Ένα κάταγμα έπειτα από μια μικρή πτώση μπορεί να είναι η πρώτη ένδειξη ότι τα οστά έχουν γίνει εύθραυστα. Η αποκατάστασή του είναι απαραίτητη, αλλά εξίσου κρίσιμο είναι να διερευνηθεί γιατί το οστό έσπασε τόσο εύκολα.
Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Οστεοπόρωσης στρέφει την προσοχή σε μια πάθηση που συχνά εξελίσσεται χωρίς εμφανή συμπτώματα και γίνεται αντιληπτή όταν έχει ήδη συμβεί κάταγμα.
Η οστεοπόρωση μειώνει την αντοχή των οστών. Συχνές θέσεις καταγμάτων είναι ο καρπός, το ισχίο και οι σπόνδυλοι, ενώ η νόσος αφορά και τους άνδρες, παρότι οι γυναίκες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση.
Τι σημαίνει «κάταγμα ευθραυστότητας»
Το Διεθνές Ίδρυμα Οστεοπόρωσης (IOF) περιγράφει ως κατάγματα ευθραυστότητας εκείνα που προκαλούνται από μικρής ενέργειας τραυματισμό, όπως πτώση από το ύψος ενός όρθιου ανθρώπου ή χαμηλότερα.
Ένα τέτοιο περιστατικό αποτελεί λόγο αξιολόγησης της υγείας των οστών. Δεν αρκεί από μόνο του για να τεθεί διάγνωση, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα απομονωμένο ατύχημα χωρίς περαιτέρω διερεύνηση.
Σύμφωνα με το IOF, όποιος έχει υποστεί κάταγμα ευθραυστότητας αντιμετωπίζει αυξημένο κίνδυνο νέου κατάγματος, ιδίως μέσα στα πρώτα δύο χρόνια.
Παράλληλα, το Ίδρυμα επισημαίνει ότι σε πολλές περιπτώσεις η αντιμετώπιση του κατάγματος δεν συνοδεύεται από αξιολόγηση και θεραπεία της υποκείμενης οστεοπόρωσης, με αποτέλεσμα να χάνεται μια σημαντική ευκαιρία πρόληψης.
Ο έλεγχος αφορά και τον κίνδυνο του επόμενου κατάγματος
Η ιατρική εκτίμηση συνυπολογίζει την ηλικία, το ιστορικό προηγούμενων καταγμάτων, παθήσεις και φάρμακα που επηρεάζουν τα οστά. Ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να περιλαμβάνει μέτρηση οστικής πυκνότητας με DXA και αξιολόγηση του συνολικού κινδύνου κατάγματος.
Η αντιμετώπιση εξατομικεύεται και μπορεί να συνδυάζει φαρμακευτική αγωγή, κατάλληλη άσκηση, διατροφική φροντίδα και μέτρα για την αποφυγή πτώσεων.
Η ουσιαστική ερώτηση μετά από ένα κάταγμα χαμηλής βίας είναι επομένως διπλή: πώς θα αποκατασταθεί ο τραυματισμός και πώς θα μειωθεί η πιθανότητα να συμβεί ξανά.
