Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την πολιτική του κατευνασμού που ακολουθεί η Ελλάδα δεκαετίες τώρα απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, και επεκτείνει χρόνο με το χρόνο τις διεκδικήσεις της εις βάρος της χώρας μας.
Το 1974 η Ελλάδα είχε να αντιμετωπίσει βασικά το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας –η έννοια της ΑΟΖ δεν υπήρχε τότε– και το Κυπριακό. Σήμερα, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας ξεπερνούν τις δέκα και έχουν φθάσει στο σημείο, με τη Γαλάζια Πατρίδα και την NAVTEX του 25ου μεσημβρινού, να διεκδικούν το μισό Αιγαίο, πέραν των στόχων που έχουν για προσάρτηση της Δυτικής Θράκης «όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες».
Επειδή –με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη και της συνοδείας του στην Άγκυρα– αναφέρονται μια σειρά από ανακρίβειες, θα επιχειρήσουμε να παραθέσουμε τη δική μας θέση σχετικά μ’ αυτές.
Η κυβέρνηση λέει ότι αυτά τα έξι και παραπάνω χρόνια που κυβερνά, έκανε την Ελλάδα μεγαλύτερη επεκτείνοντας τα χωρικά ύδατα στα 12νμ στο Ιόνιο, οριοθέτησε ΑΟΖ με την Ιταλία και μερικώς με Αίγυπτο, γνωστοποίησε τα ανώτατα όρια της ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την κατάθεση του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού, και οριοθέτησε θαλάσσια πάρκα. Παράλληλα, η Ελλάδα εξοπλίζεται και ενισχύει την αποτρεπτική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων.
Όσον αφορά το θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, εξαρτάται πώς βλέπει κανείς το ποτήρι, μισογεμάτο ή μισοάδειο. Γιατί υπάρχει και η άποψη ότι με την επέκταση αυτήν, που δεν προχώρησε ούτε μέχρι τα Κύθηρα, όπως προβλεπόταν στο σχέδιο Κοτζιά, αφήνεται εκτεθειμένο το Αιγαίο! Ναι, η άποψη αυτή δεν είναι κάποιου «ακραίου» που αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη ή κάποιου «πατριώτη της φακής», όπως αποκάλεσε ο πρωθυπουργός εκείνους που δεν έχουν την ίδια άποψη με τον ίδιον.
Είναι άποψη της Νέας Δημοκρατίας, όταν έφερε το θέμα στη Βουλή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Ο Αλέξης Τσίπρας, στη δευτερολογία του κατά τη συζήτηση του θέματος στη Βουλή, είχε πει: «Και βεβαίως όταν προχωρήσαμε, το ανακοινώσαμε και φέραμε το θέμα σε συζήτηση τότε στη Βουλή απαντώντας –αν θυμάμαι καλά– σε επίκαιρη ερώτηση βουλευτή σας και υπερασπιστήκαμε και προαναγγείλαμε αυτή τη διαδικασία ότι θα προχωρήσει αμέσως μετά τις ευρωεκλογές. Κι εσείς τότε πέσατε να μας φάτε με το επιχείρημα ότι αφήνουμε έκθετο το Αιγαίο. Δηλαδή, να σας πούμε και εμείς σήμερα ότι γιατί πηγαίνετε μέχρι το Ταίναρο και δεν πάτε λίγο πιο ανατολικά, γιατί δεν επεκτείνετε ταυτόχρονα και νοτίως της Κρήτης, γιατί δεν επεκτείνετε ταυτόχρονα και ανατολικά της Κρήτης;».
Όσον αφορά την οριοθέτηση με την Ιταλία, να θυμίσουμε ότι προϋπήρχε η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας από το 1997 και ότι με τη νέα συμφωνία επιτρέψαμε στους Ιταλούς να αλιεύουν ακόμα και εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην περιοχή μεταξύ 6 και 12 ναυτικών μιλίων. Δεν το λες και επιτυχία αυτό, και κυρίως δεν το λένε οι Έλληνες αλιείς του Ιονίου πελάγους.
