Σίγουρα η Δήμητρα Γαλάνη ανήκει στο πάνθεον των Ελληνίδων τραγουδιστριών. Με μια καριέρα πάνω από μισό αιώνα, όπου έχει τραγουδήσει σχεδόν όλα τα είδη. Είναι όμως δυνατόν μια φωνή να έχει τέτοια διάρκεια καριέρας; Και μάλιστα όταν αφορά μια γυναίκα που δεν επεδίωξε και δεν «πούλησε» ποτέ την προσωπική της ζωή, ούτε τις απόψεις, αλλά ούτε και την πολιτική τοποθέτησή της. Ειδικά το διάστημα των 70s και 80s που ήταν της μόδας τότε και η «άποψη».
Από την άλλη διαβάζοντας την ξεχωριστή διαδρομή της, διαπιστώνει κανείς ότι ποτέ δεν έμεινε στάσιμη στα μουσικά πράγματα.
Υπήρξαν μάλιστα φορές που έκανε βήματα πολύ πιο μπροστά ακόμα και από καλλιτέχνες που έπαιζαν αρχικά στο ίδιο ρεπερτόριο. Και λέμε καλλιτέχνες, γιατί η Δήμητρα Γαλάνη πέρα από σπουδαία ερμηνεύτρια, είναι και μουσικός. Και δεν γράφει μουσική μόνο για τον εαυτό της αλλά και για συναδέλφους της. Γιατί όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω η μουσική ήταν και είναι η μεγάλη της αγάπη. Το μικρόφωνο, τη βρήκε σε νεαρή ηλικία και με προτροπές άλλων. Ακόμα και από το ίδιο της το σπίτι. Πρωτότυπο αν μη τι άλλο.
Όχι, η Δήμητρα Γαλάνη, δεν αγάπησε τις ευκολίες. Σε σημείο, που είχε κάποιες συγκρούσεις και ειδικά την περίοδο που οι δισκογραφικές είχαν το πάνω χέρι. Ανοιχτή σε όλα τα νέα ρεύματα και τις ιδέες, γκρέμισε τείχη, με απόλυτη αισθητική και δημιούργησε σπουδαία πράγματα. Και εξακολουθεί ακόμα να αναζητάει το καινούργιο και το διαφορετικό. Γιατί μπορεί να το υπηρετήσει και να το αναδείξει.
Μουσική από το σπίτι
Στις περισσότερες ιστορίες ζωής ανθρώπων που ασχολήθηκαν με τη μουσική, υπήρξαν εμπόδια και φόβος από το σπίτι για αυτόν τον δρόμο. Στην περίπτωση της Δήμητρας Γαλάνη, που γεννήθηκε σαν σήμερα, συνέβη το αντίθετο. Ο πατέρας της είχε καταγωγή από την Πρέβεζα και είχε κερδίσει υποτροφία να γίνει τενόρος. Αλλά προτίμησε –με βαριά καρδιά– τη σιγουριά της ΔΕΗ. Όσο για την μητέρα της; «Η μητέρα μου, η Παντελία-Λία, είχε ερωτευτεί, καταρχάς, πολύ τον πατέρα μου, είχαν βαθιά αγάπη μεταξύ τους. Είχε κάνει λίγο θέατρο, αλλά εκείνη την εποχή, μέσα στον πόλεμο και μετά, οι άνθρωποι συναντιούνταν διά της τέχνης. Αδερφικός φίλος του πατέρα μου και μετέπειτα νονός μου ήταν ο Φίλιππος Νάκας – μιλάμε για ένα περιβάλλον μουσικών ή ποιητών, χωρίς αυτό ν’ αποτελεί τον κανόνα. Η μητέρα μου ήταν αισθητικός και αργότερα επιχειρηματίας αισθητικός», είχε πει σε συνέντευξή της η τραγουδίστρια.
