Λίγο καιρό μετά την (νέα) διάκριση στην Ντόχα και μερικούς μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η χρυσή Ολυμπιονίκης, παγκόσμια πρωταθλήτρια και κάτοχος τεσσάρων τίτλων Diamond League Κατερίνα Στεφανίδη μιλά στο pontos-news.gr για τη μεγάλη επίδοση που στοχεύει μέσα στο 2020, για το «συστατικό» της επιτυχίας της, για τη ζωή στις ΗΠΑ, για τις ρίζες της από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Η αθλήτρια του Μίτσελ Κρίερ (προπονητής και σύζυγός της Ελληνίδας πρωταθλήτριας) για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση κατάφερε να ανέβει στο βάθρο των νικητριών σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο επί κοντώ με 4,85 μ., επίδοση που αποτελεί φετινό της ρεκόρ. Με το 10ο μετάλλιο στη συλλογή της, την τελευταία εξαετία σε μεγάλες διοργανώσεις, η «ιπτάμενη» Κατερίνα δείχνει αποφασισμένη να τα δώσει όλα σε μία ακόμη αγωνιστική σεζόν και να στοχεύσει ψηλά στους Ολυμπιακούς του Τόκιο.
Πριν από λίγο καιρό ανεβήκατε ξανά στο πόντιουμ των νικητών, σε μια κορυφαία διοργάνωση όπως ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ντόχα. Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο τελευταίος μεγάλος αγώνας για το 2019. Τώρα, ποιος είναι ο επόμενος, μεγάλος στόχος σας;
«Έχουμε αποφασίσει να μην κάνουμε τη σεζόν του κλειστού στίβου του χρόνου. Έτσι θα αφήσουμε το Παγκόσμιο κλειστού και θα μπούμε κατευθείαν στον ανοιχτό με στόχο το Τόκιο αλλά και μια μεγάλη επίδοση».
Από το 2014 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ζυρίχης, δεν έχει υπάρξει χρονιά που να μην κατακτήσατε μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση ανοιχτού ή κλειστού στίβου, στην κατηγορία γυναικών. Ποια είναι τα δικά σας «συστατικά» –αν μπορούμε να το πούμε έτσι– για την επιτυχία;
«Η κάθε χρονιά και το κάθε μετάλλιο ήταν διαφορετικά. Από μικρή ηλικία έδειξα ότι αντιδρώ σωστά σε μεγάλους αγώνες. Αλλά το να καταφέρω να βρεθώ υγιής και σε καλή κατάσταση, σε κάθε μεγάλο πρωτάθλημα, είναι κατόρθωμα του προπονητή μου. Αν έπρεπε να μιλήσω για το «συστατικό» της επιτυχίας, είναι η ισορροπία. Η ισορροπία που έχουμε στη ζωή μας μέσα και έξω από τον αθλητισμό».
Αφορμή για να ασχοληθείτε με τον αθλητισμό ήταν η ενασχόληση και των δύο γονιών σας με τον χώρο; Δεν ξεκινήσατε με άλμα επί κοντώ, έτσι δεν είναι; Πώς στραφήκατε σε αυτό το αγώνισμα, με δεδομένο κιόλας ότι –όπως έχετε πει παλαιότερα– είχατε υψοφοβία;
«Ξεκίνησα με άλμα επί κοντώ στα 10 μου. Είχα δοκιμάσει κάποια άλλα αγωνίσματα στίβου πριν από το επί κοντώ, καθώς και κάποια άλλα αθλήματα. Αλλά θα έλεγα ότι ουσιαστικά ξεκίνησα με το επί κοντώ. Η υψοφοβία δεν έπαιξε ποτέ μεγάλο ρόλο καθώς όλα ξεκινούν και ανεβαίνουν τόσο σταδιακά, που δεν θα έλεγα ότι φοβήθηκα ποτέ. Έχω μάλιστα πει ότι μετά από τόσα χρόνια που κάνω το αγώνισμα, αισθάνομαι ιδιαίτερο έλεγχο επάνω στο άλμα».
Η Κατερίνα Στεφανίδη πανηγυρίζει το «διαμάντι» στη Ζυρίχη, τον Αύγουστο του 2018 (φωτ.: EPA / Ennio Leanza)
Πρόσφατα, κερδίσατε άλλη μια μεγάλη αναγνώριση: γίνατε μέλος της Επιτροπής Αθλητών της IAAF. Τι σημαίνει αυτό για σας, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι σας ψήφισαν συναθλητές σας;
«Με χαροποίησε πολύ ότι οι συναθλητές μου, αθλητές από όλο τον κόσμο, με ψήφισαν σε αυτήν τη θέση. Ήδη έχω κάποια ενασχόληση με διάφορα γκρουπ της IAAF και πιστεύω ότι μέσω της Επιτροπής Αθλητών θα έχω την ευκαιρία να μάθω περισσότερο για το πώς λειτουργεί το άθλημά μας ώστε να μπορώ να βοηθήσω σε σημαντικές αποφάσεις στο μέλλον».
Είστε μία από τις κορυφαίες και πιο σταθερές αθλήτριες παγκοσμίως. Αυτό αποτελούσε ένα όνειρο, μία στόχευση, όταν ξεκινούσατε τον αθλητισμό; Ή μήπως, όταν ήσασταν σε νεαρή ηλικία, ονειρευόσασταν να γίνετε κάτι άλλο μεγαλώνοντας;
«Θα έλεγα ότι πάντα θυμάμαι να λέω ότι θέλω να πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, συχνά αυτά τα όνειρα σε μικρές ηλικίες έρχονται από τους γονείς μας. Αλλά δεν θα έλεγα ότι θυμάμαι να λέω ότι θα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό».
