Όνταν επάρθεν η Πόλ’, ο ’γούμενον τη Βαλουκλή ετηγάνιζεν οψάρεα. Έρθεν ένας καλόγερος και λέγει ατον: Η Πόλ’ επάρθεν κ’ εσύ οψάρεα τηγανίζεις;».
— Η Πόλ’ ’κί παίρκεται! είπεν ο ’γούμενον. Αν αούτα τ’ οψάρεα φέρ’νε ψ’ήν και λαγκεύ’νε ’ς σο νερόν, θα πιστεύ’ ατο.
Το λόγον ατ’ ’κ’ επλέρωσεν, τ’ οψάρεα εζωντάνεψαν και ελάγκεψαν απέσ’ ’ς σο νερόν. Απατότε, λέγ’νε, επέμ’ναν τα κόκκινα τ’ οψάρεα απές ’ς σο αγίασμαν τη Παναγίας ’ς σο Βαλουκλή.
Α σ’ έναν το μέρος ατουν, όθεν έψέθαν, είναι κόκκινα, και α σ’ άλλο το μέρος είναι άμον τ’ οψάρεα τη θάλασσας.
