Στις 19 Ιανουαρίου 1942, στη Θεσσαλονίκη, γεννήθηκε ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ένας άνθρωπος που θα σημάδευε για πάντα τον ελληνικό μουσικό χάρτη. Γιος του σαξοφωνίστα Αγάπιου Χατζηνάσιου, ο μικρός Γιώργος μυήθηκε από νωρίς στα δυτικά ακούσματα, που θα γίνονταν η βάση για την πορεία του στη μουσική.
«Ο πατέρας μου ήταν ένας φοβερός μουσικός. Στη γενιά μας, αν δεν γινόσουν αυτό που ήταν ο πατέρας σου, δεν γλίτωνες με τίποτα. Εγώ ακόμα μωρό 3 ετών, μουρμούριζα και κατάλαβε ο πατέρας μου ότι έχω έφεση στη μουσική» είχε αποκαλύψει σε τηλεοπτική του συνέντευξη στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης και συνέχισε τη διήγησή του: «”Τι θες να παίξεις;” με ρώτησε ο πατέρας μου. “Βιολί ή πιάνο;”. Και είπα πιάνο γιατί έβλεπα τα σημάδια στο λαιμό των βιολιστών. Αλλά αυτό, το πιάνο, συνετέλεσε στο να είμαι συνθέτης».
Η πρώτη του επαφή με το πιάνο ήρθε στα οκτώ του χρόνια, στο Μακεδονικό Ωδείο, και σύντομα συνέχισε τις σπουδές του στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, αναπτύσσοντας μια βαθιά κατανόηση της θεωρίας, της αρμονίας και της αντίστιξης.
Μετά την ολοκλήρωση των βασικών του σπουδών, η μουσική του πορεία τον οδήγησε στην Αθήνα και στο Παρίσι. Στο Ωδείο Αθηνών συνέχισε την εκπαίδευσή του, ενώ η παραμονή του στο Παρίσι ενίσχυσε τις γνώσεις του στη φούγκα (το αποκορύφωμα της πολυφωνικής τέχνης και της αντιστικτικής γραφής), την αρμονία και τη θεωρία της μουσικής, δημιουργώντας μια στέρεη βάση για τα μελλοντικά του έργα.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με τις ορχήστρες του Γιώργου Μουζάκη και του Κώστα Καπνίση, ανοίγοντας την πόρτα σε μια καριέρα που θα τον έφερνε κοντά στους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές και στιχουργούς.
Η δεκαετία του ’70 ήταν η χρυσή εποχή του Χατζηνάσιου. Τότε έγραψε τα πρώτα του τραγούδια, τα οποία θα γίνονταν κλασικά.
Τραγούδια όπως τα «Κρίμα το μπόι σου», «Ήταν μια φορά κι ένα καιρό», «Αν μ’ αγαπάς φίλα σταυρό», «Μάθημα Σολφέζ», «Ξενύχτησα στην πόρτα σου», «Νοκ Άουτ» και πολλά άλλα, καθιέρωσαν το όνομά του στη συνείδηση του κοινού.
Η ποικιλία των ειδών που αγγίζει είναι αξιοσημείωτη: από ποπ και ροκ μέχρι ελαφρά και λαϊκά αισθηματικά τραγούδια, ο Γιώργος Χατζηνάσιος αποδεικνύει την ευελιξία και την πολυπλοκότητα του ταλέντου του.
Ένα σωστό… Μάθημα Σολφέζ, πανευρωπαϊκά
Το 1977 το τραγούδι του «Μάθημα Σολφέζ», σε στίχους Σέβης Τηλιακού, εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision, φέρνοντας την ελληνική συμμετοχή στην 5η θέση, για πρώτη φορά τόσο ψηλά στην ιστορία των ελληνικών συμμετοχών στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό μέχρι τότε.
Οι ερμηνευτές του τραγουδιού, ο Πασχάλης, η Μαριάννα Τόλη, ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς και η Μπέσυ Αργυράκη έδωσαν φωνή σε μια σύνθεση που άφησε εποχή, αποδεικνύοντας ότι η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου συνδυάζει τεχνική, μελωδία και αμεσότητα.
