Ο Λεωνίδας Κωνσταντινίδης, ένας Πόντιος με σπουδές στο τμήμα παραγωγής ταινιών της Ανωτάτης Σχολής Κινηματογράφου της Μόσχας και μια επιτυχημένη καριέρα στην Οδησσό, βρέθηκε σήμερα να διευθύνει μια γκαλερί στην Αθήνα. Το pontos-news.gr τον συνάντησε στο σπίτι του, στη Νέα Σμύρνη, όπου ο πολυπράγμων Κωνσταντινίδης ξεδίπλωσε μια ιστορία προσωπική και οικογενειακή με σημεία αναφοράς τον Πόντο, τον Καύκασο, την Οδησσό και την Αθήνα.
Ο κινηματογράφος δεν με αφήνει σε ησυχία
Σε κινηματογραφικά στούντιο της Οδησσού εργάστηκε μετά τις σπουδές του ο Λ. Κωνσταντινίδης, και ως διευθυντής παραγωγής έκανε τέσσερις ταινίες.
«Οι δύο ήταν παιδικές. Η τρίτη ταινία βασιζόταν στο έργο του Δουμά Κόμης Μοντεχρήστος. Ο τίτλος του δικού του φιλμ ήταν Ο έγκλειστος του κάστρου Ιφ. Η τελευταία μου ταινία, Το ισόγειο, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Κανών.»
Η εγκατάσταση στην Ελλάδα έγινε το 1991, και για την επιβίωση ο Λεωνίδας Κωνσταντινίδης έκανε διάφορες δουλειές.
«Έπιασα και μια δουλειά με ρούχα, που μου άρεσε. Όμως δεν με γέμιζε. Το κινηματογραφικό πνεύμα ποτέ δεν με αφήνει σε ησυχία. Ο κινηματογράφος είναι μια αγιάτρευτη αρρώστια. Όποιος έχει ασχοληθεί με αυτόν, έστω και για λίγο, συνέχεια θέλει να είναι εκεί, συνέχεια θέλει να δημιουργεί. Έτσι κι εγώ. Έχω τα όνειρά μου, τις ιδέες μου, τις επιθυμίες μου και τις ασχολίες μου γύρω από τον κινηματογράφο», ξεκινά την αφήγησή του ο Λ. Κωνσταντινίδης.
«Πρόσφατα, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα αποχής από τον κινηματογράφο, μου ήρθε η ιδέα να κάνω κάποια στιγμή ταινία. Κι αυτό έγινε ενώ ήμουν στον Πόντο. Είδα τους σημερινούς κατοίκους του, συγκινήθηκα», εξομολογείται.
Οι ποντιακές ρίζες
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Καύκασο, στην πόλη Σουχούμι, σε μια ποντιακή οικογένεια. Οι ρίζες μας από τη μεριά του πατέρα είναι από τα Σούρμενα. Ο παππούς μου ο Αγάθωνας πάντα μας έλεγε “είμαι Σουρμενέτες”. Έπαιζε και ποντιακή λύρα. Έτσι εγώ μεγάλωνα με τους ήχους της. Από τη μεριά της μητέρας μου οι ρίζες μου είναι από την Ορντού. Πήγα και στα Σούρμενα και στην Ορντού για να τιμήσω και τις δυο μεριές.
»Στον Πόντο έχω βρει και ρωμαίικα χωριά. Όταν βρεθήκαμε με έναν φίλο μου και συνοδοιπόρο στην Ότσενα, πολύ ψηλά στα βουνά, βρήκα μια κυρία, που ναι μεν στο ντύσιμο ήταν Τουρκάλα, όμως στην εμφάνιση ήταν Ρωμιά. Και τότε κατάλαβα ότι είμαστε στο σωστό μέρος. Τη ρώτησα “γαρή, αβούτο το χωρίον ρωμαίικον χωρίον έν;” Και άκουσα ένα “ναι”. Μας πλησίασαν οι κάτοικοι του χωριού και με ρώτησε ένας νεαρός “εσύ απ’ όθεν έρθες;”. Του απάντησα πως “έρθα α ’ς σην Ελλάδα”».
Ο Λ. Κωνσταντινίδης συνομιλεί με τον Β. Τσενκελίδη, στη ζεστή ατμόσφαιρα του σπιτιού του γκαλερίστα
Ο Λεωνίδας δεν έχει ακόμα καταφέρει να ξανασμίξει με την τέχνη του κινηματογράφου. Από τότε που ήρθε στην Ελλάδα όμως έψαχνε για κάτι που θα μπορούσε να γεμίσει τη ζωή του, να του δώσει καινούριες ελπίδες. Αυτό βρέθηκε το 1993 και είχε τη μορφή μιας μόνιμης έκθεσης έργων τέχνης.
«Ανέλαβα μια γκαλερί σε μια περιοχή που κάποτε έσφυζε από ζωή. Τώρα είναι πλέον μια υποβαθμισμένη γειτονιά. Είναι η περιοχή της πλατείας Αμερικής. Εμείς της δίνουμε ζωή με τη συνεχή παρουσία μας. Με τους συνεργάτες μου, τους ζωγράφους, κάνουμε εκθέσεις ατομικές και ομαδικές», λέει ο Λ. Κωνσταντινίδης για το καινούριο του πάθος.
«Έχω οργανώσει αρκετές εκθέσεις, όμως ο κόσμος περιμένει από εμάς νέα πράγματα. Έτσι αποφασίσαμε με τους συνεργάτες μου να κάνουμε μια ομαδική έκθεση. Θα μαζευτεί η παρέα, θα καλέσουμε τον κόσμο για να δούμε τα έργα, να πιούμε το κρασάκι μας και να πούμε και δυο κουβέντες. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 29 Μαΐου. Η έκθεση “H παρέα μας” θα διαρκέσει δύο εβδομάδες.»
Τι θα δει κανείς εκεί; Ο Λεωνίδας Κωνσταντινίδης απαντά σιβυλλικά:
«Η αγάπη μας για την Ελλάδα, τον κόσμο και τις ρίζες μας θα εκφραστεί μέσα από τα έργα της έκθεσης».
- Η Γκαλερί Κωνσταντινίδης βρίσκεται Πατησίων 184, στην Αθήνα.
