Αν κάποιος ήθελε να χαρακτηρίσει την ατμόσφαιρα που επικρατεί στη Θεσσαλονίκη το πρώτο δεκαήμερο του Φλεβάρη θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις λέξεις ένταση, οργή, θλίψη και καχυποψία.
Η χθεσινή είδηση για τη βεβήλωση γκράφιτι στην οδό Δελφών που έγραφε τις λέξεις «Άλκη Ζεις», ως φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Άλκη Καμπανό, εκτός από την αντίδραση κατοίκων της περιοχής και ανησυχία για το πώς θα διαχειριστεί η πόλη τη στυγνή δολοφονία ενός 19χρονου παιδιού, έφερε και ένα κύμα αμφισβήτησης κατά των ΜΜΕ για την εγκυρότητα της είδησης καθ’ αυτής.
Πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες ενός παρόμοιου γκράφιτι στην περιοχή Χαριλάου, για να «αποδείξουν την προπαγάνδα και την προσπάθεια των ΜΜΕ να δυναμιτίσουν το κλίμα».
Δεν είναι πρωτόγνωρο για μια κοινωνία να εθελοτυφλεί όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αστοχίες της. Ίσως είναι μια αυθόρμητη αντίδραση, γιατί κατά βάθος δεν θέλουμε να πιστέψουμε την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι πόλεις μας.
Ο ρόλος της ειδησεογραφίας στην κοινωνία δεν είναι να «χαϊδεύει αυτιά», αλλά να προβάλλει την εικόνα που επικρατεί εκεί έξω, όσο άβολη κι αν αυτή μπορεί να γίνει.
Για αυτόν το λόγο, βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη της κοινωνίας μας, είναι να μάθει να αποδέχεται την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα είναι ότι ένας 19χρονος που βγήκε βόλτα για να ξεσκάσει από το διάβασμα δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του, εξαιτίας μιας ντουζίνας άνανδρων, που ήθελαν να αποδείξουν ότι είναι οι πιο «σκληροί» στη γειτονιά τους.
Η πραγματικότητα είναι ότι σε τουλάχιστον 5 σημεία της ανατολικής Θεσσαλονίκης υπάρχουν γκράφιτι με τις λέξεις «Άλκη Ζεις» και ότι αυτό στην οδό Δελφών όντως «καλύφθηκε» από το «ΠΑΟΚΑΡΑ» αγνώστων, σύμφωνα και με τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν χρειάζεται εγκληματολογικό εργαστήριο για να διαπιστώσει κάποιος ότι ο τοίχος προηγουμένως έγραφε τις λέξεις προς τιμήν του 19χρονου.
Η πραγματικότητα είναι ότι σε μία πόλη που Χριστιανοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι ζούσαν ειρηνικά επί αιώνες, εν έτει 2022 η νεολαία της σκοτώνεται υπό τη σκιά της ερώτησης «Τι ομάδα είσαι;».
Η πραγματικότητα μας ενοχλεί και δεν θέλουμε να την πιστέψουμε. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας, πόσο μάλλον τα ίδια μας τα παιδιά, σκοτώνουν, βιάζουν, κλέβουν και δεν σέβονται τη μνήμη αδικοχαμένων θυμάτων. Όμως όσο εμείς αγνοούμε την πραγματικότητα, οι χειρότεροι εφιάλτες της κοινωνίας μας παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας.
Νίκος Χριστοφορίδης
