Αρνούμαι να πιστέψω πως είναι μικρό το ποσοστό των Ελλήνων που παρακολουθούν, όχι πια με ανησυχία, αλλά με τρόμο τα τεκταινόμενα. Η εκφύλιση της χώρας σε όλα τα επίπεδα επέρχεται με διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό. Δημογραφικό, παιδεία, υγεία, ασφάλεια, οικονομία, εξωτερική πολιτική, δικαιοσύνη, ενημέρωση, πολιτισμός, ψυχαγωγία∙ ποιότητα ζωής γενικότερα… Η αποδόμηση είναι γενικευμένη.
Από την ευνοιοκρατία και την αναξιοκρατία φτάσαμε μοιραία πια στο άκρως επικίνδυνο καθεστώς της φαυλοηλιθιοκρατίας.
Ούτε για δημοκρατία μπορούμε πλέον να μιλάμε, όταν με τρόπο προκλητικό κι απροκάλυπτο αγνοείται εσκεμμένα η βούληση του λαού σε μια σειρά καίριων θεμάτων. Η ιστορία είναι αμείλικτη στα διδάγματά της. Όταν εκφυλίζεσαι ως κράτος κατά τέτοιον τρόπο, το μεγάλο κακό της εθνικής καταστροφής πλησιάζει. Δεν έχω αμφιβολία ότι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιοι συμφωνείτε και κάποιοι διαφωνείτε και λέτε πως αυτά είναι υπερβολές∙ πως κινδυνολογώ και μεγαλοποιώ τα πράγματα.
Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Αυτό που πραγματικά επιθυμώ διακαώς είναι να διαπιστώσω αν η πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα βασίζεται, πράγματι, στις επιλογές της πλειοψηφίας. Θα είναι καθαρτικό και λυτρωτικό να το ξέρω. Δεν μ’ ενδιαφέρει εάν το κομματικό σύστημα υφαρπάζει με ψέματα τις ψήφους, ούτε κι αν ο κόσμος ψηφίζει με βάση ιδιοτέλειες και μικρότερα ή μεγαλύτερα συμφέροντα. Δεν με νοιάζει εάν οι ψηφοφόροι αστοχούν πέφτοντας θύματα προπαγάνδας και απατηλών υποσχέσεων. Δεν θέλω να ξέρω με τι κίνητρα ψηφίζει ο καθένας.
Το μόνο που θέλω να ξέρω είναι εάν πράγματι παίρνουμε ως λαός αυτό που αξίζουμε. Επειδή φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση λίγο-λίγο και μέρα τη μέρα, δεν είναι εύκολο να διαπιστώσουμε μέσα στο θόρυβο της επικοινωνιακής καταιγίδας την απόσταση που έχουμε διανύσει στο δρόμο προς την καταστροφή. Αν τινάξουμε, όμως, το κεφάλι μας και καθαρίσει το μυαλό, τότε το πράγμα ξεκαθαρίζει. Η συμπεριφορά του συστήματος που εξουσιάζει τον τόπο μας είναι πλέον θρασύτατη. Αυτό σημαίνει ότι στο δικό τους μυαλό το ερώτημα που με βασανίζει έχει απαντηθεί.
Είναι ξεκάθαρο ότι πιστεύουν πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων είναι ανόητοι, ηλίθιοι, δειλοί, συμφεροντολόγοι και φαύλοι.
Υπανάπτυκτοι που πουλάν πολύτιμους λίθους και χρυσάφι για χτένες και καθρεφτάκια. Πρόβατα που μετακινούνται από το ένα κομματικό μαντρί στο άλλο. Τρωκτικά που συνεχώς βλέπουν το τυρί, αλλά ποτέ τη φάκα. Φοβισμένα σκυλάκια που παρακαλούν τον αφέντη να τους πετάξει μερικά καλούδια. Ανθρωπάκια έτοιμα να ξεπουλήσουν κάθε αξιοπρέπεια κι εθνική υπερηφάνεια, αρκεί να μη χάσουν την όποια πρόσκαιρη βολή τους.
