Ο ποπά-Γιάννες, τη Πεπερεκή ο παπάς (λαφρόν το χώμαν ατ’) πολλά τυπικός έτον σην ποπαδικήν ατ’. Όνταν θα εστεφάνωνεν κάτιναν, είχεν το συνήθειον να ερωτά τοι νεόνυμφους, χώρια τον νέγαμον και χώρια την νύφεν, αν εγάπαναν ο εις τον άλλον. Εθέλνεν να εμαθάν’ νεν γιάμ με το ζόρ’ θα εγίντον το στεφάνωμαν.
Ερώτανεν πρώτα τον γαμπρόν: «Για πε με εσύ Γιωρίκα, αγαπάς την Μαρίαν;» Ο γαμπρόν εχαμογέλανεν, εντρέπουτον, άμαν θέλοντας και μη θα έλεγεν: «αγαπώ».
Επεκεί εκλώσκουτον σην νύφεν: «Εσύ Μαρία, αγαπάς τον Γιωρίκαν;» Η μάρσα η νύφε ντο να εποίνεν; Εκοκκινίανεν, εντρέπουτον και ελάιζεν γάλια-γάλια τα χείλια τ’ς. Ατότε ο ποπάς εσερτλέευεν και ετσάιζεν την νύφεν και εκείνε ατότε χαμελά-χαμελά έλεγεν «αγαπώ».
Τρία φοράς εποίνεν ατό την ερώτησιν και τρία φοράς θα έκουεν ασοί δύος πα το «αγαπώ» και ατότε θα ερχίνανεν να στεφανών’.
Έναν ημέραν, Κερεκή ημέρα έτον, έγκαν να στεφανών νε του Μυριανάντων τον Φύλαχτον με του Τσαΐρ’ την Σοφίαν (Όλοι ατουν εσχωρεμέν’ επήγαν και εμάς αναμέν’ νε). Άρ’ έρθεν ο ποπάς, εδέβασεν ατς απάν’ σην πόρταν τ’ εκκλησίας και επέρεν ατς και επήγεν αφκά σον πολυέλαιον. Απ’ οπίσ’ ατουν εσέβεν απέσ’ και ο κόσμον και η εκκλησία εγομώθεν κιούτα-κιούκ ως την πόρταν.
Το στεφάνωμαν ερχίνεσεν. Ο ποπάς, όπως εποίνεν πάντα επήρεν και ερώτεσεν τον γαμπρόν: «Φυλαχτέ, αγαπάς την Σοφίαν;»
Ολίγον πλαν καικά ασοί νεόνυμφους έστεκεν και ο Λευτέρ’ τς τη Καζαντζή. Ατός έτον ένας έμορφος, γιοσμάς παιδάς, άμαν απάν’ κ εσ’ ολίγον επέγνεν. Οι χωρέτ’ όλ’ έξεραν ατον ντο έτον τεβεκελής και πολλά πα σημασίαν ‘κι εδούναν ατον.
Ο Λευτέρ’ τς άμον ντο έκ’σεν τον ποπάν να ερωτά τον γαμπρόν, λαγκεύ’ απέσ ση μέσ’ και αγλήγορα αγλήγορα, πριν να απαντά ο γαμπρόν, τσαΐζ’ και λέει: «πάτερ εμέν ερώτα».
Ο κόσμον ελιγώθεν ασό γέλως και εκράτεσαν και έσυραν ατον εξ’ ασήν εκκλησίαν.
Δημ. Κανονίδης
