Κοντάκιο Αναστάσιμο (Μέρος B’)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού αίνος εις το πάθος». Διαβάστε το Μέρος Α’.

Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.

ε’. Καθώς δεν αντιλήφθηκε πως Είσαι Συ ο Κτίστης που έφτιαξε απ’ το μηδέν το παν, τον κόσμο όλο ‒κι ας πήρες κτίσματος μορφή‒, με δόλο ο Ιούδας εξύφανε και εκτελεί τώρα το σχέδιο του.
Τους τρόπους των φιλάργυρων πλήρως τους ενστερνίστηκε και τον Καλό τον Θησαυρό πουλάει στους παρανόμους.
Mα δεν του ήταν μπορετό κάπως να συγκαλύψει τη θεϊκή Σου γνώμη γι’ αυτό που μηχανεύονταν.
Γιατί, αφού μετέλαβε το Άχραντό Σου Σώμα ‒που έδωσες και σ’ αυτόν να φάει‒,
έσπευσε ευθύς στον θάνατο να Σε καταδικάσει προδίδοντάς Σε στον εχθρό. Αλλά από Σε δεν μπόρεσε να κρύψει τις προθέσεις του, καθώς Εσύ είσαι γνώστης των πάντων και των πιο κρυφών που έχει ο καθένας μέσα στα βάθη της ψυχής.
Κι έτσι, όταν τον έλεγξες γι’ αυτό που είχε στο νου του, δεν ντράπηκε ακριβώς αυτό να πάει να το διαπράξει, ως πλανεμένος που ήτανε.
Πιο αποφασισμένος, με μια ροπή ασυγκράτητη φόνο να προκαλέσει, της απειθείας τούς υιούς ‒αμετανόητους, σκληρούς‒ σπεύδει να προσκαλέσει.
Έτσι, με ένα δόλιο, ψεύτικο δείγμα αγάπης, έφτασες να παραδοθείς στο βάσανο, στα Πάθη,
Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί.

ς’. Το πλήθος το απάνθρωπο αυτών των παράνομων, με ασέβεια κινήθηκε τ’ άδικο να διαπράξει με περισσή θρασύτητα·
και καθώς άπλωσαν αυτοί το χέρι και χτυπήσαν το άχραντό Του πρόσωπο, αποστερήθηκαν με μιας εκείνη την αρχαία τιμή, που έχει δοθεί στον άνθρωπο απ’ τον Δημιουργό Του.
Λες και δεν καταλάβανε τίποτε απολύτως απ’ όσα λόγια είχαν πει από παλιά οι Προφήτες.
«Μα πόσοι πωρωμένοι ήτανε τούτοι οι άνθρωποι, στην τόση τους εμπάθεια και στην ανοησία!»,
καθώς ο Ησαΐας κάποτε έτσι το είχε πει, ελέγχοντάς τους καυστικά, γιατί ήτανε κακούργοι, σκληροί και αδυσώπητοι.
Και στη συνέχεια πρόσθεσε λέγοντας ο Προφήτης: «Σαν το Αρνί πάει για σφαγή
»Αυτός και δεν ανοίγει το στόμα κάτι για να πει. Ούτε ένα παράπονο, καθώς Τον βασανίζουνε, καθώς Τον ταπεινώνουν.
»Σηκώνει αδιαμαρτύρητα άδικη τιμωρία, για να χαρίσει απλόχερα έτσι την ευσπλαχνία». Εσύ ήσουν Χριστέ μου αυτός που έλεγε παλιά τότε ο Ησαΐας,
Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί.

ζ’. Παρ’ όλα ταύτα, οι άνομοι ‒με τέτοιο δηλητήριο που είχε η καρδιά κι ο νους τους‒ με μεγαλύτερη ορμή σπεύδουν ν’ αποφασίσουν τ’ άδικο να διαπράξουνε.
Από το δρόμο τον καλό ξεστράτισαν τελείως, κι έμειναν ασυγκίνητοι ‒σκληροί κι αμετανόητοι‒ κι ας είχαν δει πολλές φορές τόσα καλά από Κείνον.
Σ’ αυτούς δεν εξασφάλισε άνεση και ευμάρεια παλιά μέσα στην έρημο;
Νομίζοντας, λοιπόν, αυτοί πως με αυτά που θα έπρατταν τον Νόμο θα τιμούσαν,
Αυτόν που ήρθε κι εκπλήρωσε και άρτια ολοκλήρωσε τον Νόμο που πιστεύαν, Τον παραδώσαν άδικα να σταυρωθεί, να πάθη, το ανθρώπινό Του το κορμί σκληρά να μαρτυρήσει.
Αυτόν που η Χάρη Του σαν Φως τον κόσμο καταφώτισε, τολμούν και λένε βλάσφημο
κι Αυτόν που ανάσταινε νεκρούς λένε πως είναι ένοχος και Τον καταδικάζουνε με του θανάτου την ποινή,
γιατί έλεγξε μακρόθυμα το πάθος της μανίας της μισερής που είχανε. Γι’ αυτό καταδικάστηκες
Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί.