Οι συνεργασίες του με σπουδαίους στιχουργούς, όπως ο Νίκος Γκάτσος, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Σώτια Τσώτου, η Λίνα Νικολακοπούλου και η Σέβη Τηλιακού, δημιούργησαν έναν θησαυρό τραγουδιών που έχουν στιγματίσει την ελληνική μουσική σκηνή.
Ως συνθέτης ανέδειξε κορυφαίους ερμηνευτές όπως η Μαρινέλλα, η Βίκυ Μοσχολιού, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Στράτος Διονυσίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Χάρις Αλεξίου, η Νάνα Μούσχουρη, ο Γιάννης Πάριος, η Αλέκα Κανελλίδου και ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Κοινώς, την αφρόκρεμα του ελληνικού πενταγράμμου.
Κάθε τους ερμηνεία αποτελεί απόδειξη της δύναμης και της συναισθηματικής φόρτισης των συνθέσεών του.
Το Όσκαρ που απέρριψε χωρίς δεύτερη σκέψη
Πέρα από το τραγούδι, ο Γιώργος Χατζηνάσιος έχει γράψει μουσική για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.
Ταινίες όπως Το Αγκίστρι, Ένα γελαστό απόγευμα, Γλυκιά συμμορία, Νοκ Άουτ, Πρωινή περίπολος και Πάμπτωχοι Α.Ε. φέρουν τη σφραγίδα του, ενώ για την τηλεόραση συνέθεσε μουσική για σειρές όπως «Η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη», «Ακριβή μου Σοφία», «Τμήμα Ηθών», «Ταύρος με Τοξότη» και «Άγγιγμα ψυχής».
Μάλιστα το soundtrack της τελευταίας σειράς που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ανέδειξε και το τότε νεαρό ταλέντο, τον Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Κάτι που λίγοι γνωρίζουν είναι πως ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης στο παρελθόν, απέρριψε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ που του χάρισε η Ακαδημία Κινηματογράφου, και μάλιστα ο ίδιος έχει εξηγήσει γιατί έκανε κάτι τέτοιο.
Καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «Ενώπιος Ενωπίω», είχε πει: «Αυτό το λέω για πρώτη φορά, αρνήθηκα να πάω. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη μου είπε: “Είσαι βλαξ, εγώ αν είχα τέτοια ευκαιρία θα μίλαγε η Ελλάδα έναν μήνα γι’ αυτό”.
»Ξέροντας τι σημαίνει να παίρνεις Όσκαρ για τη μουσική, για soundtrack δηλαδή, δεν ήταν τραγούδι, ήταν η στιγμή που η πρωταγωνίστρια πήγαινε στη Μύκονο και ήταν κάτι φοκλόρ, κάτι που βάζουμε πάντοτε προκειμένου ο κόσμος να καταλαβαίνει μπουζούκια, ότι είναι κάτι ελληνικό. Εμένα αυτό δεν με εκπροσωπούσε. Να πάω με ένα τσουρούτικο πράγμα; Δεν συνιστούσε Όσκαρ αυτό. Θα το απέρριπτα ακόμα κι αν το είχα κερδίσει».
Η λόγια μουσική του Χατζηνάσιου περιλαμβάνει έργα όπως η όπερα Ελ Γκρέκο που αφηγείται την πορεία του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου από τη γενέτειρά του, την Κρήτη, στην Ιταλία και κατόπιν στην Ισπανία, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του και η βυζαντινή τριλογία Το Χρονικό της Αλώσεως, τα οποία παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Θεωρεί ως έργο ζωής του την καντάτα Ωδή στον Μέγα Αλέξανδρο, με ερμηνευτές τον Πέτρο Γαϊτάνο και τον Γρηγόρη Βαλτινό, ένα έργο που αποτυπώνει το πάθος και την αφοσίωση του συνθέτη στην ελληνική μουσική κληρονομιά και ιστορία.
