Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «Η ωδή Ρωμανού». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ϛ’. Μετά από τη γέννηση, η Άννα βροντοφώναξε στον Ποιητή μας τον Θεό που όλα τα προγνωρίζει: «Ω, τι μυστήριο απόκρυφο στη γη μας συντελείται!
»Την προσευχή μου εισάκουσες όπως της Άννας, Δέσποτα, που προσευχόταν κάποτε ‒κι αυτή όπως εγώ‒ και ο Ηλί την μάλωσε πως ήταν μεθυσμένη.
»Κι αυτή τότε που γέννησε, παλιά, τον Σαμουήλ, τον έταξε
»στον Κύριο, να γίνει ιερέας. Εσύ, λοιπόν, Θεέ μου, όπως και τότε στα παλιά,
»έτσι σ’ εμένα τώρα, παρόμοιο δώρο μού έδωσες.
»Στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός.
ζ’. »Αυτό που τώρα έγινε, Κύριε και Θεέ μου, είναι για μένα φοβερό, είναι πολύ σπουδαίο! Γιατί έχω φέρει στη ζωή εκείνην την παιδούλα που να γεννήσει πρόκειται
»τον προαιώνιο Κύριο και Δέσποτα των όλων.
»Αυτόν που αφού θα γεννηθεί, τη Μάνα που Τον γέννησε θα διαφυλάξει ακέραια,
»Παρθένο όπως ήτανε, Παρθένο όπως είναι.
»Αυτήν λοιπόν Φιλεύσπλαχνε, εδώ σε τούτον τον Ναό, σ’ Εσένα αφιερώνω.
»Αυτή για Εσένα Κύριε Πύλη θε να γενεί, για να έρθεις από εκεί ψηλά, από τα Επουράνια.
»Στείρα γυναίκα και άκαρπη Αυτή θε να γεννήσει κι έχει χαρά ατέλειωτη·
»στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός».
η’. Υπήρξε, βέβαια, στα παλιά τα χρόνια και η Σάρρα που ήτανε πολύ πιστή· καθώς ήτανε στείρα, επιθυμούσε και αυτή ν’ αξιωθεί, αν γίνεται, κάποτε να γεννήσει‒
πριν αποκτήσει, φυσικά, τον Ισαάκ τον γιο της.
Ήταν αυτή που απάντησε τον Ίδιο τον Θεό, καθώς την επισκέφτηκε κι αυτή Τον υποδέχτηκε· είχε ανθρώπινη μορφή κι ήταν με δυο Αρχάγγελους που είχε για συνοδεία.
Μίλησε και της είπε πως δεν αργεί να ’ρθεί ο καιρός που
«η Σάρρα θα ’χει ένα παιδί». Και τώρα πάλι λέει σ’ όλον τον κόσμο
με χαρά και το βροντοφωνάζει:
«στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός».
θ’. Και τώρα στους καιρούς μας, αστράφτει, λάμπει η Μαριάμ, δίχως να βγαίνει απ’ του Ναού τα Άγια καθόλου.
Ο Ζαχαρίας βλέποντας πως είχε πια ωριμάσει,
μνηστήρα διάλεξε γι’ αυτήν τον Ιωσήφ με κλήρο, ότι έτσι ήταν του Θεού να μνηστευθεί εκείνον.
Γιατί σ’ εκείνον δόθηκε μετά από σημάδι· το Άγιο Πνεύμα έδειξε τη ράβδο που του έλαχε
‒ στην κλήρωση που έκαναν είχαν ραβδιά για κλήρους. Κι έτσι και τότε η Άννα γι’ αυτήν
το βροντοφώναζε κι είχε χαρά μεγάλη:
«Στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός».
ι’. Καθ’ όλα αξιοσέβαστη ήταν η γέννα Σου, Σεμνή· καθώς Αυτή που γέννησες είναι το πιο σπουδαίο, το πιο μεγάλο Καύχημα στην ιστορία του κόσμου.
Αυτή που καλοδέχεται τ’ ανθρώπινα αιτήματα και για αυτά πρεσβεύει.
Τείχος υπάρχει απόρθητο, στήριγμα και λιμάνι για όσους Την εμπιστεύονται και στήριγμα την έχουν.
Αυτήν ο κάθε χριστιανός έχει για προστασία,
Σκέπη της σωτηρίας του κι αδιάψευστη ελπίδα
που απ’ τη δική Σου την κοιλιά έχει βλαστήσει για όλους· γι’ αυτό είναι που σου λέμε:
«Στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός».
ια’. Θεέ μου, Εσύ Ύψιστε και Πλαστουργέ των πάντων που με το λόγο Σου έφτιαξες τα σύμπαντα, την κτίση
και μ’ όλη τη σοφία Σου τον άνθρωπο έχεις φτιάξει,
Εσύ, μόνε Φιλάνθρωπε, χάρισε την ειρήνη Σου σε όλον τον λαό Σου, ως Κύριος Φιλεύσπλαχνος.
Και τους πιστούς τους βασιλείς μαζί και τον ποιμένα φυλάγοντας Συ Κύριε,
ατάραχη, γαλήνια διατήρησε την ποίμνη· φρούρησε, σκέπασέ την,
ώστε όλοι να φωνάζουνε, οι πάντες να το λένε:
«Στείρα γυναίκα κι άκαρπη γεννά τη Θεοτόκο, που είν’ της ζωής μας η Τροφός».
