είναι αυτό που θέλει να πει. «Το μήνυμα δεν είναι μόνο προς τους Έλληνες· αφορά την παγκόσμια κοινότητα» σημειώνει, περιγράφοντας τη σημερινή εποχή ως μια περίοδο «απίστευτου ρεαλισμού».
Αναφέρεται μάλιστα στον «ρεαλισμό του Θουκυδίδη», τον οποίο θεωρεί κυρίαρχο στις διεθνείς σχέσεις, στις αντιπαραθέσεις και «στην τοξικότητα που υπάρχει τόσο μεταξύ των κρατών όσο και μεταξύ των ανθρώπων».
Ωστόσο, επιμένει ότι ο ρεαλισμός χωρίς ηθική δεν μπορεί να αποτελέσει απάντηση. «Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή παρουσιάζει έναν ρεαλισμό και μια αντίληψη της πραγματικότητας μέσα σε ένα πλαίσιο ηθικής» λέει, προσθέτοντας ότι αυτή την «ηθική της ανθρωπότητας» οφείλει να υπηρετεί και η συζήτηση για τη Γενοκτονία.
Ο Αλκιβιάδης Στεφανής απορρίπτει παράλληλα τη λογική ότι η ελληνική πλευρά χρειάζεται να αποδείξει τι συνιστά γενοκτονία. «Η Γενοκτονία των Ποντίων εντάσσεται στον ορισμό τού τι είναι γενοκτονία» τονίζει χαρακτηριστικά. Και προσθέτει: «Εάν θέλουμε να δώσουμε ένα παράδειγμα “Τι είναι γενοκτονία”, η περίπτωση της στάσης της Τουρκίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τότε, της κεμαλικής διοίκησης ενάντια στους Έλληνες του Πόντου είναι ο ορισμός».
Όπως λέει, καμία πραγματική συνεννόηση δεν μπορεί να υπάρξει όταν τα ιστορικά τραύματα αποσιωπώνται.
«Δεν μπορείς να συνεχίσεις και να προχωρήσεις στο μέλλον με κάποιον –είτε είναι συγγενής σου, είτε είναι γείτονάς σου, είτε είναι φίλος σου, είτε είναι μια άλλη χώρα– εάν δεν αποτυπώσεις όλα τα προβλήματα που επηρεάζουν τις σχέσεις σου» αναφέρει.
Υπενθυμίζει δε ότι από το 1994, όταν η 19η Μαΐου καθιερώθηκε από τη Βουλή ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, το ζήτημα παραμένει διαρκώς παρόν στις ελληνικές διπλωματικές πρωτοβουλίες και στις δράσεις μνήμης.
«Η ιστορική λήθη δεν οδηγεί στη συμφιλίωση, οδηγεί στην επανάληψη των ίδιων λαθών» υπογραμμίζει, ξεκαθαρίζοντας ότι η συζήτηση με την Τουρκία δεν σημαίνει «θάψιμο» του παρελθόντος. Αντιθέτως, θεωρεί ότι η ιστορική αλήθεια πρέπει να παραμένει «σε υψηλή προτεραιότητα», ώστε οι επόμενες γενιές να τη γνωρίζουν «όχι με μίσος και όχι με σκοπό να διχάσει, αλλά με σκοπό να διδάξει».
«Είμαστε 107 χρόνια μετά από την πιο σκληρή φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων και εγώ θεωρώ και πιστεύω ότι η ιστορική μνήμη αποτελεί θεμέλιο ειρήνης και όχι λόγο για να διχαζόμαστε» λέει. Και καταλήγει με μια φράση που, όπως όλα δείχνουν, θα αποτελέσει και τον πυρήνα της ομιλίας του στις 19 Μαΐου: «Σε καμία περίπτωση δεν το ξεχνάμε γιατί –όπως είπα και πριν– θα το ξαναζήσουμε αν το ξεχάσουμε».
