Η συγκρότηση του τουρκικού κράτους, το οποίο έγινε «με την εκδίωξη του ελληνικού, του αρμενικού, του ασσυριακού, του κουρδικού λαού και συνδέεται με το ζήτημα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας», όπως επισημαίνει ο Τανέρ Ακσάμ, επέβαλε τον κοσμικό-κεμαλικό χαρακτήρα του καθεστώτος εξαφανίζοντας επιφανειακά το ισλαμικό παρελθόν. Ωστόσο αυτό που επιβλήθηκε ήταν ένα φασιστικό και ρατσιστικό μόρφωμα.
Η σχέση μεταξύ των δύο πόλων ήταν αυτή της σύγκρουσης, αφού η διαχείριση της εξουσίας αποτελούσε και αποτελεί μείζον ζήτημα στη χώρα.
Παρότι οι κεμαλικοί υποτίθεται ότι πολέμησαν τη θρησκεία, εντούτοις ποτέ δεν θέλησαν να την εξαλείψουν οριστικά από την πολιτική ζωή, αφού πολλές φορές την χρησιμοποιούσαν για να συσπειρωθούν. Από την άλλη οι ισλαμιστές, παρότι έχασαν την άμεση σχέση με την εξουσία την οποία είχαν για αιώνες, ποτέ δεν απώλεσαν την επαφή τους με αυτήν. Μάλιστα, οι εξελίξεις μετά το θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ τούς βοήθησαν να έρθουν πάλι στο προσκήνιο, παρά τα συχνά στρατιωτικά πραξικοπήματα. Ο Ερντογάν είναι η αποκορύφωση της θεαματικής αυτής επανόδου.
Η ροπή προς το φασισμό που συνεχίζεται
Είναι διάχυτη η εντύπωση σε όλο τον κόσμο ότι η Τουρκία ρέπει προς ακραίες θέσεις – μάλιστα αυτό επισημαίνει και ο Τούρκος νομπελίστας Ορχάν Παμούκ μιλώντας για την τουρκική κοινωνία η οποία διολισθαίνει προς έναν αποτρόπαιο ρατσισμό και εθνικισμό. Το Κουρδικό είναι η προμετωπίδα αυτού του εθνικιστικού ρεύματος, γι’ αυτό άλλωστε και η σημαντική στήριξη του εκλογικού σώματος προς το κόμμα της εθνικιστικής δράσης, το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το οποίο είναι υπεύθυνο για πολλές δολοφονίες Κούρδων, Τούρκων, Αρμενίων και άλλων αντικαθεστωτικών, ακόμη και Ελλήνων, για να θυμίσω τους Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού στην Κύπρο το 1996.
Σε ό,τι έχει σχέση με το Κουρδικό ζήτημα, αυτό είναι ολοφάνερο ότι έχει υπερβεί τη στρατιωτική δράση που είχε αναλάβει για δεκάδες χρόνια η Τουρκία, και πολύ σύντομα το ντε φάκτο κουρδικό κράτος στο Βόρειο Ιράκ.
Αυτό είναι η σημαντικότερη απειλή για την Τουρκία και έτσι και το καθεστώς του Ερντογάν κινείται με βάση την γνωστή στάση. Δηλαδή τη βία.
Το ίδιο ισχύει στην Κύπρο, στη Θράκη και στο Αιγαίο, όπου ο τουρκικός φασισμός υφίσταται και μάλιστα ποιοτικά αναβαθμισμένος, καθώς και στα ζητήματα του Πατριαρχείου και της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, όπου υπάρχουν κινήσεις οπισθοδρόμησης παρά προόδου και ευρωπαϊκής σύγκλισης.
Έτσι και στην Κύπρο, όπου παρά την πολιτική «διαλόγου και λύσης», δεν συζητείται η παραμονή του τουρκικού στρατού κατοχής. Δηλαδή μπορούν να συζητηθούν τα πάντα, αλλά για τον Αττίλα δεν θα γίνει καμία αναφορά. Ο κεμαλισμός, δηλαδή ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο επιθετικός εθνικισμός επιβιώνει και με τον νεοοθωμανό Ερντογάν.
Το Τουρκικό πρόβλημα
Για πάρα πολλά χρόνια υπάρχει στον Δυτικό κόσμο μια αντίληψη ότι εάν η Τουρκία ενταχθεί σε θεσμούς συνεργασίας, αφενός θα εκδημοκρατιστεί και αφετέρου θα αποφύγει τη διολίσθηση σε ακραία πρότυπα εξουσίας. Αυτό είναι γνωστό ότι δεν έγινε, αφού για πάνω από εξήντα χρόνια η Τουρκία είναι ενταγμένη σε όλους τους ευρωατλαντικούς θεσμούς, εκτός της ΕΕ, χωρίς να έχει αποβάλει τα συμπλέγματα τα οποία χαρακτηρίζουν ανελεύθερα, αντιδημοκρατικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Από την άλλη είναι επίσης γνωστό ότι όλες οι αλλαγές οι οποίες έγιναν στην Τουρκία τα τελευταία διακόσια χρόνια πραγματοποιήθηκαν μετά από παραινέσεις και απαίτηση της Δύσης.
Καμία απολύτως εξέλιξη –στο θεσμικό τουλάχιστον πεδίο– για τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν προήλθαν από την ίδια την απαίτηση της τουρκικής κοινωνίας και τη βούληση της εξουσίας. Έτσι η επιφανειακή τουρκική επιλογή της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας δεν συνδέεται με την ουσιαστική πρόθεση αλλαγής της στάσης της. Αυτό φαίνεται από την τουρκική θέση για την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, το Κουρδικό, το Πατριαρχείο, τον πόλεμο στη Συρία, το προσφυγικό-μεταναστευτικό, για να αναφέρουμε λίγα μόνο παραδείγματα. Παραδείγματα τα οποία δεν αφορούν ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, αλλά ένα κράτος ολοκληρωτικό-φασιστικό που καταπατά τα δικαιώματα των λαών και αρνείται την ελευθερία τους.
Το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει στην περιοχή είναι το Τουρκικό, και η επίλυσή του είναι η ικανή και αναγκαία προϋπόθεση για την κατάρρευση του φασισμού και για την ελευθερία και τη δημοκρατία στην περιοχή!
