Όπως αποδεικνύεται καθημερινά, το Ιράν δεν είναι ένα ακόμη πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης. Είναι μια χώρα με βαθιά ιστορική μνήμη, με έντονο αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας, με έναν λαό που έχει αποδείξει ότι δεν ανέχεται την υποτέλεια και την ταπείνωση.
Το έδειξε το 1953 με την επιλογή του Μοσαντέκ στην πρωθυπουργία και την αντίδρασή του στην αγγλική πολιτική. Η επιβολή του σάχη με αγγλοαμερικανικό πραξικόπημα δημιούργησε τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν στην Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Η αμερικανοβρετανική παρέμβαση αναγνωρίζεται ακόμη και σε επίσημα αμερικανικά ιστορικά έγγραφα ως αμερικανικός ρόλος στην «αποκατάσταση του σάχη» και την «εξάλειψη του Μοσαντέκ».
Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας από την επιβολή του σημερινού ιρανικού καθεστώτος και αυτό δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί –μόνο– με την τρομοκρατία που επέβαλε.
Δεν αρκεί η τρομοκρατία για την μακροημέρευσή του, αν δεν υπάρχει και κοινωνική βάση που να το υποστηρίζει. Και η κοινωνική αυτή βάση είναι ορατή. Οι ανατολικές κοινωνίες, και ιδιαίτερα αυτές που βασίζονται στο ισλάμ, είναι σύνθετες και δεν εξηγούνται με την γραμμικότητα της δυτικής σκέψης.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν μπορεί να εξωραϊστεί. Ένα καθεστώς που καταπνίγει δικαιώματα, αστυνομεύει την κοινωνία και μετατρέπει τη θρησκεία σε μηχανισμό εξουσίας πρέπει να υφίσταται αυστηρή πολιτική κριτική. Οι ίδιες οι πρόσφατες ιρανικές κινητοποιήσεις και η αιματηρή καταστολή τους δείχνουν ότι μεγάλο τμήμα της κοινωνίας ασφυκτιά. Η διεθνής αλληλεγγύη στην προσπάθεια απελευθέρωσης του ιρανικού λαού είναι επιβεβλημένη.
Άλλο όμως η διεθνής αλληλεγγύη και άλλο μια επιθετική ενέργεια σαν και αυτή που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που καταστρέφει τη χώρα και θέτει ζητήματα αμφισβήτησης της κυριαρχίας των κρατών. Οι βόμβες δεν είναι η λύση. Και η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει μια χώρα. Αλίμονο αν γίνει αποδεκτό.
Ο πόλεμος που άρχισε στις 28 Φεβρουαρίου έχει ήδη μπει στη δεύτερη εβδομάδα του. Οι νεκροί έχουν φτάσει περίπου τους 2.000, κυρίως στο Ιράν, ενώ η σύγκρουση έχει επεκταθεί στον Λίβανο, στο Ιράκ και στον Κόλπο. Έως και 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό του Ιράν, γεγονός που αποτυπώνει το μέγεθος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Στην Τεχεράνη, κάτοικοι περιγράφουν μια καθημερινότητα φόβου, με πλήγματα όχι μόνο σε στρατιωτικούς στόχους αλλά και με ζημιές σε νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια και κατοικίες.
Την ίδια ώρα, η Ουάσινγκτον δεν πείθει ότι έχει έναν σαφή στόχο για τον πόλεμο.
Οι διακηρυγμένοι αμερικανικοί σκοποί αλλάζουν συνεχώς: από την αποτροπή μιας υποτιθέμενης άμεσης απειλής, στην καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος, και τελικά στην αλλαγή καθεστώτος. Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν το Ιράν «πολύ σκληρά» και «την επόμενη εβδομάδα», την ώρα που η κυβέρνησή του πασχίζει να περιορίσει το πολιτικό και οικονομικό κόστος της σύγκρουσης.
Οι συνέπειες δεν περιορίζονται στα πολεμικά πεδία. Η σχεδόν παράλυση της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ έχει μετατρέψει τον πόλεμο σε παγκόσμιο οικονομικό σοκ. Καταγράφεται μεγάλη αναστάτωση στις αγορές ενέργειας, με το πετρέλαιο να προσεγγίζει ή να ξεπερνά τα 100 δολάρια, και τις κυβερνήσεις να αναζητούν τρόπους να αποτρέψουν μια γενικευμένη ασφυξία στην τροφοδοσία.
Ο πόλεμος παρουσιάστηκε ότι θα φέρει σταθερότητα στην περιοχή. Στην πράξη απειλεί να ανατινάξει την παγκόσμια οικονομία, γεγονός που οδηγεί σε αδιέξοδο.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να απασχολήσει τη διεθνή κοινότητα. Η δολοφονία ή η στοχοποίηση της ηγεσίας ενός κράτους δεν μπορεί να γίνεται δεκτή σαν θέαμα, ούτε να χειροκροτείται ως «κάθαρση». Η κατάργηση της κρατικής κυριαρχίας και η νομιμοποίηση των πολιτικών δολοφονιών ανοίγουν μια ακόμη πόρτα της Κολάσεως.
Σήμερα είναι το Ιράν. Αύριο; Και κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά μας. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αποδεχθεί κανέναν ισχυρό που θα καθορίζει ποιος θα κυβερνά τις χώρες. Είναι ζήτημα των λαών τους.
Το πιο αποκαλυπτικό είναι ότι ακόμη και Ιρανοί αντικαθεστωτικοί λένε ανοιχτά πως οι βομβαρδισμοί δεν θα ρίξουν το καθεστώς. Μόνο μια εσωτερική λαϊκή εξέγερση, λένε, θα μπορούσε να το πετύχει. Αυτή είναι η κρίσιμη διάκριση: η διεθνής αλληλεγγύη προς τις δημοκρατικές δυνάμεις του Ιράν είναι αναγκαία· η πολεμική επιβολή «αλλαγής» από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όχι μόνο δεν είναι απελευθέρωση, αλλά κινδυνεύει να θάψει κάτω από τα ερείπια και την ίδια την πιθανότητα μιας αυθεντικής εσωτερικής μεταβολής.
Η διεθνής κοινότητα δεν θα σιωπήσει απέναντι στη βία του ιρανικού καθεστώτος, αλλά και δεν μπορεί να δεχθεί ότι οι λαοί θα σώζονται με πυραύλους, εκβιασμούς και γεωπολιτικά τετελεσμένα. Το ποιος θα κυβερνήσει το Ιράν και με ποιο καθεστώς είναι υπόθεση των ίδιων των Ιρανών
