Η αγάπη του Γιώργου Λεβειδιώτη για τον Στέλιο Καζαντζίδη τον οδήγησε στην απόφαση να δημιουργήσει ένα μουσείο για τον Πόντιο ερμηνευτή. Μια απόφαση αγάπης, για να τιμήσει τον καλό του φίλο και για να δώσει την ευκαιρία στον κόσμο που ενδιαφέρεται και αγαπάει τον Στέλιο να μάθει και να δει πράγματα από τη ζωή του. Το μουσείο κοσμούν πολλές ανέκδοτες φωτογραφίες (κυρίως από το κτήμα του Καζαντζίδη στον Άγιο Κωνσταντίνο), προσωπικά αντικείμενα, αφιερώσεις κ.ά.
Η γνωριμία έγινε το 1996, όπως λέει στο pontos-news.gr ο Γιώργος Λεβειδιώτης: «Γνώρισα τον Στέλιο το 1996 κι έμεινα δίπλα του πέντε χρόνια. Μέχρι την ημέρα που πέθανε. Ήμουν ο καπετάνιος στο τρεχαντήρι του “Aνεμόεσσα”. Πέντε χρόνια μαζί του έμαθα πάρα πολλά. Κυρίως τα καλοκαίρια που πηγαίναμε στον Άγιο Κωνσταντίνο, στο κτήμα του. Το ησυχαστήριό του, όπως μου έλεγε. Εκεί, οι δυο μας και ακόμα λίγοι καλοί φίλοι».
Δεξιά ο Γιώργος Λεβειδιώτης αγκαλιά με τον Στέλιο Καζαντζίδη (κέντρο).
Για την ιδέα να δημιουργήσει μουσείο, μας εξήγησε: «Το έφτιαξα το 2008 και ο λόγος ήταν ότι υπήρξα προσωπικός φίλος του και είχα πολλά αντικείμενά του. Σκέφτηκα λοιπόν πως είναι κρίμα να μην εκτεθούν, να γνωρίσει ο κόσμος κάποια πράγματα. Έχω 42 προσωπικά αντικείμενα του Στέλιου, όλα μου τα είχε χαρίσει. Τα τοποθέτησα λοιπόν σε έναν ειδικό χώρο που δημιούργησα στην Παλλήνη. Όποιος θέλει, μπορεί να έρχεται και να τα βλέπει. Δεν είναι μόνο ότι μπορούν να δούνε τα αντικείμενα αυτά και να βγάλουνε φωτογραφίες. Είναι πολύ περισσότερο, ότι θα μάθουν πράγματα για τον Στέλιο και τη ζωή του».
Όπως μας λέει ο Γιώργος Λεβειδιώτης, το μουσείο λειτουργεί τις απογευματινές ώρες ή και το πρωί κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας μαζί του και συνεννόησης. Θα το βρείτε στην οδό Στέλιου Καζαντζίδη (πρώην Λευκοθέας) στην περιοχή Λόφος Παλλήνης. «Έχουμε συνεννοηθεί με τον δήμαρχο ότι αυτή η οδός θα πάρει το όνομα του τραγουδιστή επειδή οδηγεί ακριβώς στο μουσείο», επισημαίνει.
Ο καπετάνιος σκέφτεται στο προσεχές διάστημα να επεκτείνει το μουσείο. «Θα ήθελα να το διπλασιάσω και θα το διπλασιάσω. Θα μεγαλώσω το χώρο. Τώρα είναι 18 τετραγωνικά. Δεν επαρκεί για να είναι όλα τα αντικείμενα μέσα έτσι όπως θέλω. Όταν λες “μουσείο” πρέπει να έχεις ένα χώρο μεγαλύτερο. Και θα γίνει».
Τι μπορούν να δουν οι επισκέπτες; «Έχω πολλά αντικείμενα του Στέλιου. Γυαλιά, καπέλα, πουκάμισα, δύο βάρκες. Το μηχανάκι του, που του το είχε κάνει δώρο το 1992 ένας Γερμανός θαυμαστής του. Το ραδιοφωνάκι του, που κάθε βράδυ όταν πηγαίναμε για ψάρεμα το είχε μαζί του. Ένα ηχοσύστημα που το είχε μαζί με τον αδερφό του και μαγνητοφωνούσαν τραγούδια στον ελεύθερο χρόνο τους. Πολλά ναυτιλιακά, όπως για παράδειγμα άγκιστρα που του τα είχε κάνει δώρο ένας φίλος από την Αφρική. Και πολλά ακόμα πράγματα. Κάθε του Αγίου Στυλιανού τα δώρα που έφταναν ήταν αμέτρητα. Κι εκείνος τα μοίραζε αμέσως».
Ρωτήσαμε τον Γιώργο Λεβειδιώτη για τις ιστορίες που άρεσαν στον Στέλιο να συζητάει, και ιδιαίτερα για το αν θυμόταν τα πρώτα δύσκολα χρόνια της ζωής του, αλλά και τον Πόντο απ’ όπου ήρθε η οικογένειά του. «Είναι αλήθεια πως ο μεγάλος του πόνος ήταν οι πρόσφυγες. Οι γονείς του ήρθαν από τον Πόντο και πέρασαν δύσκολα χρόνια. Ο πατέρας του πέθανε σε ηλικία 44 ετών και ο Στέλιος περιπλανήθηκε ορφανός.
Σε ηλικία 14 ετών ανέλαβε και τον αδερφό του που ήταν δύο ετών και τη μητέρα του. Πήρε στις πλάτες του την οικογένειά του. Μου έλεγε πως η μητέρα του ήταν κι εκείνη μια ταλαιπωρημένη γυναίκα. Όπως εξιστορούσε ο Στέλιος, έφτασε σε σημείο να πουλάει κάστανα και κουλούρια στην Ομόνοια. Πουλούσε μέχρι και νερό με τη στάμνα δώδεκα χρονών για να βγάλει το ψωμί του».
Καταλήγοντας, ο καπετάνιος, είπε στο pontos-news.gr: «Μεγάλωσα με τα τραγούδια του Στέλιου. Τον γνώρισα και νιώθω ευλογημένος γι’ αυτό. Έγινα φίλος του και πήρα αγάπη από τον Στέλιο. Θέλω τα επόμενα χρόνια να κάνω όσο περισσότερες εκδηλώσεις μπορώ για εκείνον. Φροντίζω να ανάβει πάντα το καντηλάκι του στον τάφο του στην Ελευσίνα. Εμφιαλώνω και κρασιά με ετικέτες από το μουσείο του Καζαντζίδη και τα μοιράζω σε γνωστούς, φίλους, και ανθρώπους που έρχονται να δούνε από κοντά ό,τι έχω ετοιμάσει».