Εγώ, βέβαια, δεν έχω συμπέρασμα τελειωτικό και πειστικό. Θέλω ξεκάθαρα πράγματα και απαντήσεις. Όχι μεσοβέζικα πράγματα και «ναι μεν, αλλά». Κι αυτό είναι κομμάτι δύσκολο. Γιατί στα λόγια όλοι έχουν να πουν για «τα κόμματα και τους πολιτικούς» που «μας φέρανε σ’ αυτήν την κατάσταση». Το τι πράττει, βέβαια, ο καθένας μέσα στο παραβάν στις εθνικές εκλογές, το ξέρει μονάχα ο ίδιος του. Όπως είπα: δεν με νοιάζει. Όλες τις απόψεις, όλες τις δικαιολογίες τις δέχομαι με κατανόηση κι αγάπη.
Έτσι είναι η δημοκρατία. Ακόμα κι αν μου έλεγε κάποιος σοφός ότι το 50+1% των συμπολιτών μου είναι με πάσα ακρίβεια διαγνωσμένοι ως αθεράπευτα ηλίθιοι, θα του απαντούσα «ναι, αλλά είναι οι δικοί μου ηλίθιοι»∙ «είναι οι συμπατριώτες μου και τους αγαπώ κι είμαι απ’ αυτούς πιο ηλίθιος εγώ». Κι αν ηλιθίως ψηφίσουν, με χαρά θα δεχτώ την ετυμηγορία τους και θα την σεβαστώ. Αυτή είναι η δημοκρατία. Αρκεί όμως να το ξέρω… Αλλά πώς το διαπιστώνει κανείς αυτό;
Αχ και να μπορούσα να διοργανώσω ένα πάνδημο δημοψήφισμα! Αλλά με τι ερώτημα; Εδώ θέλει προσοχή.
Δεν μπορώ, δηλαδή, να ρωτήσω: «πιστεύετε ότι το κομματικό σύστημα που κυβέρνησε και συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα είναι καλό ή κακό;». Αυτό είναι αυτονόητο∙ εκ των πραγμάτων έχει αποδειχτεί ότι είναι κακό. Αλλιώς θα πρέπει να το θέσω. Ας πούμε… «είναι κάκιστο, αλλά (έστω και με πολύ ζόρι) τρώγεται; Ή είναι παντελώς απαράδεκτο και πρέπει συνολικά και για πάντα ν’ αποσυρθεί από τη διοίκηση της χώρας;». Αλλά αυτό γίνεται στα όνειρά μου μόνο…
Τα χρόνια περνάνε∙ ήδη και τις δικές μου πλάτες τις βαραίνουν αρκετές εκλογές. Πρέπει το ερώτημα που με τρώει να τ’ απαντήσω, και οι επόμενες εκλογές είναι η καλύτερη ευκαιρία. Ακόμα κι αν δεν γίνει το δημοψήφισμά μου σωστά, τώρα είναι η ώρα για να το κάνω. Βοηθήστε με σε αυτό το πείραμα καλοί μου αναγνώστες κι εσείς. Διαδώστε το στόμα με στόμα και στέλνοντας αυτά (τα πως τα λένε…) τα links του άρθρου μου. Ας ξέρουν όλοι ότι ως εδώ ήταν. Με τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών θα δώσω την τελειωτική απάντηση στον εαυτό μου.
Αν το φάσμα όλων των μέχρι σήμερα γνωστών πολιτικών προσώπων και κομμάτων πάρει αθροιστικά το 50%, θα πω: κλάφ’ τα. Αν όμως οι άγνωστοι πρωτοεμφανιζόμενοι πάρουν αθροιστικά την πλειοψηφία, θα πω: ζήτω! Γιατί έτσι θα κλονίσουμε ολόκληρο το καθεστώτος: από τα άκρα δεξιά μέχρι τα άκρα αριστερά του! Ότι κι αν γίνει, πάντως, ένα συμπέρασμα –επιτέλους– θα το βγάλω…