Έρωτας σαν… σε ταινία
Η προσωπική ζωή του Γιώργου Χατζηνάσιου είναι τόσο συναρπαστική όσο και η καριέρα του. Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, η Μαρία, μπήκε στη ζωή του σε ένα αποκριάτικο βράδυ σε νυχτερινό κέντρο της εποχής, όταν η νεαρή κοπέλα, φορώντας μάσκα, τον πλησίασε για να τον συγχαρεί για την εκτέλεσή του στο πιάνο.
Η σχέση τους δοκιμάστηκε από τις αντιρρήσεις της οικογένειας της Μαρίας. Ο Γιώργος Χατζηνάσιος θυμάται: «Εάν σε έξι μήνες δεν κανονίσετε να παντρευτείτε, πρέπει να χωρίσετε», του είχε πει ο πεθερός του.
Η απόφασή του να γράψει μουσική προέκυψε από την ανάγκη να κερδίσει την αποδοχή της οικογένειας και να μπορέσει να παντρευτεί την αγαπημένη του. Το πάθος του για τη μουσική και την αγάπη συνδέθηκαν έτσι με τον πιο προσωπικό και ουσιαστικό τρόπο.
Παντρεμένοι πάνω από 40 χρόνια, ο Γιώργος Χατζηνάσιος και η Μαρία παραμένουν ερωτευμένοι και αγαπημένοι. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Άννα, τη Ρίτα και τον Χρήστο. Η Ρίτα, όπως και ο πατέρας της, ακολούθησε το δρόμο της μουσικής, σπουδάζοντάς την ουσιαστικά, κάτι που σε συνδυασμό με το ταλέντο της την έκαναν να ξεχωρίσει.
Η ίδια έχει πει σε σπάνια συνέντευξή της πως η μουσική ήταν ένας τρόπος να πλησιάσει τον πατέρα της: «Η γλώσσα του πατέρα μου είναι η μουσική» είχε πει.
Ο Γιώργος Χατζηνάσιος, από την άλλη, έχει παραδεχτεί πως δεν ήταν πάντα ο πατέρας που ο ίδιος θα ήθελε: «Ήμουν σε απόσταση. Αν δεν ήταν η Μαρία… δεν θα μπορούσα να επικοινωνήσω με τα παιδιά. Αφού έβαλα κάγκελα. Ήμουν φυλακισμένος γιατί την ώρα που έγραφα έμπαιναν τα παιδιά μέσα και φώναζαν».
Η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου συνεχίζει να αντηχεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιρροή του από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα και η αμεσότητα των συνθέσεών του, η αριστοτεχνική μίξη ποπ, ροκ, λαϊκών και ελαφρών τραγουδιών, τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες.
Ο συνδυασμός αυτής της καλλιτεχνικής ποικιλίας με την προσωπική του ιστορία έρωτα, οικογένειας και αφοσίωσης στη μουσική δίνει στο έργο του μια μοναδική διάσταση.
Κάθε τραγούδι του, κάθε σύνθεση για κινηματογράφο ή τηλεόραση, κάθε όπερα ή καντάτα, αποκαλύπτει το μεράκι, την τεχνική δεινότητα και την αγάπη του για τη μουσική και τη ζωή. Οι συνεργασίες του με σπουδαίους ερμηνευτές και στιχουργούς αποδεικνύουν ότι πίσω από κάθε επιτυχία υπάρχει ένας δημιουργός που αγαπά βαθιά αυτό που κάνει και που καταφέρνει να μετατρέπει τη μουσική σε συναίσθημα και σε μνήμη.
Σήμερα ο Γιώργος Χατζηνάσιος με κλεισμένα τα 84 του χρόνια (γεννήθηκε 19 Ιανουαρίου 1942), συνεχίζει να ακτινοβολεί εκείνη τη σπίθα της δημιουργίας που είχε από μικρό παιδί. Και συνεχίζει να μας χαρίζει μελωδίες σαν και αυτές που μας έκαναν να γελάσουμε, να κλάψουμε, να ερωτευτούμε και να ταξιδέψουμε με τη φαντασία μας.
Κάλλια Λαμπροπούλου
