Δάκης: Δύο χρόνια χωρίς τον τραγουδιστή που χρωμάτισε τους έρωτες, τα πρωινά και τα καλοκαίρια μας

Όσοι είχαμε την τύχη να δούμε τον Δάκη τα τελευταία χρόνια πριν από το φευγιό του, είχαμε μείνει έκπληκτοι με το πόσα επιτυχημένα, σπουδαία και διαχρονικά τραγούδια είχε πει. Και κάνω το διαχωρισμό με το παρελθόν του και τις εμφανίσεις στα νυχτερινά κέντρα, γιατί εκεί ήταν άλλες οι συνθήκες – συν ότι έπρεπε να βάλει μπροστά τα τρέχοντα σουξέ του, όπως και όλοι οι ερμηνευτές.

Αλλά ακόμα και τα χαριτωμένα σουξέ που είπε, δεν είχαν το υλικό του προκάτ τραγουδιού που σε ένα εξάμηνο –για τότε μιλάμε– έχουν ξεχαστεί.

Από την άλλη, και ο Δάκης ήταν μια σεμνή περσόνα στον υπερφίαλο χώρο του τραγουδιού. Κράτησε με νύχια και με δόντια την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα, ενώ δεν βγήκε ποτέ σαν «πάπας του τραγουδιού». Ο Δάκης μιλούσε με τη δουλειά του, και δικαιώθηκε. Και όχι μόνο από τη γενιά του, αλλά και από τα παιδιά τους (ή να πούμε τα εγγόνια τους;).

Τρανή απόδειξη, η τελευταία του ηχογράφηση: η συνεργασία με τον Monsieur Minimal, η «Στιγμή» που λατρεύτηκε με το που κυκλοφόρησε. Και συνεχίζει να λατρεύεται.

Από την Αίγυπτο, στα καλοκαίρια

— Και ποιο είναι το όνομά σου παιδί μου;
— Βρασίδας Χαραλαμπίδης.
— Άσ’ το, παιδί μου. Με αυτό το όνομα, μόνο ρεμπέτικα μπορείς να τραγουδήσεις.

Ο παραπάνω διάλογος είχε γίνει μεταξύ του Δάκη και του παραγωγού Μίνου Μάτσα. Και έγινε στην Αθήνα, όπου ο μικρός Βρασίδας με την οικογένειά του βρέθηκαν ερχόμενοι από την Αλεξάνδρεια. Ο Δάκης λοιπόν γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του ήταν λογιστής σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Ξάδελφός του ήταν ο Ντέμης Ρούσσος, και γνώριζε γαλλικά, ιταλικά, αραβικά, ισπανικά και αγγλικά.

Η πορεία του ήταν προδιαγεγραμμένη μέσα του. Τραγούδι. Και αυτό κυνήγησε. Άρχισε να ερμηνεύει κυρίως ξενόγλωσσα τραγούδια. Εκείνος που έμελλε τελικά να γίνει ο μέντοράς του, δηλαδή ο Μίμης Πλέσσας, ήταν εκείνος που τον έκοβε συνέχεια από τις εξετάσεις της τότε ΕΙΡ, μέχρι να πάρει την πολυπόθητη άδεια τραγουδιστή, που ήταν απαραίτητη για να δουλέψει. Και όπως είχε διηγηθεί: «Τη δεύτερη φορά μου είπαν ότι δεν είχα καλή ορθοφωνία και μου είπαν πως ακόμη και η Νάνα Μούσχουρη με την πέμπτη προσπάθεια πέρασε.

»Έκανα μαθήματα και τελικά έδωσα εξετάσεις. Τότε κατάλαβα ότι εκείνος που με έκοβε ήταν ο Μίμης Πλέσσας. Μου έκανε όμως καλό. Διόρθωσα το ρο και το σίγμα».

Εξαιτίας του Πλέσσα, ο νεαρός τραγουδιστής πέρασε την πόρτα της Φίνος Φιλμ. Εκεί έπεσε …θύμα εκβιασμού από τη Μαίρη Χρονοπούλου. Όπως είχε εξομολογηθεί η σπουδαία ηθοποιός, «Ήταν πιτσιρικάς τότε ο Δάκης, δουλεύαμε στο στούντιο της Φίνος Φιλμ κι έπεσε στα χέρια μου το διαβατήριό του. Είδα ότι λεγόταν Βρασίδας Χαραλαμπίδης και του λέω “τι περίεργο όνομα έχεις”, και μου είπε “μην το πεις”. Κι άρχισε ο εκβιασμός, “πήγαινε να μου πάρεις τσιγάρα γιατί θα πω ότι σε λένε Βρασίδα”. Πήγαινε ένα χιλιόμετρο μακριά για να μου φέρει. Το φοβόταν τότε φρικτά».

Η αιτία που βρέθηκε εκεί ο τραγουδιστής, ήταν το φιλμ Γοργόνες και μάγκες όπου ο Δάκης ερμήνευσε ένα σπουδαίο τραγούδι. Το «Τόσα καλοκαίρια».

Η Χρονοπούλου είχε αποκαλύψει: «Ήταν εμβληματικό αυτό το τραγούδι κι αυτή η σκηνή. Αυτό το τραγούδι ήταν για να χορέψω εγώ, αλλά θα ήταν κι ο Δάκης σε πλάνα. Αν ήταν κι ο Δάκης, θα ήταν το πρώτο βιντεοκλίπ στην Ελλάδα. Ενδιάμεσα θα υπήρχαν πλάνα του Δάκη, αλλά τελικά δεν μπόρεσε να έρθει».