Το μικρότερο κορίτσι λοιπόν της οικογένειας μεγαλώνει σε ένα σπίτι που ξεχειλίζει η αγάπη για την τέχνη. Και όπως λέει και η ίδια: «Από παιδιά μάς έτρεχαν στο θέατρο, σε συναυλίες. Ψωμί-τυρί, που λένε, μπορεί να μην είχαμε, αλλά η επαφή με την τέχνη ήταν η προτεραιότητά τους. Αρχικά, μου πήραν μια κιθάρα, αν και ο πατέρας μου δεν είχε καμία σχέση με το όργανο, αφού στα θεωρητικά του μαθήματα ασχολιόταν με το πιάνο. Ενώ, δηλαδή, είχαμε πιάνο στο σπίτι, στα 6-7 μου μού έφεραν ένα κιθαρόνι, όπου εγώ έμαθα αμέσως μόνη μου να παίζω. Εκεί ήταν που είπαν «κάτι συμβαίνει εδώ».
Σε ηλικία 11 χρονών γράφεται στο ωδείο. Αρχικά για μαθήματα κιθάρας. Η ίδια φανταζόταν τον εαυτό της να γράφει συμφωνική μουσική, τραγούδια, να διευθύνει ορχήστρα. Όπως λέει και η ίδια «Δεν ακκιζόμουν ποτέ με το να είμαι μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο».
Όλα αλλάζουν όταν στα 16 της την ακούει σε ένα φιλικό σπίτι, ο Δήμος Μούτσης και η πρώτη του αντίδραση ήταν: «Εσύ έχεις φωνάρα, γιατί δεν τη βγάζεις»; Τελικά πήγαν σπίτι του, κάνανε το ντέμο κι έγινε συνακρόαση με τον Τάκη Λαμπρόπουλο, τον διευθυντή της Columbia τότε.
Η Μαρία του ενός χρώματος
Με τον Δήμο Μούτση έκανε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία με το 45άρι δισκάκι το τραγούδι «Ένα χαμόγελο» που κυκλοφόρησε το 1969.
Μιλάμε για το 1969. Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί σε πρώτη εκτέλεση και το «Με πνίγει τούτη η σιωπή».
Το τραγούδι κυκλοφόρησε αργότερα με ερμηνεύτρια τη Μαρινέλλα. Η Δήμητρα Γαλάνη σε συνέντευξή της, είχε υποστηρίξει πως το συγκεκριμένο σπουδαίο τραγούδι του Γιάννη Σπανού, το είχε πει καλύτερα η Μαρινέλλα.
Μέχρι το 1972 που κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός της δίσκος, είχε βγάλει αρκετά 45άρια. Και εκτός από Μούτση και Σπανό είχε συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Μάνο Χατζιδάκι. Στην πρώτη της συναυλία τραγούδησε δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση. «Θυμάμαι πολύ καλά, με συγκίνηση και δεν θα το ξεχάσω, μια συνέντευξη που είχε δώσει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης –στην εφημερίδα Ελληνικός Βορράς ήταν μου φαίνεται ή κάτι τέτοιο– και μιλούσε με τα καλυτέρα λόγια για μένα. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν γενναιόδωροι γιατί ήταν εξαιρετικά ασφαλείς οι ίδιοι. Ανοίγανε τους δρόμους όταν αντιλαμβάνονταν ότι συναντούσαν κάποιον νέο με πραγματικό ταλέντο. Ίσως και γι’ αυτό, επειδή ξεκίνησα κάτω από ιδανικές συνθήκες στα χέρια του Δήμου Μούτση και του Νίκου Γκάτσου και να τραγουδώ δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση, στη συνέχειά μου είμαι τόσο ανοιχτή στους νέους ανθρώπους. Είναι ένα πολύ ισχυρό μήνυμα που πήρα, και έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο η αγκαλιά που αισθάνθηκα μπαίνοντας στο τραγούδι τόσο νέα», είχε πει σε συνέντευξή της.
Τα χρόνια περνάνε, η Δήμητρα Γαλάνη είναι πανταχού παρούσα σε δισκογραφία και εμφανίσεις. Και κοιτώντας τα τραγούδια της, των πρώτων τριών χρόνων της καριέρας, αναγνωρίζει κανείς κομμάτια που έμειναν στον χρόνο. Με τέτοια εκκίνηση και με την φοβερή φωνή της, που με το χρόνο γινόταν όλο και καλύτερη, η Γαλάνη γίνεται γνωστή και αγαπημένη στον κόσμο.
Και το 1972 κάνει μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ επιτυχία τη «Μαρία με τα κίτρινα».
