Επιθυμούσε να σπουδάσει φιλολογία και φιλοσοφία, αλλά όχι να γίνει καθηγήτρια. Τελικά η παράλληλη αγάπη της για τα μαθηματικά την έστρεψε στην ιατρική επιστήμη, ικανοποιώντας και τη λαχτάρα του πατέρα της Χαρίλαου που ήταν γνωστός δερματολόγος στην Κωνσταντινούπολη, με δική του κλινική.
Η Αμαλία Κουτσούρη, γνωστή ως Αμαλία Φλέμινγκ, γεννήθηκε το 1912 και πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1986. Δυστυχώς δεν πρόλαβε το Ίδρυμα Βασικής Βιοϊατρικής Έρευνας «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», το οποίο δημιουργήθηκε το 1998.
Η οικογένεια έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για την Ελλάδα με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου· με το σχέδιο των Νεότουρκων για την εξάλειψη όλων των χριστιανικών μειονοτήτων να έχει μπει ήδη σε κίνηση, η κλινική του Χαρίλαου Κουτσούρη λεηλατήθηκε, ενώ ο ίδιος κλήθηκε να υπηρετήσει στο στρατό.
Η Αμαλία σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές σε Παρίσι και Λονδίνο.
Στην Κατοχή βρισκόταν στην Αθήνα, να εργάζεται στο νοσοκομείο της Νέας Ιωνίας. Με τα χρήματα που κέρδιζε αγόραζε μαλλί για τις κάλτσες του στρατιώτη, βοηθούσε να βγάλουν πλαστές ταυτότητες οι εβραίοι και όσοι άλλοι ήταν στοχοποιημένοι, ενώ διέθεσε το σπίτι που κληρονόμησε από μια θεία της ως κρησφύγετο, αφού ήταν ιδανικό μιας και είχε τρεις πόρτες που έβγαζαν σε διαφορετικούς δρόμους.
Μετά τον πόλεμο πήρε την πολυπόθητη υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου ώστε να εργαστεί ως ερευνήτρια στο εξωτερικό. Η στιγμή ήταν η πλέον κατάλληλη, καθώς την έβγαλε και από το αδιέξοδο μιας μακροχρόνιας σχέσης. «Από τους 45 υποψήφιους κατάφερα να βγω πρώτη. Τότε δεν έπαιζε ρόλο μόνο το πτυχίο του πανεπιστημίου, αλλά και η διαγωγή μας στη διάρκεια της Κατοχής», είχε πει σε συνέντευξή της.
Την ίδια χρονιά, το 1945, ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ιατρικής για την ανακάλυψη της πενικιλίνης. Στην αίτησή της η νεαρή ερευνήτρια δήλωσε ότι ήθελε να εργαστεί μαζί του, στο Wright Fleming Institute του Λονδίνου.
Η σχέση που ανέπτυξαν ήταν ιδιαίτερη και δεν άργησε να εξελιχθεί σε έρωτα, παρά το γεγονός ότι ο Σκοτσέζος νομπελίστας ήταν 30 χρόνια μεγαλύτερος και παντρεμένος. Ο έρωτας αυτός παρέμεινε πλατωνικός μέχρι το 1953, οπότε και παντρεύτηκαν. Μεσολάβησε η μετακόμιση της Αμαλίας Κουτσούρη στην Αθήνα έπειτα από 8 χρόνια στο Λονδίνο, ώστε να αναλάβει τη διεύθυνση του Μικροβιολογικού και Αιματολογικού Εργαστηρίου στον Ευαγγελισμό.
Όταν του απηύθυνε πρόσκληση για μια σειρά διαλέξεων στην ελληνική πρωτεύουσα, ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ δέχθηκε με χαρά, χήρος πλέον τέσσερα χρόνια. Ο γάμος τους κράτησε μόλις δύο χρόνια, μέχρι το θάνατο εκείνου. Η Αμαλία (λαίδη Φλέμινγκ πλέον, αφού εκείνος έφερε τον τιμητικό τίτλο του σερ) αφιερώθηκε στη δημιουργία ενός ιδρύματος έρευνας που θα έφερε το όνομά του.
Σε μια επανάληψη της… Κατοχής, κατά τη διάρκεια της επταετίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 1971 με την κατηγορία ότι συμμετείχε στο σχέδιο για την απόδραση του Αλέκου Παναγούλη. Ύστερα από ανάκριση 25 ημερών, κατά την οποία βασανίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε από το έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών.
Η δικτατορία όμως, φοβούμενη τον αντίκτυπο που θα είχε στη διεθνή κοινότητα η φυλάκιση της Αμαλίας Φλέμινγκ, την άφησε ελεύθερη, με ακόμα περισσότερο κλονισμένη υγεία. Όμως την απέλασε και της αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.
Επέστρεψε στο Λονδίνο απ’ όπου ξαναγύρισε μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Κατέθεσε ως μάρτυρας στη δίκη των βασανιστών της ΕΑΤ-ΕΣΑ και στάθηκε ιδιαιτέρως στη χρήση παραισθησιογόνων και άλλων ουσιών κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων.
Η Αμαλία Φλέμινγκ εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1977, το 1981 και το 1985. Υπήρξε και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων (ΣΕΕ), ενώ το 1965 τιμήθηκε με το παράσημο ευποιίας. Παράλληλα, ανέπτυξε δραστηριότητα για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα δικαιώματα των γυναικών και την ειρήνη.
