Αιώνες τώρα, ανεξαρτήτως εθίμων, κοινωνιών και ανθρώπων ο γάμος αποτελεί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, μια περίπλοκη υπόθεση αν και οι λόγοι είναι διαφορετικοί κάθε φορά. Στην πατρίδα οι γάμοι ήταν κανονισμένοι από πολύ νωρίς και γαμπρός και νύφη ήξεραν το ταίρι τους πριν ακόμα προλάβουν να το ερωτευτούν. Οι γονείς φρόντιζαν για όλα κι αυτό σπάνια άλλαζε. Διάλεγαν τη νύφη και τον γαμπρό, εάν δεν δεσμεύονταν από κάποια άλλη υποχρέωση, τους κουμπάρους, τα προικιά αλλά και τα φαγητά που θα έτρωγαν στο γλέντι του γάμου.
Η χαρά του ζευγαριού έφερνε χαρά όχι μόνο σε εκείνο αλλά και σε όλη την οικογένεια. Ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε να φαίνεται προς τα έξω.
Γέλια προκαλεί απόσπασμα από το ανέκδοτο-παραμύθι Τη γραίας τ΄ωβγά του του Λάζαρου Χρυσοχοΐδη από τη Χερίανα που δημοσιεύτηκε στην Ποντιακή Εστία, στο τεύχος 26, το 1952, και δεν είναι τίποτα άλλο παρά οδηγίες προς τον γαμπρό για την επιλογή της νύφης.
≈
Γέρικα, αν περτς Σουρμενίτσαν θα εν πολλά φαντασμέντσα κι’ όλεν θα τρέχ’ ‘ς σα εγκλησίας και ‘ς σα μοναστήρα…
Αν περτς Κρωμέτσαν πάντα θα πλυν’ και θα σπογγίζ’ και θα αναλλάζ’ και θα τρέχ’ ‘ς σα χοράντας…
Αν περτς Κανέτσαν, πάντα θα τρεχ‘ ‘ς σην γειτονίαν και θ’ εφτάει τινενός και τ’ αλλουνού τον λόγον και θα εφτάει και τζιμπλαρκα παιδία…
Αν περτς χεριανίτσαν, άναβα τ’ άλμεγμαν και το θέρισμαν άλλο τηδέν κι ξέρ’…
Αν περτς Κιουρτουλίσαν, άναβα χορταρίτσας, στρατίτσας και αυλούκ’ άλλο φαγίν να μαγερεύ’ κι ξέρ’…
Αν παίρω Κερασουντέισαν για Όρτουλισσαν, πού ν’ ευρίκω πάντα τα χαψία και το λαζουδάλευρον ν’ εφτάει παζλαμάδες απάν ‘ς σο σατζ’…
Σαμψουλίσσαν να πέρω την γλώσσαν εμούν κι ξερ’ και η Τοκατλίσσα κάθαν ημέραν θα ψαλαφά με παστουρμάν…
Αν παίρων Γιμερίτσαν εχ’ αρμένκον ινιάτ’…
Όλαν εύρα την πελά μ’…
Λάζαρος Χρυσοχοΐδης
