Με τα πόδια της βαριά από τις λάσπες και το κορμί της βρεγμένο ως το κόκαλο, αφού από πάνω της άνοιξαν οι ουρανοί, η Σουμέλα και δίπλα της εκατοντάδες άλλοι πρόσφυγες, βαδίζει προς το άγνωστο. Το σπίτι της στα παρχάρια του Πόντου είναι πλέον πολύ μακριά και η Σουμέλα γνωρίζει καλά μέσα της ότι πολύ δύσκολα θα
το ξαναδεί, μετά τον αναγκαστικό ξεριζωμό.
Το ταξίδι είναι μεγάλο και από το μυαλό της δεν φεύγει η εικόνα του άψυχου κορμιού της μητέρας της, που κείτονταν εκείνο το καταραμένο πρωινό στο κρεβάτι της. Ήταν δεν ήταν έντεκα χρονών η Σουμέλα, όταν με χαρά έτρεξε στο δωμάτιο της μητέρας της, για να ντυθούν και να πάνε μαζί στο θέατρο, το οποίο η μικρή θα επισκεπτόταν για πρώτη φορά. Η μητέρα της ήταν άρρωστη, και με την αθώα σκέψη της προεφηβικής της ηλικίας η μικρή πίστευε ότι το θέατρο θα της έφτιαχνε τη διάθεση. Η μάνα όμως δεν ξυπνούσε, και δεν άνοιξε τα μάτια της ούτε όταν η Σουμέλα της έφερε λίγο μέλι και λίγο γάλα, για να νιώσει καλύτερα.
Ήταν η πρώτη φορά που η Σουμέλα αντίκριζε το θάνατο, και μάλιστα του πιο αγαπημένου της προσώπου. Από τότε οι δυο τους… συναντήθηκαν πολλές φορές.
Η Σουμέλα είναι το κεντρικό πρόσωπο στην ταινία που ετοιμάζει ο Χρήστος Κεμανετζίδης. Είναι η ίδια η ιστορία του Πόντου.
Τα συναισθήματα θα ξεχειλίζουν και οι μνήμες από την καθημερινότητα στον Πόντο και τα χρόνια του ξεριζωμού θα ζωντανέψουν στην ταινία αυτή που ο Don Christo Kemanetzidis στοχεύει να βγάλει στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στο 2016.
Οι ομορφιές του Πόντου, βουνά, νερά, παρχάρια… θα ζωντανέψουν στη «Σουμέλα»
Μέσα από τη ζωή της μικρής Ποντιοπούλας από ένα ορεινό χωριό στα παρχάρια, η οποία μεσήλικας ξεριζώθηκε παίρνοντας το δρόμο της προσφυγιάς, ο Κεμανετζίδης σχεδιάζει να αναδείξει όλες τις πτυχές της καθημερινότητας και της ζωής στον Πόντο στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Τη βουκολική διασκέδαση με λύρα και αγγείο στα παρχάρια, τα φαγητά που έτρωγαν, τις φορεσιές τους, τα μουσικά όργανα και τα τραγούδια, την παιδεία, την ιστορία και εν γένει τα πολιτιστικά στοιχεία, τα ήθη και τα έθιμα του Πόντου.
Ο Χρ. Κεμανετζίδης με τον δημοσιογράφο του pontos-news.gr Ρωμανό Κοντογιαννίδη
«Έναν ολόκληρο χρόνο με έτρωγε η σκέψη πώς θα μπορούσα να κάνω γνωστή τη ζωή στον Πόντο πριν από την προσφυγιά, σε αυτούς που δεν τη γνωρίζουν. Για παράδειγμα, να καταλάβουν ότι οι Πόντιοι στις πατρογονικές μας εστίες ήταν έξυπνοι άνθρωποι, φιλειρηνικοί, πολύ καλοί στο εμπόριο κτλ. Επειδή είμαι συνθέτης, στην αρχή σκέφθηκα να κάνω κάποια όπερα, αλλά μετά αποφάσισα να γίνει κάτι που να το καταλαβαίνουν και οι γιαγιάδες» λέει στο pontos-news.gr ο Χρ. Κεμανετζίδης.
«Είδα ότι κινηματογραφικά σχετικά με τον Πόντο υπάρχουν μόνο οι εμπορικές ταινίες του Φλωρινιώτη τη δεκαετία του ’80. Έτσι, αποφάσισα να γυρίσω μια ταινία με δικό μου σενάριο και ηθογραφικό και συναισθηματικό περιεχόμενο».
Γνωρίζει καλά ότι το εγχείρημά του θα είναι πολύ δύσκολο και ότι για να μπορέσει να το φέρει σε πέρας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θα χρειαστεί οικονομική στήριξη. Όπως λέει, βρίσκεται σε αναζήτηση χορηγών, προκειμένου να συγκεντρωθούν τα περίπου 22.000 ευρώ που υπολόγισε ότι χρειάζονται για να γίνει η ταινία, η οποία θα είναι διάρκειας περίπου μίας ώρας.
Τα γυρίσματα της «Σουμέλας» αναμένεται να ξεκινήσουν στις αρχές Οκτωβρίου και θα γίνουν στην ύπαιθρο του νομού Θεσσαλονίκης και σε ορεινές περιοχές του νομού Δράμας.
Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς θα είναι καλλιτέχνες του ποντιακού χώρου, «ώστε να μπορέσουν να μπουν ευκολότερα στο “πετσί” του ρόλου τους», καθώς και κάποιοι επαγγελματίες ηθοποιοί –όχι γνωστά ονόματα– από τη Θεσσαλονίκη.
Τα γυρίσματα αναμένεται να ολοκληρωθούν το καλοκαίρι του 2016 και η ταινία θα μεταφραστεί και στα αγγλικά. Στόχος του Don Christo Kemanetzidis είναι η Σουμέλα να ξεπεράσει τα όρια του ελληνικού χώρου και να προβληθεί και στο εξωτερικό (Γερμανία, Σουηδία, ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, και όπου αλλού υπήρχαν ισχυρές κοινότητες Ποντίων), ώστε να γνωρίσουν και οι ξένοι τον ποντιακό πολιτισμό και την ιστορία.
«Κάνω την ταινία για τα νέα μας παιδιά. Να μάθουν και να μην ξεχάσουν ποτέ τον πολιτισμό και αυτά που πέρασαν οι πρόγονοί μας.
»Το νιώθω και σαν χρέος μου απέναντι στους προγόνους μας. Να κάνω κάτι τέτοιο, ήταν πάντοτε όνειρό μου».
Ρωμανός Κοντογιαννίδης
