Ο άνεμος λυσσομανά και τα ποτάμια στο Σταυρίν φουσκώνουν

«Αγρανεμιά¹ βουρκανίζ’² και συνταράζ’ τα χόνα
κι οξικέσ’³ κρύος θάνατος, πουδέν ψη⁴ ‘κι λαγκάζει.

Αντάραν έχ’ νε τα βουνά και βοετόν τ’ ορμία⁵
τα θολωμένα τα νερά ποτάμα κουβαράουν⁶.

Σουφρών’ ο γέρον σο κρεβάτ’, η γραία σο γεργάν’⁷ ατ’ς,
ο χέρον⁸ αγκαλάσκεται⁹ σπιχτά το μαξιλάρ’ν ατ’,
η χόρα¹⁰ ξάι¹¹ ‘κ’ εγδύσκεται, κείται κα με την τζόχαν
και τα παιδόπ’ αλείφκουνταν¹² ση σάγκας τα ποδάρα…»

(1. άγριος άνεμος, 2. φυσά λυσσασμένος, 3. έξω, 4. ψυχή δεν ανασαίνει, 5. ποταμοί, 6. κυλούν κουβαριασμένα, 7. πάπλωμα, 8. ο χήρος, 9. αγκαλιάζει, 10. η χήρα, 11. καθόλου, 12. κολλάνε τα πόδια της σάγκας.)

Δημήτριος Παπαδόπουλος

• Πηγή: Δημήτριος Κ. Παπαδόπουλος, «Άσματα χωρίου Σταυρίν», Αρχείον Πόντου, Τόμος 14 (1949).
• Σημ.: Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου.