Είναι για πάνω από μια 25ετία στον χώρο της υποκριτικής. Διακριτικός, σ’ ένα χώρο και μια εποχή που δεν διακρίνεται για αυτό, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ανέβηκε σιγά-σιγά και πλέον είναι μια υπολογίσιμη μονάδα στο ελληνικό θέατρο. Μάλιστα φέτος έρχεται μετά από μια μεγάλη επιτυχία που πήγε δυο σεζόν, την Φάλαινα, το θεατρικό η κινηματογραφική εκδοχή του οποίου χάρισε το Όσκαρ στον Μπρένταν Φρείζερ το 2023. Και δεν ήταν μόνο αυτή η επιτυχία. Τα τελευταία χρόνια με όποιο έργο καταπιάνεται γίνεται επιτυχία, ενώ ο ίδιος δείχνει πόσο σωστό κριτήριο έχει στις επαγγελματικές επιλογές του. Συν του ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει ή να κάνει εφέ με τον εαυτό του και τη ζωή του. Ο ίδιος μάλιστα πριν από 13 χρόνια είχε πει σε συνέντευξή του πως «Επειδή έχουν έρθει και πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου, θα πω ότι μόνο χωρίς αγάπη δεν θα μπορούσα να ζήσω. Θα το προτιμούσα από το να έχω ένα τεράστιο σπίτι και να μην έχω έναν άνθρωπο να το μοιράζομαι».
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης γεννήθηκε σαν σήμερα. Μόνο που τα φετινά γενέθλια, τα βιώνει με τη θλίψη της διπλής απώλειας των γονιών του.
Η διπλή απώλεια
Μέσα σε ένα εξάμηνο έφυγαν και οι δυο γονείς του. Πρώτα η μητέρα του και μετά ο πατέρας του. «Την απώλεια τη διαχειρίζεσαι εφ’ όρου ζωής. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τους δύο ανθρώπους που σε έχουν αγαπήσει όσο δεν σε έχει αγαπήσει άλλος. Δεν ήμουν έτοιμος για τον θάνατο των γονιών μου. Και οι δύο μάς χαιρέτισαν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο», είχε δηλώσει πρόσφατα. Και πρόσθεσε πως « Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει ειρήνη με τον εαυτό μου στο κομμάτι της απώλειας και του θανάτου. Πρόλαβα να πω στους γονείς μου αυτά που ήθελα, πριν φύγουν από τη ζωή».
Παράλληλα υπήρξε και ένα άλλο στενάχωρο γεγονός, σε επαγγελματικό πεδίο. Η ματαίωση των παραστάσεων του Οθέλου όπου θα πρωταγωνιστούσε ο Δαδακαρίδης και θα σκηνοθετούσε ο Γιάννης Μπέζος. Το έργο ήταν να πάει περιοδεία και μάλιστα είχαν ανακοινωθεί οι σταθμοί και είχαν κυκλοφορήσει εισιτήρια. Ώσπου ανακοινώθηκε από την παραγωγό εταιρεία η ματαίωση και φυσικά άρχισαν στο διαδίκτυο τα διάφορα σενάρια. Ο ηθοποιός διέψευσε κατηγορηματικά ότι η ματαίωση της παράστασης σχετίζεται με τον ίδιο ή με λόγους υγείας, τονίζοντας πως είναι απολύτως καλά και πως δεν φέρει ευθύνη για την εξέλιξη αυτή. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η κατάσταση δεν έχει να κάνει με προσωπικό ζήτημα που τον αφορά άμεσα.
Ασυνόδευτο παιδί
«Γεννήθηκα στο Μπόλτον, στο Μάντσεστερ. Είναι η πατρίδα της μητέρας μου. Με τον πατέρα μου χώρισαν όταν ήμουν τεσσάρων. Γνωρίστηκαν όταν εκείνος σπούδαζε στην Αγγλία. Η οικογένεια στήθηκε στην Αθήνα. Οι γονείς μου, όταν κατάλαβαν ότι ήταν καλύτερα, χώρισαν». Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης είχε περιγράψει σε συνέντευξή του, ότι είχε συμβεί στην παιδική του ηλικία και τον είχε χαρακτηρίσει.
Ήταν λοιπόν ένα παιδί με δυο πατρίδες και δυο βασικές γλώσσες.
Την μητέρα του την έβλεπε τρεις φορές τον χρόνο, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι. Και όπως είχε περιγράψει «Ήταν μια ωραία περιπέτεια να ταξιδεύω σαν ασυνόδευτο παιδί, αλλά ψυχολογικά μού ήταν δύσκολο κάθε φορά να αλλάζω κόσμους. Ίσως βοήθησε κι αυτό μετέπειτα στην υποκριτική, αυτή η αναγκαστική προσαρμογή σ’ ένα περιβάλλον, με άλλη γλώσσα, άλλη νοοτροπία. Σαν παιχνίδι. Συναισθηματικά όμως ήταν δύσκολο –όταν πήγαινα εκεί μου έλειπε ο πατέρας μου όταν ήμουν εδώ, η μητέρα μου».
Στην Αθήνα μεγαλώνει αρχικά με την Ελληνίδα γιαγιά του στην Πλατεία Κολιάτσου. Και έχει περιγράψει όλο αγάπη και νοσταλγία τη γιαγιά του· «Ήταν μια μαγική κυρία. Βοήθαγε όλον τον κόσμο, με πολλή αγάπη, δοτική, πρόσφερε χρήματα, φαγητό. Πάντα μαγείρευε για πολύ κόσμο κι εγώ κάθε μεσημέρι, πριν φάω έπρεπε να πηγαίνω φαγητό σε γείτονες στην πολυκατοικία –το χειρότερό μου ήταν οι σούπες, το καλύτερο τα στέρεα, όταν έβλεπα τυρόπιτα χαιρόμουν… Η γιαγιά μου αγαπούσε πολύ το θέατρο. Ήταν μια τελετουργία, όταν πηγαίναμε: Να είμαι καθαρός, περιποιημένος, μαλλί χωρίστρα, καλά ρούχα, παπούτσια»…
Αλλά και η Βρετανίδα γιαγιά του κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Μάλιστα εξαιτίας της επέλεξε το θέατρο. Όπως έχει αποκαλύψει σε συνέντευξή του: «Μετά το σχολείο σκεφτόμουν τι δουλειά θα κάνω, πώς θα βγάλω λεφτά. Αποφάσισα να πάω στην Αγγλία, να σπουδάσω computing and business. Εκεί, είχα την άλλη γιαγιά, άλλη μια λατρεία, τη Τζίνι. Θεατρόφιλη κι εκείνη. “Αφού είσαι δυστυχισμένος μ΄ αυτό που σπουδάζεις μου έλεγε, γιατί δεν πας στο θέατρο;”. Μια μέρα, μου ανέφερε μια οντισιόν στο Octagon Theatre του Μάντσεστερ. Ο σκηνοθέτης έψαχνε έναν πιτσιρίκο για τον ρόλο του Πρίγκιπα στον “Εδουάρδο Β΄” του Φίλιπ Μάρλοου. Ήμουν σχεδόν 19. Πήγα, έτσι, χωρίς βιογραφικό, χωρίς συστάσεις. Όταν με ρώτησαν ποιος με έστειλε και απάντησα “η γιαγιά μου” άρχισαν όλοι να γελάνε… Στις πρώτες οντισιόν ήμασταν γύρω στους 500. Περνούσε ένας κύριος και αν σου χτύπαγε την πλάτη σήμαινε ότι πέρασες, μια οπτική η επιλογή. Μετά κάναμε σωματικές ασκήσεις και σε τρίτη φάση, ομιλία, κείμενο. Δύο μέρες μετά μου τηλεφώνησε ο σκηνοθέτης –στο σπίτι χαρές και πανηγύρια. Και συνειδητοποιώ ότι κάτι έκανα, ως τότε, λάθος. Πώς όταν είναι κάποιος δίπλα σου και σου λέει σ΄αγαπώ κι εσύ δεν τον υπολογίζεις και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αυτό που έψαχνες, το΄χεις; Στο Μάντσεστερ έπαιξα 28 παραστάσεις, μαγική εμπειρία. Ήμουν τυχερός».
