Ο κουμπάρον και το μαύρον χαβιάρ’ – Το αθάνατο ποντιακό πνεύμα

Είνας κουμπάρος εποίκεν τραπέζ’ σον σύντεκνόν ατ’ και σο τραπέζ’ έφερεν και μαύρον χαβιάρ’.

Ο σύντεκνον ερχίνεσεν να κουβαλή ατο σο στόμαν ατ’ και σα κάθαν βούκαν έλεγεν:

– Κουμπάρε, νόστιμον και καλόν εν’.

Ο κουμπάρος ατ’ για να εφτιάγ ατον να μη τρώη άλλο, είπεν ατον:

– Κουμπάρε, καλόν εν’, άμα ακριβόν εν’.

Εκείνος την καϊτέν ατ’. Εκουβάλνεν σο στόμαν ατ’ βούκας-βούκας και έλεγεν:

– Σωστά λες, κουμπάρε.

Ετότες ο κουμπάρος ατ’ λέει ατον:

– Κουμπάρε, πολλά μη τρως, πονεί η καρδία σ’.

Κι ο σύντεκνον είπεν ατον:

– Για τ’ εμόν πονεί, για τ’ εσόν.

⇒ Πηγή: Ποντιακά Φύλλα, τεύχος 12, 1937.