Στην Ανάληψη του Κυρίου (Μέρος Α’)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με πλήρη τίτλο «Εις την ανάληψιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού».

Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.

Προοίμιο Ι
Αφού το σχέδιο του Θεού για σωτηρία του κόσμου, για χάρη μας το εκπλήρωσες
και τα επίγεια έσμιξες έτσι με τα ουράνια,
με δόξες αναλήφθηκες Χριστέ μου και Θεέ μου,
μ’ αχώριστες τις φύσεις Σου από τη γη ως τα πάνω· και μένοντας ανάλλακτος
αυτό είν’ που βροντοφώναζες σ’ όσους σε αγαπάνε:
«Πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει».

Προοίμιο ΙΙ
Τους Μαθητές Σου αγίασες στων Ελαιών το όρος
κι ύστερα αναλήφθηκες, Κύριε, στα επουράνια·
υπόσχεση τους έδωσες πως φώτιση θα πάρουνε τον κόσμο να διδάξουν, κι έτσι τους βροντοφώναξες:
«Πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει».

Οίκοι
α’. Όσα ανήκουνε στη γη, στη γη ας τα παρατήσουμε
και όσα στάχτη είν’ να γενούν στο χώμα ας αποθέσουμε, γιατί εκεί ανήκουν.
Ελάτε! Τινάξτε τα κεφάλια σας, ώρα είν’ να συνέλθουμε· το βλέμμα ας στρέψουμε ψηλά, ψηλά κι ο νους να πάει.
Πρόσωπα προς τον ουρανό· προς τ’ άνω τώρα ας στραφούν όλες μας οι αισθήσεις,
εκεί στις πύλες τ’ ουρανού οι θνητοί ας προσηλωθούμε.
Πείτε πως είμαστε εκεί στου Ελαιώνα το όρος
και βλέπουμε τον Λυτρωτή
επάνω στη νεφέλη.
Γιατί απ’ εκεί ο Κύριος στους ουρανούς επέστρεψε·
εκεί ο Γενναιόδωρος μοίρασε τα δωρήματα σ’ όλους
τους Αποστόλους Του ‒με πόση πατρική στοργή τέτοια τιμή τους κάνει!‒ κι εκεί ’ναι που τους μίλησε
κι ωραία τους ορμήνεψε σαν να ’τανε παιδιά Του· εκεί είν’ και που τους είπε:
«Πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει».

β’. Το πώς κατέφτασε στη γη Αυτός μόνο γνωρίζει,
και πώς κινώντας απ’ αυτήν ψηλά ανεβαίνει τώρα, μόνος το ξέρει πάλι Αυτός.
Κινάει μ’ αυτούς π’ αγάπησε κι όσους μαζί Του παίρνει, απάνω σε ψηλό βουνό εκεί όλους τους φέρνει.
Σου λέει, ψηλά στην κορυφή πιο εύκολα υψηλοφρονούν ο νους και οι αισθήσεις,
κι ίσως κάπως πιο εύκολα εδώ θα παρατήσουν να σκέφτονται ‒μικροπρεπώς‒ πράγματα τιποτένια.
Έτσι, καθώς ανέβηκαν στων Ελαιών το όρος,
οι μαθητές Του στάθηκαν κάνοντας έναν κύκλο γύρω απ’ τον Ευεργέτη μας,
καθώς τα διηγείται ο ιεροφάντης ο Λουκάς.
Και τότε ο Κύριός μας τα χέρια άνοιξε πλατιά, όπως ανοίγει τα φτερά μεγαλοφτέρουγος αητός,
για να σκεπάσει τη φωλιά και για να περιθάλψει όλα του τ’ αετόπουλα.
Κι όπως σκεπάζει τους νεοσσούς, μιλάει και τους λέει: «Σας κάλυψα, σας γλίτωσα απ’ τα κακά του κόσμου.
»Όπως, λοιπόν, παιδιά μου, πολύ εγώ σας αγάπησα, έτσι να μ’ αγαπήσετε·
»κι εγώ δεν σας αφήνω,
»πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει.

γ’. »Στέκομαι από πάνω σας, τώρα ω! μαθητές μου,
»ως ο Θεός και Ποιητής ολάκερου του κόσμου.
»Απλώνω τις παλάμες μου που οι άνομοι τανύσαν, έδεσαν και καρφώσανε.
»Ελάτε τώρα, το λοιπόν, πλησιάστε τα κεφάλια σας και σκύψτε για να θέσω πάνω σ’ αυτά τα χέρια μου,
»ώστε να αντιληφθείτε, ώστε να καταλάβετε φίλοι μου αγαπημένοι, το έργο που επιτελώ.
»Σαν τη χειροθεσία που γίνεται στη βάπτιση, τα χέρια μου εγώ έβαλα πάνω στις κεφαλές σας κι είναι ως να σας βάπτισα τώρα πριν από λίγο
»και όλους να σας ευλογώ, για να σας στείλω απόστολους σ’ αποστολή να πάτε,
»έτοιμους, συνετούς, σοφούς και καλοφωτισμένους.
»Η Θεία συγκατάθεση ‒ότι έχετε ευλογία‒ και μια μεγαλοπρέπεια κοσμούν τις κεφαλές σας·
»και πάνω στις ψυχές σας λάμπει ωραία Θείο φώς, καθώς το γράφει κι η Γραφή:
»γιατί από το Πνεύμα μου τώρα γω θα σας δώσω, δεν θα τσιγκουνευτώ μ’ αυτό να λούσω τις καρδιές σας· και θα μου είστε αρεστοί
»και μαθητές μου εκλεκτοί, θα είστε παιδιά δικά μου και της εμπιστοσύνης μου
»και δεν θα σας αποχωριστώ,
»πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει».

δ’. Ο Σωτήρας έτσι μίλησε κι είπε στους Αποστόλους
και με αυτά τους έδωσε μία μεγάλη λύπη ‒ πολλή λύπη τους έπιασε.
Κι ευθύς βάζουν τα κλάματα και με βαρύ αναστεναγμό λένε του Διδασκάλου:
«Πώς μας αφήνεις έτσι, Φιλεύσπλαχνέ μας Κύριε; Πώς μας αποχωρίζεσαι εμάς που σας αγαπούμε;
»Γιατί τα λόγια σαν αυτά, τα λεν αυτοί που φεύγουν το δρόμο πριν να πάρουνε.
»Στα σίγουρα τα λόγια αυτά ξενιτεμό αναγγέλλουν,
»γι’ αυτό είμαστε ανήσυχοι κι έχουμε στενοχώρια.
»Το μόνο που εμείς θέλουμε, είν’ να ’μαστε μαζί Σου.
»Το πρόσωπό Σου αν βλέπουμε, είναι οι ψυχές μας χαρωπές, πολύ ευτυχισμένες.
»Η θέα Σου η γλυκύτατη δέσμευσε τις καρδιές μας· είν’ σαν αγάπης μαχαιριά – γλυκά καρδιές πληγώνει.
»Μόνος Εσύ είσ’ ο Θεός, άλλος κανείς δεν είναι· απ’ τους αγαπημένους Σου μην ξεμακρύνεις, το λοιπόν ‒ μη φύγεις μακριά μας.
»Μείνε κοντά μας αν μπορείς και λέγε να τ’ ακούμε:
»“πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει”.