η’. Θυμάσαι Ιουδαίε κείνον εκεί τον Ιησού που «του Ναυή» τον λέγαν; Σαν πήγαινε στον πόλεμο και πήγαινε να πάρει τις πολιτείες των εχθρών, μαζί του εσύ δεν βάδιζες;
Και έβλεπες τα αίματα το χώμα να ποτίζουν. Κι ένα σωρό τυράννων
έβλεπες τους καστρότειχους στο έδαφος γκρεμισμένους.
Τώρα, όμως, ήρθε ο Ιησούς, βλαστάρι της Παρθένου,
παίρνοντας σάρκα και οστά και εμφανίστηκε μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και δώρισε πάλι ζωή σ’ όλους τους πεθαμένους.
Κι εσύ, τι κάνεις τώρα; Αχάριστος τελείως ήσουνα και μοιραία, Αυτόν, Τον ευεργέτη σου
ως ένοχο παρέδωσες στον Πόντιο Πιλάτο και απαιτείς να σταυρωθεί.
Μα, όμως, Αυτός, το δέχεται να σταυρωθεί για να σωθούν όλοι οι κατεστραμμένοι, ο άνθρωποι οι πτωτικοί, οι καταδικασμένοι. Για όλους μας σταυρώθηκες
Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί.

θ’. Τον θείο Νόμο νόμιζε πως έτσι θα τηρήσει το πλήθος των παράνομων· μα η πραγματικότητα ‒τι τραγική ειρωνεία!‒ είναι πως καταδίκαζε τον Ποιητή του Νόμου.
Γιατί αυτά κραυγάζανε λέγοντας στον Πιλάτο: «Να τον σταυρώσεις πάραυτα αυτόν που βεβηλώνει συνέχεια το Σάββατο
»και του προφήτη μας Μωυσή τους λόγους διαστρεβλώνει».
Μα τι μεγάλη απανθρωπιά και πόσο αναίσχυντο ήταν αυτό το πράγμα που έκαναν!
Δεν ντρέπονται καθόλου να στείλουνε σε θάνατο απάνω στον σταυρό, Εκείνον που ξεκάθαρα είδανε οι προφήτες και Του οποίου την έλευση σαφώς προαναγγείλαν.
Αλλά, είναι μακρόθυμος· αντέχει υπομονετικά όσα κι αν Του φορτώνουν οι άπιστοι με περισσή μωρία κι αφροσύνη
και δέχεται το σώμα Του θάνατο να γνωρίσει, ώστε έτσι, με τον τρόπο αυτό, τον κόσμο να λυτρώσει
κι υπογραφή φαρδιά πλατιά να βάλει στην απόφαση που δίνει στον πεσμένο, τον πρώτο, τον πρωτόπλαστο, τον καταδικασμένο, άφεση για το σφάλμα του ‒ εκείνο το μοιραίο. Εσύ δίνεις την άφεση,
Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί.

ι’. Όταν, λοιπόν, σταυρώσανε το σώμα Του κι υπέφερε η φύση η ανθρώπινη Κείνου που έπλασε και γη και ουρανό αντάμα,
το είδε και δεν άντεξε ο ήλιος και σκοτείνιασε. Κι ουρανός τα μάτια του τα ’κλεισε να μη βλέπει.
Κι ο αιθέρας μαύρος φαίνονταν λες κι είχε πέσει νύχτα.
Ο φόβος σφήνα έγινε κι ο τρόμος βαριοπούλα κι όλες τις πέτρες έσχιζαν.
Μα και το καταπέτασμα, κείνο το μυστικό μες στου Ναού το άδυτο, στη μέση κατασκίστηκε κι έγινε δυο κομμάτια.
Κι όμως, ο άπιστος λαός δεν συγκινήθηκε ποσώς τέτοια σημεία βλέποντας.
Αντίθετα, συνέχιζε τα λόγια τα ανόητα να λέει και να φωνάζει:
«Αν, όντως, είναι γιος Θεού, θα απελευθερώσει τον εαυτό του απ’ τον σταυρό. Ελευθερώσου, αν μπορείς,
»Εσύ που κατασύντριψες τα βέλη του Βελίαρ, του Άδη τα νικητήρια και του Θανάτου το κεντρί».