Τα χρόνια της ποπ

Ο σεμνός νεαρός με τη μαγική φωνή γίνεται ποπ είδωλο. Που και εξώφυλλα έκανε και λίγο σινεμά –ως τραγουδιστής–, και πολλή τηλεόραση, και πολλή επιτυχία είχε. Και φυσικά ντυνόταν με την μόδα της δεκαετίας του ’70, αν και όσο μπορούσε απέφευγε τις εκκεντρικότητες.

Μία από τις πιο πετυχημένες συνεργασίες του ήταν με τις αδελφές Μπρόγιερ. Το 1970 εμφανίστηκαν και οι τρεις σε σόου στα «Δειλινά».

«Με πολύ τακτ ντυθήκαμε με χρυσά κουστούμια και μαύρα καπέλα ανδρογύναια αλά Λάιζα Μινέλι, καθίσαμε στα ψηλά σκαμπό και κάναμε τους συνδαιτυμόνες να αναρωτιούνται για το τρίτο άτομο», θυμάται. Τα έντυπα της εποχής προβάλλουν επίσης το νέο ζευγάρι: Δάκης και Μαργαρίτα Μπρόγιερ.

Δεν είχε όμως μόνο καλές αναμνήσεις από αυτή την συνεργασία. Ο ίδιος θυμάται: «Μας είχαν καλέσει στις Σέρρες και στην επιστροφή μάς ζήτησαν να εμφανιστούμε σε ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη. Εκείνες πήγαν με το δικό τους αυτοκίνητο κι εγώ με το δικό μου, αλλά καθυστέρησα γιατί χάθηκα. Ο κόσμος που ήταν στο μαγαζί νόμιζε ότι τους κορόιδεψα.

»Κάποιοι με είδαν στο πάρκινγκ και πήγαν να με δείρουν.

»Μπήκα στο μαγαζί αλλά κάποιοι έσπασαν και την πόρτα του καμαρινιού. Το αποτέλεσμα ήταν εγώ και οι Μπρόγιερ να τρέχουμε στο δρόμο με τα ρούχα της δουλειάς, από πίσω μας το μισό μαγαζί να μας κυνηγά, και κάποια αδέσποτα σκυλιά. Χτυπάμε μια πόρτα και μια καλή κυρία μας βάζει μέσα στο σπίτι της. Για πολλά χρόνια δεν πήγαινα Θεσσαλονίκη. Και όταν πήγα στο Φεστιβάλ Τραγουδιού και ανακοίνωσαν το όνομά μου, ακούστηκε ένα “ουου”. Μου το κρατήσανε. Και από τότε ποτέ δεν καθυστέρησα σε καμία εμφάνιση μου, είχα φοβία και δεν μπορούσα να είμαι με πολύ κόσμο».

Μαθήματα επιβίωσης

Αν και μεγαλούργησε αρχικά σε μια περίοδο που οι Έλληνες τραγουδιστές του ρεπερτορίου του είχαν τεράστια επιτυχία στο εξωτερικό, ο ίδιος –αν και πολύγλωσσος– δεν το τόλμησε. Είχε πει: «Δεν ήθελα να παραμείνω στο εξωτερικό και να δυσκολευτώ, προτίμησα τις ανέσεις του τόπου. Άλλωστε έβλεπα τον Ντέμη Ρούσσο και τον λυπόμουν, μόλις έβγαινε από την πόρτα του τον περίμενε ένα πλήθος θαυμαστών, ούτε να πάει στο διπλανό καφέ δεν μπορούσε. Δεν την θέλω τόση δόξα, δεν μπορώ να ζω σε μια χρυσή φυλακή, θέλω να περπατάω σαν όλους τους ανθρώπους, όχι να γίνω Μάικλ Τζάκσον.

»Δεν βρέθηκε και κάποιος να με εκμεταλλευτεί. Παρότι είμαι ικανός σε πολλά, μου είναι αδύνατον να μανατζάρω τον εαυτό μου μόνος μου».

Στην πορεία συνεργάστηκε με επιτυχία και με τον Κώστα Χατζή, ενώ στην αναγέννηση της εγχώριας ποπ –εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αρχές του ’90– έκανε ξανά επιτυχίες. Με άλλου είδους τραγούδια, που αν μη τι άλλο ήταν χαριτωμένα και ευπρόσωπα.

Το 2019 ο φειδωλός Δάκης μιλάει για κάτι προσωπικό: Για τη μάχη του με τον καρκίνο. Και προτρέπει τον κόσμο να εξεταστεί και να το ψάξει.

«Μετά που με χειρουργήσανε, βγήκαν έξω και είπανε “είναι στο τέταρτο στάδιο και έχει έξι μήνες ζωής”.

»Όταν πέρασαν οι έξι μήνες, οι επτά, οι οκτώ, άρχισαν να μου ψιθυρίζουν κάτι και φαίνεται την γλίτωσα. Όμως συνεχίζεται, ακόμα το παλεύω, αλλά εντάξει», είχε αναφέρει ο τραγουδιστής σε συνέντευξή του το 2021. Δυστυχώς όμως δεν ήταν για πολύ.

Ήταν 29 Μαΐου 2022. Άνοιξη. Και η Κηφισιά είναι μια κούκλα αυτή την εποχή.

Σπύρος Δευτεραίος