Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού της «δ’ της Διακαινησίμου» με τον πλήρη τίτλο «Εις τον χωλόν τον παρά την πύλην του ιερού θεραπευθέντα υπό των Αποστόλων», και ακροστιχίδα: «ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟ ΕΠΟΣ».
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
Προοίμιο
Ελάτε να δοξάσουμε όλοι μας τον Χριστό, Αυτόν που θεραπεύει τις πληγωμένες μας καρδιές σαν γίνουνε συντρίμμια.
Η ατέλειωτη συμπόνια Του σβήνει απ’ το ποινολόγιο όλα τα κρίματά μας.
Καθώς μεσολαβούν για εμάς οι Άγιοι Απόστολοι, τα σβήνει όλα ο Χριστός με την
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
Οίκοι
α’. Συνέχεια να προσεύχεσαι και η καρδιά σου συνεχώς στον Κύριο να φωνάζει·
ετούτο το θεόπνευστο παράγγελμα προς όλους παντού μες στην Αγία Γραφή θε να το συναντήσεις.
Γιατί σ’ όσους προσεύχονται ολημερίς κι ολονυχτίς
χαρίζει το έλεός Του, τη δόξα και τη χάρη Του και τη συγχώρεσή Του.
Κι όποιος με προθυμία πολλή γυρίσει να εξετάσει
τους τόσους Άγιους που ’χουμε, Προφήτες κι Αποστόλους,
θα δει πως τούτ’ οι δίκαιοι χωρίς εξαίρεση καμιά προσεύχονταν συνέχεια
‒ αυτοί που ήταν τέλειοι σε τόσα έργα αγαθά που ’πραξαν στη ζωή τους.
Γιατί όσο τέλειοι γίνονταν και πλούτιζαν με αρετές απ’ τα καλά τους έργα,
τόσο ‒κι ακόμα πιο πολύ‒ προστρέχανε με ζήλο, να δυναμώσουν γύρευαν με την
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
β’. Ακόμα κι όσοι ζήσανε μ’ ευσέβεια περισσή κι αυτοί ανάγκη είχανε συνέχεια να προσεύχονται
και ν’ αγωνίζονται έπρεπε αδιάκοπα με ζέση· την αρετή ακέραια θέλανε ν’ αποκτήσουν.
Γιατί, φοβόντουσαν πολύ μην αποστερηθούνε τον πλούτο
τους τον ψυχικό κι από την Χάρη μακριά βρεθούνε και την χάσουν.
Γι’ αυτό και κάθε Απόστολος της Άγιας δωδεκάδας συνέχιζε αδιάκοπα
να ’ν’ αφοσιωμένος στην προσευχή που έκαναν ‒ προσεύχονταν όλοι μαζί και μόνος του ο καθένας.
Έτσι, δείχνανε έμπρακτα πως ήτανε ευγνώμονες στον Βασιλέα και Θεό.
Της σωτηρίας ολωνών έχουν γενεί μεσίτες.
Δεν μεσιτεύαν μοναχά τότε που ’ταν στον κόσμο· κι ύστερα π’ αναχώρησαν απ’ τον μάταιο τούτο κόσμο, ποτέ τους δεν σταμάτησαν για όλους να μεσιτεύουν.
Γιατί είν’ αστέρια ολόλαμπρα που δείχνουνε τον δρόμο προς την
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
γ’. Πάντοτε στέκουν στους πιστούς και βοηθούν αοράτως·
μα και στα φανερά πολλές φορές εμφανιστήκαν ως γιατροί και θεραπείες χάρισαν στα πάθια του κοσμάκη.
Δεν θεραπεύαν δίνοντας φάρμακα και βοτάνια,
ούτε με τα νυστέρια τους ή μ’ άλλα εργαλεία.
Γιάτρευαν με τον λόγο τους και του Χριστού την πίστη,
την πίστη που ’χαν μέσα τους· ήταν η πίστη σαν φωτιά που ’καιγε και καθάριζε ως και τα πάθη εκείνα που ‘μοιαζαν αθεράπευτα.
Κι έτσι από τη μία, έδιωχναν τις αρρώστιες εύκολα καθώς είχανε μεγάλη εξουσία
κι από την άλλη φωτισμό δίνανε στους ανθρώπους με τη φωτιά της πίστης τους που αστραποβολούσε.
