Το τελευταίο διάστημα είναι σε εξέλιξη διεργασίες που έχουν ως στόχο την περιλάλητη «ενότητα» στον λεγόμενο οργανωμένο ποντιακό χώρο.
Σε μια περίοδο που ο ποντιακός χώρος ψάχνει στην κυριολεξία να βρει την ταυτότητά του, η πολυδιάσπαση σε οργανωτικό αλλά και πολιτικό-πολιτιστικό επίπεδο δημιουργεί ένα τοπίο θα έλεγε κανείς αποκαρδιωτικό.
Ανάσα στην κατάσταση αυτή αποτελούν πρωτοβουλίες προσωπικοτήτων όπως ο Ιβάν Σαββίδης, ο οποίος με ενέργειες που κάνει σε διάφορα πανεπιστήμια στην Ελλάδα, αλλά και σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας και των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, βοηθά στην ανάδειξη της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού και στη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας.
Επίσης, ανάσα σε ένα καθεστώς στασιμότητας και αδιεξόδου αποτελούν ορισμένοι σύλλογοι, πρωτοβάθμια σωματεία στον Καναδά, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Αυστραλία και την Ελλάδα, που παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία και τα μέλη τους, παράγουν αξιοθαύμαστο πολιτιστικό αλλά και πολιτικό έργο και κρατούν αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας.
Με άλλα λόγια, δυναμική υπάρχει στον οργανωμένο ποντιακό χώρο, μένει να ανακαλύψουμε το σωστό οργανωτικό μοντέλο για να μετατραπεί αυτή η κατά τόπους δυναμική σε μια πραγματικά παγκόσμια δύναμη, που μπορεί να κάνει θαύματα.
Όμως, εκτός από το οργανωτικό σχήμα που θα μπορέσει να μετατρέψει τη δυναμική σε πολιτισμικό, κοινωνικό και εθνικό έργο, χρειάζεται και στρατηγική.
Εντάξει, το «όχημα» το δημιουργήσαμε, αλλά σε ποια κατεύθυνση θα το οδηγήσουμε;
Να λάβουμε δε υπ’ όψιν ότι όλα αυτά συμβαίνουν εν έτει 2016, δηλαδή μόλις τρία χρόνια πριν τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την 19η Μαΐου 1919.
Μακάρι να βρεθεί το σωστό οργανωτικό σχήμα και η στρατηγική για να μεγαλουργήσει ο ποντιακός ελληνισμός.
Ειδάλλως θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε στείρες αντιπαραθέσεις και δίπολα, με πόλους που τρέφει και κρατά όρθιο ο ένας τον άλλον, και το Ποντιακό να διασύρεται και να συνεχίζεται η κατρακύλα…
Περιμένουμε να δούμε πρωτοβουλίες για τα παραπάνω.
