Η τραγωδία στα Τέμπη επιβάλλει ασκήσεις αυτογνωσίας και βαθείς συλλογισμούς. Πρώτιστα για την ατομική μας ευθύνη σ’ αυτήν, αν αντέχουμε τέτοιο τεστ εντιμότητας. Μεταξύ μας… αλίμονο αν η έρευνα των αίτιων και πρωταιτίων φτάσει σε βάθος. Θα φτάσει στην πόρτα μας…
Μην κρυβόμαστε, όλοι είμαστε ξενιστές –από λίγο έως πολύ– του ασυνείδητου Ελληνάρα της αναξιοκρατίας, του μικροσυμφέροντος, του ρουσφετιού, της φοροδιαφυγής, της λούφας, της προχειρότητας, της αδράνειας, του «δε βαριέσαι», της αυθαιρεσίας και της κοινωνικής αναλγησίας.
Του παρτάκια με την απούσα διαλεκτική σκέψη, την απαξία στον κοινωνισμό, την περιφρόνηση στον εθελοντισμό και την κοινωφέλεια, την αντιπάθεια στη συλλογική ευθύνη και αυτοκριτική.
Όλοι μας, από λίγο έως πολύ, επιδιώκουμε αρπακόλλα επιτυχίες και παρακαμπτήρια βολέματα, καμαρώνοντας για τον «κολλητό» βουλευτή και τις προνομιακές συναλλαγές με τη συστημική εξουσία.
Στους customizing μικρόκοσμούς μας αποκρύβουμε ιδιοτελώς φίλους και συγγενείς «σταθμάρχες», αγνοώντας αφελώς το πλατωνικό αξίωμα «μαλάκας, μαλάκαν αεί πελάζει».
Με εμάς ως πολίτες «εαυτούληδες» δικαιωμάτων μα ποτέ υποχρεώσεων, με πολιτική αντίληψη άθυρμα των τηλεπαράθυρων, επιμορφωμένους σε χαζοπρωινάδικα, τηλεκανιβαλισμό και ανθυποκουλτούρα ελληνικών σίριαλ, με την αυτογνωσία μας παιδευμένη στο διαδίκτυο, κράτος αξιοκρατίας δεν λογίζεται, ας μην προσδοκάται μάταια.
Με εμάς ως πολίτες ανύπαρκτης κοινωνικής νοημοσύνης και βασικής σκέψης, με αναπηρία συλλογικής ευθύνης και δημοκρατικών ανακλαστικών, κράτος προόδου δεν συγκροτείται, ας μην προσδοκάται μάταια.
Με εμάς ως πολίτες ηδονισμένους σ’ ελαφρότητα και εφήμερη κενοδοξία, ημιμαθείς προκρούστες του νόμου, της ηθικής, του κάλλους και της αρετής, κράτος δικαιοπραξίας στους επόμενους δεν κληροδοτείται, ας μην προσδοκάται μάταια.
Με εμάς ως πολίτες «νύφε κλάν’, νύφε χολιάσκεται»,* κράτος σοβαρότητας δεν οικοδομείται, ας μην προσδοκάται μάταια.
Με εμάς ως πολίτες αλά καρτ δημοκρατίας, όπου «με τον λύκον τρώνε το πρόαν και με τον οικοκύρ’ πάν’ και μοιρολογούν’ ατο»* Τέμπη θα προκύπτουν, και λίγα πάθαμε θα λέμε…
Με εμάς ως πολίτες, εν χαυνώσει, ενδημούντες σε φαντασιακά συγκροτήματα εθνοϊδεοληπτικού ετεροπροσδιορισμού και θρησκοληπτικού αυτοπροσδιορισμού, τα εθνικά πένθη θα περισσεύουν. (Ίνα δικαιώνεται και ο ευφυής πολιτικός, που σε πρόσφατη και εν οίκω τελετή του υπουργείου του, εκστόμισε την ειλικρινή ομολογία πως η Ελλάδα πορεύεται σε δύο άξονες και μόνον. Στον πρώτο τού «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι», και στον δεύτερο της εδραίας πεποίθησης των νεοελλήνων, πως «ο Θεός είναι σκανδαλωδώς [εσαεί] φιλέλληνας»…)
Το νεοελληνικό κράτος, της παλαιοπολιτικής, της κομματοκρατικής, της πελατειακής, της συντεχνιακής και δημοσιοϋπαλληλικής δημοκρατίας, το φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι.
Τον σταθμάρχη εμείς τον διορίσαμε, τον πολιτικό εμείς τον ψηφίσαμε, την αποικιοκρατική σύμβαση εμείς την υπογράψαμε, τα στραβά μάτια εμείς τα κάναμε – κι ας μη γελιόμαστε, θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε κάθε που κρίνεται η βολή και το προσωπικό μας συμφέρον.
Για τα Τέμπη εγκαλούμαστε, ένας προς έναν οι παρτάκηδες μικροί Μήτσοι πολίτες της βαλκανογκροτέσκ ελλαδοκοινωνίας μας.
Κιμπάρικη διαμαρτυρία είναι το φάσκελο στους καθρέφτες μας. Έντιμη διαδήλωση οργής είναι αυτή η γύρω-γύρω στους καναπέδες μας.
Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης
ΣΠΝ Cardinal Bessasrio
