κα΄. Θεό έχουν και στηρίζονται όλ’ οι πιστοί από πάντα, και όπως είναι φυσικό πάντα σ’ Αυτόν ελπίζουν τ’ αληθινά σημαντικά χαρίσματα να λάβουν· αυτά είν’ στ’ αλήθεια του Θεού.
Ότι αν κανείς στην Ιερουσαλήμ γυρίσει και κοιτάξει να δει τον πιο σπουδαίο ναό
–εκείνον λέω που ο Σολομών, ο πιο σοφός απ’ όλους, για χρόνια αγωνίστηκε
να τον οικοδομήσει· κι ύστερα τον καλλώπισε και τον διακόσμησ’ αφειδώς με χίλια δυο
[στολίδια και άλλα πλούτια αμύθητα– άραγε τώρα τι θα δει;
Θα ιδεί πως τον γκρεμίσανε και πως τον βεβηλώσαν,
και μένει ακόμα καταγής κι ανάσταση δεν βλέπει.
Όποιος το δει λοιπόν αυτό, καλά θα καταλάβει τη Χάρη που η εκκλησιά η δική μας έχει
[τώρα· γι’ αυτήν τη Χάρη σας μιλώ, γι’ αυτήν που μας δωρίζει το χάρισμα τ’ ανώτερο
[που ’ν’
η ζωή η αιώνια.
κβ΄. Κι έτσ’ ο λαός του Ισραήλ στερείται τον Ναό του· εμείς όμως αντί γι’ αυτόν
Ναό έχουμε σπουδαίο αυτόν της Αγια-Ανάστασης του Θεού μας και Κυρίου και της Σιών
[είμαστ’ εμείς τώρα οι κληρονόμοι,
’πό τότε που την έκαναν δώρο στον κόσμο όλο ο Άγιος Αυτοκράτορας ο Μέγας Κωνσταντίνος
[και η μητέρα του η πιστή η Ελένη η Αγία.
Χρειάστηκε και πέρασαν διακόσ’ πενήντα χρόνια ’πό τότε που γκρεμίστηκ’ ο ναός του
[Σολομώντα.
Αλλά εδώ τώρα σε μας και στην περίπτωσή μας, τη μια γκρεμίστηκ’ ο Ναός κι από την άλλη
[μέρα ξεκίνησ’ η ανέγερση και το ζωντάνεμά του.
Και όλοι είμαστε μάρτυρες πόσο λαμπρά ομορφαίνει και πόσο τέλεια χτίζεται μέρα με την
[ημέρα.
Από τη μια οι βασιλείς τα έξοδα καλύπτουνε με κάθε προθυμία, στην Πόλη για να χτίσουνε
[την πιο όμορφη εκκλησία· το δώρο όμως τ’ ανώτερο –αυτό μην το ξεχνάμε– το κάνει ο όντως
[Δέσποτας κι είν’
η ζωή η αιώνια.
κγ΄. Όντως σπουδαία και λαμπρά και θαυμασμού είν’ άξια και ξεπερνούν
τα που έκαναν οι αρχαίοι βασιλιάδες, όσα τώρα κατάφεραν
αυτοί που διαφεντεύουν μ’ ευσέβεια κι ορθοπρεπώς τις τύχες των Ρωμαίων.
Ολόκληρη την Πόλη μέσα σε λίγο διάστημα κατάφεραν κι ανάστησαν·
κι έτσι, ως και αυτοί που πέρασαν βάσανα, στενοχώριες, άρχισαν τώρα όλ’ αυτά κάπως να
[τα ξεχνούνε.
Κι αν πεις και για την εκκλησιά, τον οίκο του Κυρίου…
με πόση τέχνη φτιάχνεται και πώς οικοδομείται!
Νομίζεις πως στους Ουρανούς βρίσκεσαι σαν την βλέπεις, θαρρείς πως στέκεσαι μπροστά σ’
[αυτόν τον Θείο Θρόνο, εκεί που είναι η πηγή που για όλους αναβλύζει αγίασμα
[μοναδικό που είν’
η ζωή η αιώνια.
κδ΄. Όσοι ποθούμε τον Χριστό και σπεύδουμε κάθε φορά, δεν χάνουμ’ ευκαιρία να Τον
[δοξολογήσουμε,
προσπίπτουμε, προσπέφτουμε και ταπεινά ζητάμε απ’ τον Ποιητή των Ουρανών τον Άγιο Δεσπότη, στέρεη να είναι η εκκλησιά μ’ ασάλευτα θεμέλια.
Ν’ αξιωθούμε όλοι μας έτοιμη να την δούμε
και ν’ αναβλύζει η Χάρη Του σε όσους την θαυμάζουν
σ’ ακολουθίες μετέχοντας ψάλλοντας και υμνώντας.
Ώστε μαζί οι βασιλείς, πολίτες
κι ιερωμένοι να χαίρονται στην εκκλησιά και να αγαλλιάζουν και σ’ όλους τους να χαριστεί
[το δώρο το σημαντικό που είν’
η ζωή η αιώνια.
κε΄. Του Προαιώνιου Πατρός εσύ Υιέ Αθάνατε, Αθάνατε Σωτήρα, την Πόλη σώζε ολάκερη,
σώζε τις εκκλησίες, σώζε κι αυτούς τους βασιλείς.
Λύτρωσε αυτήν την πόλη από σεισμούς και ταραχές, θανατικά και πείνα,
τη χώρα σώζε ολάκερη ως Πάνσοφος Δεσπότης.
Σχώρα και με τον άθλιο την άφεσή Σου δώσε για όλα τα παραπτώματα που έχω κάνει ο
[δόλιος.
Λευτέρωσέ με απ’ τα δεινά που με κρατάνε δέσμιο
και τη λιποψυχία μου κι αυτήν θεράπευσε την.
Βοήθησε με να διαβώ μες στης ζωής τους δρόμους χωρίς παραπατήματα, χτυπήματα κι
[εμπόδια, κι όταν το δρόμο θα διαβώ, το νήμα όταν τελειώσει, κοντά Σου πάρε με Χριστέ
[κι αν είναι χάρισε μου το δώρο σου το τέλειο που ’ν’
η ζωή η αιώνια.