Μιλώντας μισό αιώνα και, μετά από τη συγκεκριμένη σαρωτική επιτυχία δηλώνει: «Με την επιτυχία του “Μαρία Με Τα Κίτρινα” εγώ πια τα χάνω. Το τραγούδι δεν ξέρω πόσες εκτελέσεις έχει γίνει εδώ και στο εξωτερικό. Το ακούω τότε παντού, παντού, παντού. Με τρόμαξε αυτό και ενστικτωδώς πήρα τις αποστάσεις μου από αυτή την επιτυχία. Όμως, μπορώ να πω ότι μια χαρά τραγουδάκι είναι. Τα παιδιά, ειδικά, το ακούγανε και τραγουδούσανε αμέσως. Εγώ απλά δεν θέλησα να σταθώ σ’ αυτή την επιτυχία και να αρχίσω να επαναλαμβάνομαι. Δηλαδή να κάνω και… “Μαρία Με Τα Κόκκινα”, τη “Μαρία Με Τα Πράσινα” κ.λπ. ώστε να καθιερωθώ ως αυτή που τραγουδάει τη Μαρία μ’ ένα χρώμα! Αυτό τότε γινόταν σε μεγάλο βαθμό όταν κάποιος τραγουδιστής έκανε μια τέτοιου μεγέθους επιτυχία. Γινόντουσαν κάποιες… μικροεπαναλήψεις. Λες και χρειαζόταν για να εμπεδωθεί τέλος πάντων το θέμα. Όχι, μετά είπα άλλα πράγματα τελείως, ως ήθελα και όφειλα. Και δεν κόλλησα σε μια ταμπέλα. Σήμερα δεν νομίζω ότι με χαρακτηρίζει αυτή η επιτυχία της “Μαρίας Με Τα Κίτρινα”. Σχεδόν δεν το θυμούνται νομίζω».
Η δεκαετία της αναζήτησης
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τραγουδίστρια πρώτης γραμμής και εμπορικά. Η ίδια με τον αυτοσαρκασμό που τη διακρίνει παραδέχεται πως: «Την ψώνισα κι εγώ κατά κάποιον τρόπο! Είναι δυνατόν να μην τσιμπήσεις; Πηγαίναμε με τον Μητσιά να τραγουδήσουμε σε μια συναυλία κι έτρεχαν από πίσω, μας έσκιζαν τα ρούχα σαν να ήμασταν κάνα γκρουπ, ξέρω γω…. Βιβλικές καταστάσεις! Φυσικά, είχα μιαν άλλη αγωγή και δεν ξιπάστηκα, αλλά, όσο να ’ναι, τσίμπησα!»
Ανάμεσα στις πιο λαμπρές στιγμές των 70s ήταν και η συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Στη δεύτερη εκτέλεση του «Ακρογιαλιές δειλινά» (η πρώτη ήταν από την Στέλλα Χασκίλ). Η ίδια θυμάται τη συνεργασία τους από την αρχή: «Μου τηλεφώνησε, λοιπόν, ο Τσιτσάνης, μου ζήτησε να τραγουδήσω κι εγώ απάντησα με ένα σύμπλεγμα κάπως ότι δεν είμαι λαϊκή τραγουδίστρια. “Είσαι και δεν το ξέρεις, άσ’ τα αυτά” μου είπε και το συνειδητοποίησα μόλις μπήκαμε στο στούντιο. Στην προσπάθειά μου να τον ικανοποιήσω, έφερα τη φωνή μου εκεί που την ήθελε. Τον είδα να ευχαριστιέται και από τότε κρατήσαμε άριστη σχέση. Μ’ αγαπούσε και τον αγαπούσα, κι αυτόν και την οικογένειά του».
