Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «Του ταπεινού Ρωμανού αίνος». Διαβάστε το Μέρος Α’, το Μέρος Β’ και το Μέρος Γ’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιζ’. Σε έχει τώρα ο Πλάστης γιο, σ’ έχει και κληρονόμο.
Γιατί όσους τους απογεννά ετούτη εδώ η μήτρα, που Κολυμβήθρα λέγεται,
τους παίρνει ο Φιλόστοργος που ’ναι ο Πατέρας όλων
και τους ορίζει όλους τους δικούς Του κληρονόμους.
Δες, το λοιπόν, κι εσύ αδελφέ ποιον έχεις για Πατέρα
και προσκολλήσου σε Αυτόν. Να μην εγκαταλείψεις Εκείνον που σε γέννησε κι έρθει παραπονούμενος
έτσι να σου φωνάξει: «Ακούστε τώρα να σας πω: έκανα κάποτε έναν γιο
»κι από τη γέννησή του τον τίμησα πάρα πολύ, πολύ ψηλά τον είχα. Αυτός, όμως, μ’ αρνήθηκε,
»αν και πριν από λίγο έκραζε και μου έλεγε: “Λατρεύω μοναχά Αυτόν, που είναι
»”η Ανάστασή μας».
ιη’. Στο Θείο τώρα να στραφείς μ’ όλον τον εαυτό σου,
γιατί τώρα αξιώθηκες όλων των θείων δώρων.
Κανένα από τα μέλη σου δεν έχει απομείνει της θείας δόξας άμοιρο.
Εξαγιάσθηκαν μαζί ταυτόχρονα τα πάντα.
Μη σπεύσεις να μολύνεις τώρα λοιπόν τα μάτια σου χαζεύοντας θεάματα από κείνα που δεν πρέπει.
Τ’ αυτιά σου ας μη ρυπάνουν τα λόγια τα ολέθρια, κείνα που σε καλούνε προς το χαμό σου για να πας.
Το στόμα σου ας μη λερωθεί με άσεμνα τραγούδια·
τ’ ακούει ο εχθρός και χαίρεται, μα η δικιά σου η ψυχή φορτώνεται, βαραίνει.
Αρκεί να κάνεις κάτι απλό: πάντα με στέρεα φωνή να υμνείς μονάχα τον Χριστό, που είναι
η Ανάστασή μας.
ιθ’. Και νά που αναπλάστηκες! Νά που ανακαινίσθηκες!
Ποτέ ξανά μη σκύψεις δηλώνοντας υποταγή μπροστά στις αμαρτίες.
Απόκτησες, Νεοφώτιστε, Σταυρό για στήριγμα σου.
Τα νιάτα σου με τον Σταυρό κοίτα να τα στηρίξεις.
Αυτόν στις προσευχές σου, αυτόν και στο τραπέζι σου,
αυτόν πάνω απ’ την κλίνη σου, αυτόν παντού να κουβαλάς πάνω σου και να φαίνεται, να ’ναι το καύχημά σου.
Γιατί σαν τ’ άγρια σκυλιά πάντοτε αλυχτούνε
οι άτιμοι οι δαίμονες· σ’ αυτούς ν’ αναφωνήσεις:
«Έχω Σταυρό και στέκομαι όρθιος και δεν πέφτω, χαρά μεγάλη παίρνοντας από τον πολύ τον πόθο που έχω εγώ για τον Χριστό που είναι
»η Ανάστασή μας».
κ’. Μα τώρα, καθώς κι εσύ είσαι μέλος της άγιας Ποίμνης του Χριστού,
στάσου μακριά απ’ τους λύκους· με όσους είναι ακάθαρτοι μην έχεις πάρε δώσε.
Εσύ είσ’ αρνάκι τρυφερό, σκληρόκαρδος μη γίνεις.
Κοίταξε αυτός ο πέτρινος μην και σ’ απολιθώσει. Μην τον αφήσεις να σού πει: «Εντάξει, δεν μας σέβεσαι· μα να κατηγορείς εκείνους που δεν σέβεσαι, δεν είναι δα κι ανάγκη».
Ούτε λιγάκι, πρόσεξε, χώρο να μην του δώσεις· γιατί δεν θέλει και πολύ για να σε παρασύρει ν’ αρχίσεις τα μαντέματα παρατηρώντας τον καιρό και να μετράς τις μέρες.
Απ’ το ένα στάσου μακριά, ούτε που να τ’ αγγίξεις· κι απ’ τ’ άλλο πάλι φρόντισε εξίσου να απέχεις.
Θα πρέπει να κυριαρχείς εσύ απάνω σ’ όλα,
γιατί για να σ’ υπηρετούν σου τα έχει δώσει όλα ο Κύριος μας ο Χριστός, που είν’
η Ανάστασή μας.
κα’. Και δεν σου λέει απ’ την αρχή: «Παράτα τον Θεό σου», ξεκάθαρα και μονομιάς,
αλλά το κάνει σταδιακά, το κάνει λίγο-λίγο κι έτσι σε κλέβει απ’ Αυτόν.
Έρχεται μες στον ύπνο σου και όνειρα σου δείχνει και σε ταράζει με αυτά
και μ’ ονειροφαντάσματα σε εντυπωσιάζει.
«Στον τόπο αυτό μη στέκεσαι, προχώρα, φύγε γρήγορα! Μακριά απ’ αυτό το δέντρο!
»Σε τούτο το πηγάδι τιμές να αποδίδεις· δεμένος είμαι με αυτό και θα ’μαι ο άγγελός του».
Και άλλα τέτοια στο μυαλό έρχεται και σου βάζει κι αλίμονο αν μ’ όλα αυτά σε πείσει και ξεγελαστείς.
Αλίμονο αν περάσεις τον δαίμονα για άγγελο, άνθρωπε, να το ξέρεις!
Αντίθετα, εσύ άνθρωπε να τον πατήσεις χάμω, καθώς λατρεύεις τον Χριστό, που είναι
η Ανάστασή μας.
κβ’. Να σωφρονείς και να φρονείς, λοιπόν, τα του Κυρίου,
γιατί έχεις ονομασθεί δικός Του κι είσαι, πράγματι, δικός Του οικονόμος.
Γι’ αυτό και να παρακαλείς, Αυτόν που σ’ έχει εμπιστευθεί,
για την ειρήνη των ψυχών όλων μας εδώ πέρα.
Να λες προς τον Νυμφίο σου που τώρα είστε ένα:
«Προσπέφτω ταπεινά σ’ Εσέ, Κύριε, καταδέξου και δώσε ως Πολυέλαιος στον κόσμο Σου ειρήνη.
»Και τη βοήθειά Σου, δώσε στις Εκκλησίες Σου.
»Δώρισε στους Ποιμένες σου να έχουν την εύνοιά Σου, χάρισε και ομόνοια στις ποίμνες τις δικές Σου,
»ώστε οι πάντες, όλοι μας, πάντα να Σε υμνούμε, πάντα να Σε λατρεύουμε, Χριστέ,
»η Ανάστασή μας».