Αλλά ελάτε τώρα δα, μαζί να θυμηθούμε τι έκαναν οι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης.
Για τότε, λέω, π’ ανέβηκαν για να προσευχηθούνε και στην πορεία τι πρόσφεραν; Δώσαν
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
δ’. Καθώς είναι γραμμένο, την ώρα που προσεύχονταν τότε οι Ιουδαίοι την «προσευχή της ένατης της ώρας» καθώς λέγαν,
μαζί ανέβαιναν οι δυο ‒Πέτρος και Ιωάννης‒ πηγαίνοντας προς τον Ναό.
Εκεί που οι Εβραίοι έκαναν τα τελετουργικά τους.
Εκεί ‒στο ίδιο μέρος‒ εκεί ήταν που φανέρωναν, όταν το επιθυμούσαν, τα σχέδια που ύφαιναν με τόση πανουργία.
Κι εκεί ‒όπως και σ’ άλλα μέρη‒ πηγαίναν να βοηθήσουνε
του Κύριου οι Μαθητές κρατώντας πάντα σταθερά της πίστεως την λαμπάδα·
με φλόγα καυτηρίαζαν τα τραύματα του κόσμου,
με φως φώτιζαν πλέρια κι εκείνους που δεν έβλεπαν και ζούσαν στο σκοτάδι.
Είτε το σώμα πάθαινε είτε η ψυχή ασθενούσε,
τη γιατρειά προσφέρανε στους πάσχοντες ανθρώπους με την
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
ε’. Τι λέει η Γραφή ας ακούσουμε, για να αντιληφθούμε
πόσο μεγάλα θαύματα και πόσο φοβερά έκανε ο Χριστός μας,
μέσω των Αποστόλων Του Πέτρου και Ιωάννη
που παίρνανε τη δύναμη από το Άγιο Πνεύμα που ενεργούσε μέσα τους.
Γιατί αν μέσα στη διήγηση φαίνεται πως ο Πέτρος θαυματουργεί μονάχος του,
μη γελαστεί κανείς και πει, μην είναι και νομίσει πως τίποτα δεν έκανε αυτή που είναι μέσα του και πάει πάντα μαζί του ‒
για την ενέργεια μιλώ του Πνεύματος του Αγίου.
Καθώς ο Πέτρος ήτανε ο κορυφαίος των δώδεκα,
ο Θεολόγος έδειξε εδώ μια προθυμία ν’ αφήσει ως πρεσβύτερο τον Πέτρο να ενεργήσει.
Εμείς, όμως, το ξέρουμε και έτσι το καταγράφουμε πως και οι δυο ενέργησαν το θαύμα που μιλάμε με την
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
ϛ’. Προς τον Ναό πηγαίνανε οι Άγιοι με βιάση να κάνουνε την προσευχή.
Κι ήταν εκεί κι ένας κουτσός που καταγής καθότανε δίπλα στην πύλη του Ιερού.
Κι όλοι τον ξέραν απ’ αυτό, από τη συμφορά του ‒σε όλους ήτανε γνωστός ως ο κουτσός στην πύλη.
Ήταν αξιολύπητος, ταλαίπωρος ζητιάνος.
Απ’ την κοιλιά της μάνας του ήταν κουτσός ο δόλιος
κι από μικρός της ζητιανιάς ζούσε την ταλαιπώρια.
Απ’ την κοιλιά της μάνας του είχε μια καταδίκη που ήτανε χειρότερη κι από αυτήν την φτώχεια.
Κι η φτώχεια κι η ανέχεια τελείως τον εξαθλίωσαν, πράγμα που ’ταν χειρότερο κι απ’ την αναπηρία του που ’ταν εκ γενετής.
Το «εκ γενετής» του δέσμευε τα πόδια του καημένου και η πενία τον έκανε τα χέρια του ν’ απλώνει.
Κι από τα δυο του βάσανα έλιωνε αυτός ο δύσμοιρος, ώσπου μπροστά του ήρθε, ήρθ’ η
ελπίδα που γεννά η γνήσια η πίστη.