Και βέβαια τα σπουδαία και αξεπέραστα τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου. «Με τον Γιώργο συμβαίνει κάτι σχεδόν “καρμικό”. Δηλαδή όταν μου έπαιζε μια μελωδία στο πιάνο, εγώ ήξερα τη συνέχειά της χωρίς να ξέρω το τραγούδι. Κι αυτός όταν έγραφε μια μουσική, είχε τη φωνή μου στο κεφάλι του. Εκεί γίνεται ένα καταπληκτικό δέσιμο και μου γράφει πολύ ωραία τραγούδια, εξαιρετικής αντοχής στον χρόνο», είχε πει. Και συνέχιζε: «Είναι ένας πολύ καλός μουσικός και δημιουργός ο Γιώργος. Πάρα πολύ σημαντική η σχέση μου μαζί του και πήρε και μια σωστή και μεγάλη εμπορική διάσταση. Αγαπιούνται τα τραγούδια μας από τον κόσμο γιατί γίνονται μέρος της ζωής τους, εγκαθίστανται στις καρδιές τους. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Δεν έχουν τη πρόθεση ντε και καλά να γίνουν “χιτάκια”. Ωραία τραγούδια σε συνεργασία με πολύ σημαντικούς στιχουργούς. Όλο αυτό γίνεται από μόνο του, χωρίς προθέσεις. Ο κόσμος μάς ενώνει στη συνείδησή του –και καλά κάνει– και από κει και έπειτα ό,τι παράγουμε με τον Γιώργο γίνεται μια μεγάλη διαχρονική επιτυχία».
Ως τραγουδίστρια πλέον πρώτης γραμμής, αλλάζει δισκογραφική εταιρεία στα τέλη των 70s. Και, κακά τα ψέματα, όσο σπουδαία και αν είναι μια τραγουδίστρια, οι δισκογραφικές –ειδικά τα χρόνια της παντοκρατορίας τους, θέλουν την εμπορική επιτυχία και δη άμεσα. «Αυτό που αντιλαμβάνομαι από την αρχή σαν ατμόσφαιρα στη νέα εταιρεία, τουλάχιστον όσον αφορά εμένα, ήταν ότι υπήρχε έντονα η πρόθεση να ξεφύγουμε. Να γλιστρήσουμε δηλαδή προς την ευκολία προκειμένου να βγάλουμε το μεγάλο hit… Και έτσι βρίσκομαι να έχω μία αντίθετη γνώμη με την παραγωγό εταιρεία. Δεν μου άρεσε αυτό. Ήταν σαν ας πούμε να μην είχα κάποιο παρελθόν. Αυτό ήταν λίγο… περίεργο γιατί είχα πολύ σοβαρό παρελθόν, ιδιαίτερα ως προς τη σχέση και τον σεβασμό μου προς τους δημιουργούς. Δεν μπορούσα να το αγνοήσω και να πω “εντάξει, εγώ είμαι τώρα μία άλλη”. Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα στην αγορά, γενικά, αλλάζανε. Πλέον μπαίνουμε στη δεκαετία του 1980, όπου αρχίζει εκεί πέρα το… “τουρλουμπούκι” αυτό, των χρυσών, πλατινένιων και δεν ξέρω εγώ τι άλλο δίσκων, όλο αυτό το μάρκετινγκ με το οποίο δεν είμαι καθόλου φιλική αλλά κάποια στιγμή λέω “βρε παιδί μου, μήπως κάτι δεν αντιλαμβάνομαι και κάνω λάθος; Γιατί να μην το δοκιμάσω κι εγώ αυτό;”. Εφ’ όσον έχει αξιοπρέπεια, βέβαια», έχει πει αναφερόμενη σε εκείνη την περίοδο που κράτησε για μια δεκαετία περίπου. Τότε, στις αρχές του ’80 έχοντας κερδίσει σε ένα διεθνή διαγωνισμό, μεταβαίνει στο Παρίσι με την προοπτική μιας διεθνούς καριέρας. Όμως και η γαλλική πρωτεύουσα έχει αλλάξει. «Είχε καταρρεύσει η μεγάλη σκηνή του υπαρξισμού, του γαλλικού chanson, και η βιομηχανία είχε στραφεί σ’ ένα είδος κάκιστης ποπ», είχε πει για την γαλλική της περίοδο η Δήμητρα Γαλάνη.
Δεν ήταν όμως μόνο η καριέρα ο λόγος που πήγε στο Παρίσι. Όπως εξομολογείται: «Στο Παρίσι βρέθηκα γιατί εδώ είχα κουραστεί πολύ. Η Ελλάδα τη δεκαετία του ’80, μετά το ’81, παραδόθηκε στον νεοπλουτισμό και στην ευτέλεια. Βλέπεις, πατήσανε εκεί που όλοι θέλαμε μια αλλαγή. Αισθητικά και πολιτιστικά καταρρακώθηκα και άρχισα να χαλάω πολύ. Δηλαδή, δεν αυτοεξορίστηκα στη χούντα, που θα μπορούσα, γιατί κάπου όλοι πιστεύαμε ότι αυτό το δράμα που ζούσαμε κάποτε θα τελείωνε πολεμώντας το, αλλά μία δεκαετία μετά, όταν κατάλαβα ότι μου λένε ψέματα, κι αυτό δεν μου άρεσε».
