Η Αλεπού έφαεν, εχόρτασεν το κοσσαρόπον.
Έκρυψεν και για το αύριον έναν κομματόπον.
Ας σο τραπέζ’ εσ’κώθεν.
Επήγεν ’ς σο χορτάρ’ απάν’ επλώθεν.
(Αν έν’ γομάτον η κοιλία σ’
επορείς να λες και τραγωδίας).
Τερεί – έρται ο μισαφίρτς ο Λύκον.
Η Αλεπού ’κ’ είδεν ατον αΐκον.
Με το ζόρ’ το ποδάρα ’τ’ τσορκανίζ’.
«Ντο έπαθα εγώ» γρυλίζ’.
Ο Τσοπάνον ’κί κοιμάται, τα Σκυλλία υλάζ’νε,
τα Πρόγατα καλά εράζ’νε.
Εψόφεσα ας σην πείναν».
«Ντο λες φίλε μου; Κρίμαν!
Αν θελτς θα δίγω σε να τρως χορτάρ’».
(Ο Λύκον θα έτρωγεν ολόκληρον κριάρ’.)
Η Αλεπού, ντο έκρυψεν το κρέας, «ανασπάλ’»,
να τρώει χορτάρα τον Λύκον θέλ’ να βάλλ’.
Έξεν τα καλά τα λόγια και
’ς σ’ οσπίτ’ επήγεν ο καημένον.
Η Αλεπού εφέκεν ατόν πεινασμένον.
Τα λόγια εύκολα και πόλικα τσανίζομ’.
Εκείνο που εμάς ’κί γιαραεύ’, χαρίζομ’.
- Από το βιβλίο του Νίκου Γεωργιάδη (Κιόλιαλη) Η γλώσσα του Αισώπου – Μύθοι ‘ς σην ποντιακήν διάλεκτον.
