Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «Του ταπεινού Ρωμανού αίνος». Διαβάστε το Μέρος Α’ και το Μέρος Β’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιβ’. Όπως το ομολόγησες, καθώς είπες: «Πιστεύω», σ’ αυτό να μείνεις σταθερός πιστεύοντας ακράδαντα από εδώ και πέρα.
Κι αφού με Αυτόν συντάχθηκες, ανάλογα να λειτουργείς πάντοτε στη ζωή σου.
Τώρα που τον βαφτιστικό θα βγάλεις τον χιτώνα, κοίταξε μην απεκδυθείς κι απ’ όλη σου τη δόξα.
Κοίταξε ο νους σου πάντοτε να ’ναι ασπροντυμένος.
Κοίταξε ο πλάνος μη σου πει: «Καημένε, δεν βαριέσαι; Εφτά ημέρες μοναχά
»πρέπει να ’σαι κοντά Του, μιας και εδώ που φτάσαμε συντάχθηκες μαζί Του· μετά απ’ αυτό το διάστημα μπορείς αν θες να φύγεις».
Εσύ, όμως, αντίθετα, όπως καλά το έμαθες και με χαρά το έψαλες εκείνο εκεί που λέει:
«Αν τη φωνή Του ακούσετε ετούτη εδώ τη μέρα»,
έτσι θα πρέπει να υμνείς τώρα πια κάθε μέρα Αυτόν που είναι ο Κύριος και
η Ανάστασή μας.
ιγ’. Μήπως εξαναγκάστηκες και ήρθες εδώ πέρα;
Ή μήπως διά της βίας σε έσυραν και σ’ έφεραν και μπήκες εδώ μέσα;
Ο ίδιος το επιδίωξες, καθώς τον λόγο άκουσες Εκείνου που μας είπε:
«Όσοι διψάτε για Εμέ, κοντά μου ελάτε τώρα· πιείτε να ξεδιψάσετε!».
Αφού προσήλθες μόνος, ύστερα σε ρωτήσανε:
«Ω, άνθρωπε, πιστεύεις πως τη μοναδική Πηγή Ζωής στ’ αλήθεια εγώ διαθέτω;» Και τότε ανταπάντησες ελεύθερα: «Πιστεύω».
Άγιοι παραστέκονταν, Άγγελοι ήταν δίπλα,
Δυνάμεις βρίσκονταν εκεί, Αρχές και Θρόνοι αντάμα σε άκουγαν
σαν φώναξες: «Πιστεύω! Πιστεύω εγώ στον Κύριο που είναι
»η Ανάστασή μας».
ιδ’. Σ’ όλους αυτούς που ήταν εκεί, έχεις να δώσεις λόγο, αν αρνηθείς το λόγο σου.
Γι’ αυτό, φίλε, φυλάξου και κοίταξε να οχυρωθείς· και από όλες τις πλευρές να είσαι καλυμμένος.
Κοίταξε μη βρεθείς ποτέ στη θέση του ενόχου, κι απέναντι κατήγοροι κι οι πάνω και οι κάτω.
Πολλές φορές υπάρχουνε και τέτοιες περιπτώσεις: κάποιος ίσως φοβήθηκε τους νόμους που ισχύουν
και ήρθε για να βαφτιστεί κι έγινε ό,τι έγινε, ώστε να συμβαδίζει με όλους τους υπόλοιπους και με την εποχή του.
Σ’ αυτόν, λοιπόν, πρέπει να πω: κοίταξε πώς θα πορευτείς, σκέψου τι θ’ απογίνεις, όταν θα έρθει η στιγμή κάποτε ο κόσμος να κριθεί· τότε θα γίνει η Κρίση και για τα πάντα έλεγχο οι πάντες θα περάσουν.
Και σε όλους ανταπόδοση για ό,τι έχουν πράξει θα δώσει τότε ο Θεός που είναι
η Ανάστασή μας.
ιε’. Με βάση αυτά που άκουσες, τον εαυτό σου φρόντισε, φίλε, να νουθετείς.
Κι αν ήρθες από φόβο, με πόθο μείνε σταθερός τώρα εδώ που είσαι.
Αγάπησε όσα έλαβες και όσα πια κατέχεις σφίξε τα στην αγκάλη σου κανείς να μη σ’ τα πάρει.
Να μη λιποτακτήσεις, να μην ξαναγυρίσεις ξανά στα προηγούμενα.
Περίγελος μη γίνεσαι αυτού εκεί του πονηρού που τώρα σε φοβάται.
Γιατί αν σε δει να τρέχεις πίσω στα προηγούμενα, χαιρέκακα θε να σου πει:
«Εσύ δεν ήσουν που είπες, πριν πως με αποτάσσεσαι, εμέ και τη λατρεία μου;
»Δεν είπες πως Χριστό αγαπάς κι εμένα με φυσήματα έκανες πως με διώχνεις;
»Εμένα δεν αρνήθηκες τότε που το ’πες καθαρά: “Λατρεύω μοναχά Αυτόν που είναι
»”η Ανάστασή μας»;
ιϛ’. Για να μην τύχει, το λοιπόν, ο εχθρός να σε χλευάσει
και ο Οικτίρμων Κύριος σε κρίνει ως παραβάτη,
έχε το νου στα όπλα σου, με τα οποία τώρα πια είσαι θωρακισμένος.
Σκέψου σωστά, σκέψου καλά, σκέψου με σωφροσύνη αντάξια του κάλλους σου.
Την κάθε ώρα και στιγμή συνέχεια να θυμάσαι τι ήσουν και τι έγινες.
Κάθε φορά να φέρνεις στο νου πως ήσουνα πιο πριν· την πρότερη σου ένδεια πάντα να τη συγκρίνεις μ’ αυτό που είσαι σήμερα, τώρα που βασιλεύεις.
Μην τα ξεχνάς, άνθρωπε, αυτά, που έγιναν για χάρη σου.
Σαν θα κριθείς να μη βρεθεί πως ήσουνα ανόητος, όμοιος με τα κτήνη.
Σκέψου με καθαρό μυαλό, ν’ αντιληφθείς τα πάντα, και πάντα να δοξολογείς τον Κύριό μας τον Χριστό που είν’
η Ανάστασή μας.