Ειδικά το θέμα της τμηματικής οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας με την Αίγυπτο, εκεί πρόκειται για την… τέλεια καταστροφή. Η οριοθέτηση σταμάτησε στον 28ο μεσημβρινό, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή στην Τουρκία να ονειρεύεται ότι η περιοχή πέραν του 28ου είναι δική της. Επίσης, η οριοθέτηση αναγνωρίζει μειωμένη επήρεια στην Κρήτη, αντί 50-50, 55-45 υπέρ των ακτών της Αιγύπτου και εις βάρος των ακτών της Κρήτης. Αυτό σημαίνει στην πράξη ενταφιασμό της οριοθέτησης με την Κύπρο, αφού για να είναι εφικτή, πρέπει να υπολογιστή η πλήρης επήρεια της νήσου Στρογγύλης, που ανήκει στο Σύμπλεγμα Καστελόριζου. Μόνο στο μυαλό ενός σχιζοφρενούς μπορεί να υπάρχει η σκέψη ότι μπορεί να επικαλεστήκαμε πλήρη επήρεια στη Στρογγύλη, που έχει έκταση ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου, όταν δεχτήκαμε μειωμένη επήρεια στην Κρήτη των 8.450 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Το κυριότερο, προχωρήσαμε σ’ αυτήν τη… θυσία, για να ακυρώσουμε στην πράξη το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Όμως, τον Ιούλιο του 2024, όταν επιχειρήσαμε να κάνουμε έρευνες στην οριοθετημένη περιοχή, λίγα μέτρα μετά τα 6 μίλια, ανατολικώς της Κάσου, η Τουρκία έστειλε πέντε πολεμικά πλοία και η Ελλάδα υποχώρησε. Έκτοτε, το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης έχει παγώσει και η Τουρκία υπερηφανεύεται ότι στο πεδίο ισχύει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και όχι η συμφωνία με την Αίγυπτο.
Φυσικά, αν η Ελλάδα δεν ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα εκεί, στην οριοθετημένη περιοχή, τότε η Τουρκία θα θεωρεί ως δεδομένο ότι αφού ισχύει το τουρκολιβυκό, με το οποίο η Κρήτη δεν έχει κανένα δικαίωμα σε ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο χωρικά ύδατα 6νμ, τότε δεν δικαιούνται και τα νησιά του Αιγαίου, που είναι κατά πολύ μικρότερα.
Όσον αφορά τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, αυτός κατατέθηκε μετά την καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και λίγες μέρες πριν αρχίσουν να πέφτουν τα πρόστιμα. Δεν το λες και επιτυχία αυτό!
Το άλλο «ανδραγάθημα» για το οποίο επαίρονται οι της κυβέρνησης, είναι τα θαλάσσια πάρκα, τα οποία συρρικνώθηκαν στα 6νμ μετά την αντίδραση της Τουρκίας. Και δικαιολογημένα αναρωτιέται κανείς: από πότε μια ενέργεια εντός της ελληνικής επικράτειας θεωρείται εθνική επιτυχία;
Τουναντίον, αυτά τα χρόνια του κατευνασμού, έχουμε να μετρήσουμε εμείς τις ενέργειες της Τουρκίας, που εκμεταλλεύθηκαν την στάση της ελληνικής κυβέρνησης:
• 2019: Υπογραφή τουρκολιβυκού μνημονίου.
• 2020: Ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ κατέθεσε επιστολή (A/74/757) με γεωγραφικές συντεταγμένες που οριοθετούν την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, φτάνοντας έως το όριο της αιγυπτιακής ΑΟΖ, αγνοώντας την επήρεια ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη, η Κάσος, η Κάρπαθος και η Ρόδος.
• 2021: Υιοθέτηση από τον Ερντογάν του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας.
• 2022: Αμφισβήτηση της κυριαρχίας των νησιών του ανατολικού Αιγαίου με επιστολή στον ΟΗΕ, επειδή παραμένουν αποστρατιωτικοποιημένα.
Μετά την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών:
• 2024: Διδασκαλία του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας στα σχολεία.
• 2024: Εξουδετέρωση της συμφωνίας οριοθέτησης με Αίγυπτο μετά το επεισόδιο στην Κάσο.
• 2026: Διεκδίκηση δικαιοδοσίας στο μισό Αιγαίο, ανατολικώς του 25ου μεσημβρινού με την έκδοση της NAVTEX 0060/2026, που είναι αορίστου διαρκείας.
Να κλείσουμε το άρθρο με τα «ανδραγαθήματα» της επταετίας Μητσοτάκη, με το θέμα της ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε γενικές γραμμές, τα βήματα που έχουν γίνει και τα οπλικά συστήματα που έχουμε παραλάβει και έχουν παραγγελθεί, είναι στη σωστή κατεύθυνση και ενισχύουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις ένδοξες ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Όμως, η αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων στο πεδίο έχει τεράστια σχέση με την ποιότητα του πολιτικού κόσμου και συστήματος. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ο αριθμητής, και το εθνικό σχέδιο που έχουν καταρτίσει οι κυβερνήσεις είναι ο παρονομαστής. Όταν ο παρονομαστής είναι μηδέν, ό,τι και να βάλεις στον αριθμητή, το αποτέλεσμα είναι απροσδιόριστο…
Περιμένοντας την κυβέρνηση που θα εγκαταλείψει την πολιτική κατευνασμού και θα καταρτίσει εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό αποτροπής.
