«Εγώ το ήξερα ότι μας περιμένουν. Όταν άνοιξαν οι πόρτες είδα τα μάτια του· δάκρυσε από τη συγκίνηση γιατί δεν το περίμενε. Ήταν ωραίο αυτό το συναίσθημα».
Ο προπονητής του 15χρονου αθλητή Γιώργου Πιλίδη, Αμιράν Καρντάνοφ, μιλά για τα συναισθήματα του αθλητή του, όταν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί επεφύλαξαν στο αεροδρόμιο… ποντιακή υποδοχή στον νεαρό που κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ελεύθερης πάλης παίδων στο Σεράγεβο της Βοσνίας.
«Το μετάλλιο το αφιερώνω στον προπονητή μου, για ό,τι μου πρόσφερε μέχρι εδώ, αλλά και στην οικογένειά μου», είναι τα μετρημένα λόγια του αθλητή από το «Μέγα Αλέξανδρο» Ασπροπύργου.
Με αντίπαλους μεγαλύτερους ηλικιακά και ασφαλώς πιο έμπειρους, το ασημένιο του 15χρονου Γιώργου Πιλίδη σε μια τέτοια διοργάνωση, ικανοποίησε τον προπονητή του που δούλεψε σκληρά με τον αθλητή, σε συστηματική προετοιμασία επί μήνες.
Το ίδιο πίστεψε και ο Γιώργος Πιλίδης, ο οποίος λέει στο pontos-news.gr: «Το περίμενα γιατί κάναμε έντονη προπόνηση. Θα προσπαθήσω του χρόνου να πάμε καλύτερα».
Και την επόμενη φορά… χρυσός!
Εκτός από το ασημένιο στο Παγκόσμιο, ο Γιώργος κατέκτησε λίγες μέρες νωρίτερα χάλκινο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ελευθέρας παίδων, που έγινε στη Σουμπότιτσα της Σερβίας. Στην απόδοσή του δεν βοήθησε μόνο η προετοιμασία τους στην Αθήνα. Τον Ιούλιο προπονήθηκε για έναν μήνα στο Βλαδικαβκάζ, πόλη με παράδοση στο άθλημα όπου είχε την ευκαιρία να συναγωνιστεί με μεγάλους αθλητές.
Τώρα επέστρεψε στο σύλλογό του όπου η σκληρή δουλειά συνεχίζεται καθημερινά με προπονήσεις.
Με την επιτυχία του Πιλίδη η καρδιά της Ελλάδας ξαναχτύπησε αθλητικά. Τι απαιτεί όμως ένας τέτοιος άθλος;
Κάθε αθλητής που θέλει να συμμετάσχει σε έναν αγώνα βάζει χρήματα από την τσέπη του και όπως γίνεται αντιληπτό, ειδικά σε τέτοιες εποχές, πολλά σωματεία δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν σε διεθνή τουρνουά.
«Σε έναν χρόνο γίνονται πέντε έξι τουρνουά, αλλά εμείς πήγαμε σε τρία, γιατί τα οικονομικά μας δεν το επιτρέπουν», μας λέει ο Αμιράν Καρντάνοφ. Και απευθύνει έκκληση στην Ομοσπονδία πάλης για βοήθεια. «Θέλουμε να κάνουμε προετοιμασία δίπλα σε μεγάλες ομάδες, όπως η Εθνική Ομάδα της Ρωσίας, για να βελτιώνουμε τις επιδόσεις μας. Όταν δεν έχουμε μεγάλους αντιπάλους και έμπειρους τότε κι εμείς παραμένουμε στο ίδιο επίπεδο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για την εξέλιξή μας.»
Περήφανος ο Ολυμπιονίκης Καρντάνοφ για τον αθλητή και το σύλλογό του
Ο Αμιράν είναι 30 χρόνια στον χώρο της πάλης και προπονητής της Εθνικής Ομάδας πάλης. Χάλκινος Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ το 2000 και καλύτερος αθλητής στους εφήβους στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα πάλης που έγινε στη Βουδαπέστη το 1994.
Εδώ και δύο χρόνια είναι προπονητής στον Σύλλογο «Μέγας Αλέξανδρος» Ασπροπύργου. Ένα σωματείο δέκα ετών με ελάχιστες υποδομές. Και όμως. Σε αυτό το διάστημα έχει καταφέρει να φέρει σημαντικές διακρίσεις στο σύλλογο: 2η θέση τους παίδες, 2η θέση στους εφήβους και 3η στους άνδρες με αποκορύφωμα τα δύο τελευταία μετάλλια του Γιώργου Πιλίδη, χάλκινο πανευρωπαϊκό και ασημένιο παγκόσμιο.
Μετά τον ίδιο, συλλογή μεταλλίων και διακρίσεων και για τα «παιδιά» του…
Προσπαθεί να μεταφέρει την εμπειρία στους αθλητές του και τα καταφέρνει, αλλά τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα αν υπήρχαν και οι υποδομές. Η πάλη στην Ελλάδα θα είχε άλλη τύχη αν αντιλαμβανόταν ότι διαθέτει αθλητές ενός ολυμπιακού αθλήματος με ιστορία χιλιάδων χρόνων.
«Θα μπορούσε να γίνει μια πολύ ωραία εκστρατεία για την ανάδειξη του αθλήματος γιατί ειδικά σε αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε, οι αθλητές μας κινδυνεύουν να μας φύγουν. Προσπαθούμε να τους κρατήσουμε αλλά κάποιοι φεύγουν σε σωματεία του εξωτερικού όπου υπάρχουν καλύτερες υποδομές.
Την ώρα της προπόνησης, στο Μέγα Αλέξανδρο Ασπροπύργου
»Σε νεαρή ηλικία είναι ενθουσιασμένοι. Όταν όμως πάνε 19-20 χρονών θα έχουν άλλες απαιτήσεις και κάποια πράγματα δεν θα μπορούμε να τα προσφέρουμε αν δεν υπάρχει βοήθεια από την πολιτεία και τους φορείς», λέει στο pontos-news.gr ο Καρντάνωφ.
Για την ώρα ο Γιώργος Πιλίδης νιώθει καλά με ό,τι κάνει και καλύτερα χάρη στη δύναμη που πήρε και από τη θερμή υποδοχή στο αεροδρόμιο.
«Είναι πολύ συγκινητικό», μας λέει ο Γιώργος Πιλίδης, «να συνδέουν την παράδοση με την τιμή και την αναγνώριση μιας διάκρισης σε ένα άθλημα».
Ο Γιώργος αγαπά πολύ την ποντιακή παράδοση και στο σπίτι του μιλάνε ακόμα τα ποντιακά, μας λέει. Η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα από την πόλη Τζαμπούλ του Καζακστάν τη δεκαετία του ’90.
Η πάλη είναι επίσης κάτι που υπεραγαπά και το μέλλον του είναι άμεσα συνυφασμένο με αυτήν. Και με τον προπονητή και στήριγμά του Αμιράν Καρντάνοφ, επίσης. Όχι χωρίς λόγο. Ο Αμιράν είναι αγωνιστής και παρά τα δύσκολα προσκαλεί τα παιδιά στο άθλημα της πάλης.
«Δεν χαλαρώνουμε. Συνεχίζουμε πιο εντατικά. Θέλω ό,τι δεν έκανα εγώ, ό,τι δεν παρείχαν σε μένα, να τα παρέχω εγώ στα παιδιά. Να τους μάθω τα πάντα. Υγεία, και έχουμε μέλλον!»
Ρεπορτάζ-φωτογραφίες-βίντεο: Βασίλης Καρυοφυλλίδης