Όσον αφορά την εδώ καριέρα της, η Γαλάνη πειραματίζεται –όσο της επιτρέπουν οι συνθήκες– με διάφορες συνεργασίες. Όπως με τον Σταμάτη Κραουνάκη, την Λίνα Νικολακοπούλου, το συγκρότημα «Χάνομαι, γιατί ρεμβάζω» αλλά και τον λυρικό τραγουδιστή Σπύρο Σακκά.
Το 1989 που τελείωσε το συμβόλαιό της, κάνει ένα δίσκο που αποδείχτηκε και αριστούργημα και διαχρονικός. Ο λόγος για την Παλίρροια σε μουσική του Στέφανου Κορκολή και στίχους του Παρασκευά Καρασούλου.
Η Άλκηστις, ο Χριστόφορος και οι άλλοι φίλοι
Το 1991 σε νέα δισκογραφική κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Ένα άλμπουμ με δικές της συνθέσεις, σε στίχους, ξανά του Καρασούλου. Ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου ήταν και το «2 μέρες μόνο».
15 χρόνια αργότερα ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης στην ομώνυμη σειρά του, το επαναφέρει και «του δίνει» μια δεύτερη ακόμα πιο δυνατή καριέρα. Και μιλάμε για την δεκαετία των 90s και των 00s που τραγούδια -πυροτεχνήματα κάνουν καριέρα και το πολύ στο εξάμηνο ξεχνιούνται.
Και δεν ήταν μόνο αυτή η σχέση της με τον Παπακαλιάτη. Το 2003 στη σειρά του Κλείσε τα μάτια χρησιμοποιεί το τραγούδι «Τράβα σκανδάλη» που τραγουδούσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Εδώ να σημειώσουμε ότι η τελευταία ήταν η πρώτη που τραγούδησε τραγούδι της Γαλάνη, το 1988 σε δίσκο της. Η Δήμητρα Γαλάνη είχε διηγηθεί την ιστορία αυτού του τραγουδιού και πώς έφτασε στην Πρωτοψάλτη.
«Το είχα δώσει κάπου σε μια κοινή μας η φίλη μήπως και γράψει έναν στίχο και το είχε και το άκουγε με τ’ ακουστικά της. Ήταν σ’ ένα ταξίδι με την Άλκηστη στο εξωτερικό, και της λέει [η Άλκηστη]:
– Τι ακούς;
Και της παίρνει τα ακουστικά και ενθουσιάζεται! Με παίρνει εκείνη τη στιγμή τηλέφωνο, απ’ όπου ήταν.
– Άκου να σου πω Δημητρούλα μου, θέλω εγώ να το πω αυτό το τραγούδι!»
Η Δήμητρα Γαλάνη δεν είχε πρόβλημα να το δώσει, γιατί όπως εξηγεί: «Εγώ γράφω τραγούδια, γράφω μουσική, όχι αναγκαστικά για να τα τραγουδήσω εγώ. Δεν έχω αυτόν τον «εγωισμό», ας πούμε, με το υλικό μου, γι’ αυτό και πολλές φορές οι άλλοι απορούν: «Καλά, δεν το κράτησες για τον εαυτό σου να το πεις εσύ;». Όχι. Η Άλκηστη το λάτρεψε. Το ερωτεύτηκε το τραγούδι. Έτσι έγινε δικό της. Και καλά έκανε και έγινε δικό της και συγχρόνως έγινε μια μεγάλη επιτυχία».
Για την ιστορία με τον Παπακαλιάτη τρίτωσε η συνεργασία με το «Αν», την πρώτη του κινηματογραφική ταινία, το 2012, όπου τραγούδησε το ομώνυμο τραγούδι
Και δεν ήταν η μόνη ταινία που έχει γράψει μουσική η Γαλάνη. Το ίδιο έκανε για το (αριστουργηματικό) Θα το μετανοιώσεις της Κατερίνα Ευαγγελάκου αλλά και για το Ώρες κοινής ησυχίας της ίδιας σκηνοθέτιδος.