Στην οικογένειά σας υπάρχουν ρίζες από τον Πόντο (από την πλευρά του πατέρα σας) και τη Μικρά Ασία (από την πλευρά της μητέρας σας). Εσείς έχετε διατηρήσει κάποια επαφή με την παράδοση, την κουλτούρα, τον πολιτισμό, αυτού του ιδιαίτερου κομματιού του ελληνισμού, που μαζί με τις αλησμόνητες πατρίδες θρήνησε και την απώλεια χιλιάδων ψυχών; Για παράδειγμα, σας συγκινεί ο ήχος της λύρας και ο στίχος από ένα ποντιακό τραγούδι;
«Ναι, είναι έτσι όπως τα λέτε για την καταγωγή των γονιών μου. Η αλήθεια είναι ότι λόγω της μητέρας μου επικρατεί περισσότερο η κουλτούρα της Μικράς Ασίας. Όσον αφορά τον ήχο της λύρας και το στίχο από ένα ποντιακό τραγούδι, συγκινεί κάθε Έλληνα ανεξάρτητα από το αν έχει ή όχι καταγωγή από τον Πόντο».
Η Κατερίνα Στεφανίδη με τους γονείς της
Ζείτε στην Αμερική αρκετά χρόνια με τον σύζυγό σας, που είναι και προπονητής σας. Πώς είναι η ζωή σας, με λίγα λόγια, εκτός σταδίων; Τι σας ευχαριστεί να κάνετε όταν υπάρχει ελεύθερος χρόνος;
«Όταν γνωριστήκαμε, ο σύζυγός μου, εκτός από την προπονητική, ασχολούνταν με ανακαινίσεις σπιτιών. Για την ακρίβεια, όταν μετακομίσαμε στο Οχάιο, το 2015, αγοράσαμε ένα σπίτι από μια τράπεζα, το οποίο χρειάζονταν ανακαίνιση μέσα και έξω. Επί δύο χρόνια ζούσαμε στο υπόγειο, φτιάχνοντας τους άλλους δύο ορόφους. Πρόσφατα αγοράσαμε ένα οικόπεδο, το οποίο έχουμε αρχίσει να αναπτύσσουμε μόνοι μας. Γενικότερα πιστεύω ότι πάντα θα ασχολούμαστε με κάτι σχετικό με τις κατασκευές, έξω από τον αθλητισμό. Και γενικότερα, λόγω της κούρασης από την προπόνηση, δεν υπάρχουν πολλές άλλες ασχολίες. Εμένα, η αγαπημένη μου ημέρα εκτός των σταδίων, είναι μια ημέρα στο σπίτι με φίλους και οικογένεια να παίζουμε επιτραπέζια».
Αλήθεια, πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10-15 χρόνια από σήμερα; Η επιστροφή στην Ελλάδα για μόνιμη εγκατάσταση είναι στην άκρη του μυαλού σας; Σκέφεστε μήπως να μείνετε στο εξωτερικό και να ακολουθήσετε ακαδημαϊκή καριέρα, με δεδομένο ότι έχετε πραγματοποιήσει αξιόλογες σπουδές στο εξωτερικό;
«Έχουμε πια σταματήσει να κάνουμε πολλά πλάνα για το μέλλον, γιατί έχουμε καταλάβει ότι όσα πλάνα και να κάνουμε, η ζωή τα φέρνει αλλιώς. Έτσι λοιπόν αφήνουμε να πάνε τα πράγματα εκεί που πρέπει. Νομίζω ότι πάντα θα περνάμε μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική».
Η Κατερίνα Στεφανίδη με τον σύζυγό της στο αεροδρόμιο των Σπάτων μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου
στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Λονδίνου (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή)
Η σχέση σας με τα social media ποια είναι;
«Η σχέση μου με τα social media δεν είναι ούτε η καλύτερη ούτε η χειρότερη. Μου αρέσει ότι μου δίνουν την ευκαιρία να ενημερώνω τον κόσμο για την πορεία μου, αλλά κάποιες φορές γίνονται αρκετά κουραστικά για εμένα».
Κλείνοντας, υπάρχει κάτι που θα θέλατε να περάσετε ως μήνυμα σε όλους όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό στην Ελλάδα; Ή ακόμη και να επικρίνετε κάτι που δεν θεωρείτε σωστό ως κατάσταση ή νοοτροπία;
«Αυτό που θα ήθελα να περάσω, είναι ότι ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός σαν καριέρα είναι πάρα πολύ δύσκολοι. Πρέπει να το αγαπάς πάρα πολύ με τα καλά του και τα κακά του. Και τα κακά του είναι πολλά. Για παράδειγμα, έχω φτάσει σε μια ηλικία που όσες ώρες κάνω προπόνηση τόσες κάνω αποθεραπεία για να μείνω υγιής. Δεν είναι εύκολο και κανείς δεν αγαπά την αποθεραπεία, αλλά μαθαίνεις να αγαπάς και τα κακά του αθλητισμού. Γι’ αυτό εύχομαι και ελπίζω όλοι να βρουν κάτι που αγαπάνε κι ας μην είναι απαραίτητα ο αθλητισμός».
Χρήστος Τέλιος
