Ένα από τα δημοφιλή παιχνίδια που έπαιζαν τα παιδιά στον Πόντο ήταν το «Πίν’ Αγάς, πίν’ ο σκύλον…».
Όπως καθόμασταν τα αδέλφια μαζεμένα σε ένα μέρος, κυρίως το χειμώνα, ζητούσε κάποιος νερό, αλλά δυστροπούσαμε ποιος θα πάει να το φέρει και ποιος θα πιει πρώτος.
Αν λοιπόν έπινε ένας πρώτος, οι άλλοι αρχίζαμε να λέμε μισοφωναχτά και σχεδόν μέσα από τα δόντια, για να μην καταλάβει πού θα σταματούσαμε.
Ενόσω λοιπόν έπινε, λέγαμε: «Πίν’ Αγάς, πίν’ ο σκύλον, πίν’ τ’ Αλή πασά το χτήνον». Δηλαδή πίνει ο Αγάς, πίνει ο σκύλος, πίνει η αγελάδα του Αλή πασά.
Εκεί λοιπόν, δηλαδή στη λέξη που ο άλλος θα σταματούσε να πίνει, αυτό θα ήτανε ή θα γινότανε, δηλαδή ή σκύλος, ή Αγάς, ή αγελάδα. Θέλοντας όμως να πειράξουμε ο ένας τον άλλον και με το παιδικό πείσμα που μας διέκρινε, τον βγάζαμε «σκύλον» ή «χτήνον» (ζώο), και ποτέ Αγά.
Έτσι σίγουρα καταλήγαμε σε καβγά και κλάματα, που γρήγορα όμως μας περνούσε, για να συνεχίσουμε με κάτι άλλο.
Πηγή: Έλσα Γαλανίδου-Μπαλφούσια, Λαογραφικά Πόντου – Απ΄ όσα μου είπαν και… άλλα, εκδ. Κυριακίδη, 2010.
