Πριν από μερικά χρόνια, μιλώντας στην Αυστραλία και συγκεκριμένα στην Αδελαΐδα και στην Ποντιακή Αδελφότητα της πόλης, την παλαιότερη στην Αυστραλία (έτος ίδρυσης 1958), αναφέρθηκα στο ρόλο του αθλητισμού στον Πόντο.
Τόνισα την ιστορική ομάδα «Πόντος» Μερζιφούντας και τη συνέχειά της στην Αυστραλία, τους «Ποντιακούς Αετούς». Από εκείνη την εκδήλωση κρατώ όμορφες εμπειρίες και τη φόρμα της ομάδας την οποία μου χάρισε η διοίκηση.
Τότε πρότεινα στην Ποντιακή Αδελφότητα Αδελαΐδας και στον ποδοσφαιρικό σύλλογο «Ποντιακοί Αετοί» να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων του συλλόγου «Πόντος» Μερζιφούντας. Έτσι οργανώθηκε ποδοσφαιρικός αγώνας με αντιπάλους τη μικτή επιλέκτων της Μελβούρνης, στον οποίο οι «Ποντιακοί Αετοί» αγωνίστηκαν με την ιστορική ριγέ γαλανόλευκη φανέλα του «Πόντου» Μερζιφούντας.
Ο αθλητισμός αποτελούσε σημαντική παράμετρο της κοινωνικής ζωής των Ελλήνων στον Πόντο, όπως άλλωστε και σε όλη την Ανατολή. Το κολέγιο της Μερζιφούντας «Ανατόλια» και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Πόντος» συμπυκνώνουν τη νεότερη ιστορία των Ελλήνων στην περιοχή, η οποία κατέληξε με ευθύνη των Νεότουρκων και των κεμαλικών στην Γενοκτονία. Η ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της –μαθητές του «Ανατόλια»– ήταν ανάμεσα στα θύματα της Γενοκτονίας. Οι μαθητές – αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» καταδικάστηκαν σε θάνατο έχοντας ως βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας: Άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος…
Ως ένδειξη τιμής προς τους νέους αυτούς ανθρώπους που θυσιάστηκαν, παρότι ο αθλητισμός ενώνει και δεν είναι μέσο βίας και εκδίκησης, η ποδοσφαιρική ομάδα των Ποντίων στην Αυστραλία, οι «Ποντιακοί Αετοί», ανέλαβε τη σχετική πρωτοβουλία.
Οι «Ποντιακοί Αετοί», οι οποίοι φέτος γιορτάζουν τα 25 χρόνια λειτουργία τους είναι η συνέχεια της πλούσιας παράδοσης των Ελλήνων του Πόντου (και) στον αθλητισμό.
Τα συγχαρητήριά μας στους συμπατριώτες μας, οι οποίοι για 25 χρόνια με την αθλητική τους δραστηριότητα δίνουν ουσιαστικά μηνύματα σε όλους τους ανθρώπους, Έλληνες και μη, για την ανάγκη του αθλητισμού, ο οποίος ενώνει και δεν χωρίζει, και για τη σημασία που έχει η μνήμη στη ζωή μας.
