Ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές του ελληνικού τραγουδιού είναι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και μιλώντας στον Γιώργο Λιάνη και την εφημερίδα Ναυτεμπορική, δεν θα μπορούσε να μην κάνει ένα σχόλιο για την κατάσταση του πολιτισμού και της μουσικής. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν προσωπικότητες στον πολιτισμό όπως στην εποχή του, εμφανίστηκε αισιόδοξος για το μέλλον.
Κι ενώ υποκλίθηκε στη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, επισήμανε ότι το ρεπερτόριο του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον καθιστά τον κορυφαίο τραγουδιστή.
Λευτέρη, ας δούμε λίγο και μερικά θέματα πολιτισμού, που είναι το πεδίο στο οποίο δοξάζεσαι. Εγώ βλέπω τις Τέχνες στην Ελλάδα σε μεγάλη παρακμή. Εσύ;
«Καμπή, θα έλεγα, όχι παρακμή. Έχουν συμβεί αυτά και στο παρελθόν. Δεν μπορώ να μη λογαριάσω τις μεγάλες πρόσφατες απώλειες: Θεοδωράκης, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Μικρούτσικος, Μαρκόπουλος, Πουλόπουλος, Ρένα Κουμιώτη. Μερικοί απ’ αυτούς είναι ζυμωμένοι με το έργο μου».
Για τους στιχουργούς δεν είπες τίποτα. Ποιοι είναι οι πέντε μεγαλύτεροι στιχουργοί, με σένα μέσα;
«Ο Γκάτσος πρώτος, εγώ, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Μάνος Ελευθερίου, η Λίνα Νικολακοπούλου και δύο ακόμα τελείως διαφορετικοί: ο Μανώλης Ρασούλης και ο Άλκης Αλκαίος. Α, και ο Κώστας Βίρβος».
Κανένας σημερινός.
«Μη βιάζεσαι. Θα ξεπεταχτεί. Ωστόσο, πρέπει να πω κάτι. Για το τι ήταν η γενιά μου. Εγώ, όταν βγήκα στην πιάτσα, υπήρχε ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Τσαρούχης, ο Μόραλης, ο Χορν, η Λαμπέτη, ο Κατράκης, ο Κάρολος Κουν. Και ιδιαίτερα στην ποίηση, που ξέρω ότι σε ενδιαφέρει, καμιά δεκαριά σπουδαίοι ποιητές: Τάσος Λειβαδίτης, Νίκος Καρούζος, Μανώλης Αναγνωστάκης, Μιχάλης Κατσαρός, ο Σαχτούρης, ο Τίτος Πατρίκιος, που ζει κι ακόμα γεννά μεγάλη ποίηση, η Κική Δημουλά. Μπορώ να σου συνεχίσω μέχρι το πρωί αν θέλεις».
Το τραγούδι; Το φορτώσαμε με πολλές μουσικές και φαγώθηκε το πρόσωπό του, όπως λέει ο Σεφέρης.
«Είναι έξοχη παρατήρηση, αλλά το ελληνικό λαϊκό τραγούδι είναι αθάνατο. Φρόντισαν όλοι όσοι έχουμε αναφέρει, αλλά και οι μεγάλες φωνές που υπήρχαν».
Δηλαδή, ποιοι;
«Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης. Έχω γράψει σχετικό βιβλίο, με αυτόν τον τίτλο. Δεν ξαναπέρασε τέτοια φωνή. Αλλά θεωρώ τον Μπιθικώτση ανώτερο, γιατί έχει πει πολύ καλύτερα τραγούδια. Αγιασμένα πράγματα. Άξιον Εστί, Ρωμιοσύνη, Καισαριανή. Δεν συγκρίνεται με το ρεπερτόριο του Καζαντζίδη, ούτε κανενός άλλου».