Πάντα ανοιχτή σε νέες ιδέες και συνεργασίες, η Δήμητρα Γαλάνη έχει και μια έτερη καλή φήμη στον χώρο. Ακούει πάντα ακόμα και τα ντέμο που της στέλνουν νέοι δημιουργοί και τους απαντάει. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως το 2004 που τραγουδούσε μαζί με την Πρωτοψάλτη «τόλμησε» να διασκευάσει το «Δώδεκα». Ναι το γνωστό του –τότε– διδύμου Βίσση–Καρβέλας. «Είναι ένα πολύ καλό ποπ τραγούδι. Γιατί να μη το πω. Άλλωστε “έδενε” τόσο καλά και με το ”Αν μου τηλεφωνούσες” του Χατζηγιάννη που τραγουδούσε η Άλκηστη. Ο Καρβέλας ανεξάρτητα από τις τρελαμάρες κατά καιρούς έχει κάνει πολύ ωραία πράγματα Πραγματικά, είναι ταλαντούχος», είχε πει για αυτό το «πείραμα» που τον θυμούνται ακόμα όλοι.
Το δώρο της ζωής
Αν και η ίδια κάνοντας την αυτοκριτική της, έχει πει ότι έχει φοβηθεί λίγες φορές στη ζωή της, δεν κρύβει πως σήμερα «Με φοβίζει η κακή ποιότητα ζωής. Με φοβίζει η έλλειψη ενσυναίσθησης, που αυτό διογκώνεται συνεχώς. Να κάτι τέτοια με φοβίζουνε, αν μπορώ να το πω φόβο αυτό.»
Είναι υπέρ της τεχνολογίας και ενώ οι περισσότεροι συνάδελφοι της, μιλάνε για το τέλμα που βρίσκεται το τραγούδι λόγω της αποδυναμωμένης δισκογραφίας, η ίδια το κρίνει ως θετικό που ο κάθε δημιουργός μπορεί να διαχειριστεί το έργο του. Αρκεί να υπάρχει και μια νομική κάλυψη με το streaming όπως υπάρχει και στο εξωτερικό.
Και επειδή το ένστικτο και η καρδιά της, την έχουν προδώσει επαγγελματικά λίγες φορές, το έτερο τόλμημα που έκανε το καλοκαίρι, να υποδυθεί δηλαδή τη θεά Αθηνά στην κατά Κραουνάκη Λυσιστράτη έγινε επιτυχία, τόσο που θα ανέβει ξανά στις 21 και 22 Δεκεμβρίου στον «Ελληνικό κόσμο».
Το να γράψει κανείς τη σπουδαιότητα του έργου της Δήμητρας Γαλάνη, είναι λίγο κοινότυπο. Άλλωστε δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση από τη διαχρονικότητά του, ή αυτό που λέγανε παλιά «Μεγάλωσαν γενιές και γενιές με αυτά».
Η ίδια έχει απαντήσει στο τι θεωρεί μεγαλύτερη ανταμοιβή για την πορεία της. «Αυτό που μου λένε “Βρε παιδί μου, τι έχω περάσει μαζί σου;”. Εκείνη την ώρα είναι που ανεβαίνω στα Θεία και λέω “Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου”. Όταν σου λέει ο άλλος ότι “Έχω ζήσει αυτήν την απώλεια με εσένα”, ή ότι “Έχω ζήσει τον μεγάλο αυτό έρωτα με εσένα”, ή “Εγώ μεγάλωσα το παιδί μου με εσένα”, ή όταν πήγα στην τράπεζα και μου λέει η διευθύντρια “Κυρία μου, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μου έχετε δώσει στη ζωή μου”, δεν υπάρχει πιο συγκινητικό πράγμα από αυτό. Πίστεψε με. Τι να σου πω; Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να έχεις καθίσει δίπλα στον καθένα και να έχεις συζητήσει αυτό που του γιάτρεψε την ψυχή; Μα, τι λέμε τώρα παιδιά; Τι δώρο είναι αυτό που μου έχει κάνει η ζωή»;
Σπύρος Δευτεραίος