Λίγο πριν, λίγο μετά την κρίση
Αποφασίζει να κυνηγήσει το όνειρό του στην Ελλάδα. Σπουδάζει στη δραματική σχολή του Νίκου Βασταρδή, που τον θεωρεί σπουδαίο δάσκαλο και άνθρωπο. Κάνει και την πρώτη του εμφάνιση σε καθημερινή σειρά (Για μια θέση στον ήλιο) και σιγά-σιγά αρχίζει να έχει αναγνωρισιμότητα και επιτυχία. Το μεγάλο μπαμ γίνεται στην υπερεπιτυχημένη σειρά 50-50 που υποδυόταν τον γιο του Παύλου Χαϊκάλη. Εκεί μεταξύ άλλων έχει και τις καλύτερες αναμνήσεις από τον αξέχαστο Σάκη Μπουλά, που του είχε πει: «Από αυτό που βλέπεις υπάρχει κάτι πολύ πιο ευαίσθητο από πίσω. Να θυμάσαι ότι συνήθως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είναι σε αυτό το φάσμα, έχουν μια σπουδαία ευαισθησία που την κρύβουν με έναν απίστευτο τρόπο αν την παρατηρήσεις». Και πρόσθεσε για τον Μπουλά: « Κατάλαβα όταν τον γνώρισα και είπα: “Θεέ μου, τι ευλογία είναι που μπορείς να συνεργάζεσαι με τέτοιους ανθρώπους”».
Από κοντά είναι και το θέατρο, αλλά και ο κινηματογράφος με σπουδαίες συνεργασίες που τον πήγαιναν όλο και πιο πάνω. Όμως στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έρχεται η οικονομική κρίση. Και η γενιά που ήταν να βγει μπροστά έπεσε σε τηλεοπτική ξέρα. Όμως ο Δαδακαρίδης επένδυσε στο θέατρο και δικαιώθηκε. Και είναι πλέον πρωταγωνιστής πρώτης γραμμής. Και ανήκει στη γενιά των ηθοποιών που δεν έζησαν τα μεγάλα κασέ αλλά πάλεψαν κυρίως από τις θεατρικές του δουλειές και επιβλήθηκαν μέσω αυτών.
Ο μικρός εξωγήινος μεγαλώνει
Ο πιτσιρικάς που όπως είχε πει «Όταν είδα τον “ΕΤ” τον εξωγήινο, στην αρχή τρομοκρατήθηκα γιατί εξωγήινος ένιωθα κι εγώ στην Αγγλία», έχει μεγαλώσει. Και ως άνθρωπος και επαγγελματίας που ένιωσε την κρίση στο πετσί του, δεν εφησυχάζεται. Μάλιστα είχε αποκαλύψει πως «Έχω βάλει στην άκρη χρήματα για να σπουδάσει κάποιος σεφ, δεν ξέρω αν θα είμαι εγώ. Αν τα πράγματα στράβωναν υπερβολικά στη ζωή μου θα ήθελα πραγματικά να το σπουδάσω. Το είχα κάνει στην άκρη από ανασφάλεια, από τη φτώχεια μου, δεν ξέρω! Τα χρήματα για μία σχολή σεφ, εάν δεν τα καταφέρω εγώ ελπίζω να το καταφέρουν άλλοι, απλά το έχω σαν plan b. Είναι το σύνδρομο της ανασφάλειας που έχω».
Στην εκτός επαγγέλματος ζωή του, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τα ζωάκια, τον ενοχλεί η αγένεια, θέλει να κάνει οικογένεια και στεναχωριέται με την μοναξιά που υπάρχει γύρω μας.
Όσο αφορά τον εαυτό του, αγαπάει τα ταξίδια με τη μηχανή του, ενώ δεν διστάζει να ομολογήσει πως «Έχω υπάρξει πολύ αυτοκαταστροφικός για 15 χρόνια της ζωής μου. Ακόμα με επισκέπτεται στα όνειρά μου αυτή η κακή πλευρά του εαυτού μου. “Όχι, δεν θέλω, ευχαριστώ”, απαντάω».
Σπύρος Δευτεραίος
