Ο Παναγιώτης Κονδύλης στα Επιλεγόμενα επί της Πολιτικής Θεολογίας του Carl Schmitt, επισημαίνει ότι «κάθε υποκείμενο αποφασίζει αναπόδραστα και όχι ως έννοια κανονιστική-στρατευμένη, ήτοι δεν υποδεικνύεται στο υποκείμενο μια «ορθή» απόφαση ως «ορθή» επιλογή μεταξύ εναλλακτικών λύσεων».
Κατ’ επέκταση, το εκάστοτε πρόβλημα, έχει πολιτική χροιά και συνεπώς, σκιαγραφεί συγκεκριμένα διακυβεύματα, διέπεται από επιμέρους προκλήσεις και οδηγεί σε διαφορετικά από καιρού εις καιρόν συμπεράσματα.
Αλίμονο, αν σε κάθε πρόβλημα, υπήρχε η ίδια συνταγή επίλυσής του ανεξαρτήτως της ιστορικής φάσης, των γεωπολιτικών δυναμικών και της κατανομής ισχύος.
Με άλλα λόγια, το υποκείμενο (οφείλει να) είναι ορθολογικό με στόχο την επιβίωσή του, ήτοι να προσμετρά το κόστος και το όφελος σε κάθε επεισόδιο του πολιτικού βίου χωρίς μονομερείς αγκυλώσεις, προκαταλήψεις και δεσμεύσεις. Είναι αυτό, που αποκαλούμε «ανεξαρτησία» και πραγματική «εθνική κυριαρχία», η δυνατότητα δηλαδή να λαμβάνουμε αποφάσεις για τον εαυτό μας κατά τρόπο αμιγώς ορθολογικό. Όταν αυτό το επιτυγχάνεις ως συλλογικός δρών, τότε κάποιους δυσαρεστείς. Είναι εκείνοι, που δε θα σε ήθελαν ανεξάρτητο, θα σε προτιμούσαν διπλωματικό και στρατηγικό προσάρτημά τους. Και καλά κάνουν… Ας μπορούσαμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο στο πλαίσιο του εκ των πραγμάτων άναρχου διεθνούς συστήματος, εντός του οποίου ο καθείς προσπαθεί να μεγιστοποιήσει την ισχύ του προφανώς εις βάρος των υπολοίπων.
Εντούτοις, μπορούμε και οφείλουμε τουλάχιστον να διατηρήσουμε αποστειρωμένες τις θεσμικές δομές λήψης των αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής, δίχως παρεμβαίνουσες «ιδρυματικές» μεταβλητές. Πράττοντας αυτό και εγκαθιδρύοντας ένα αποστειρωμένο θεσμό, θα τηρήσουμε το προαπαιτούμενο του ορθολογικού κριτηρίου στη λήψη των αποφάσεων ενός όντως ανεξάρτητου κράτους. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να συρόμαστε πίσω από εθνομηδενιστικούς κύκλους ιδιωτών, οι οποίοι αναλύουν, συνθέτουν και προτείνουν όντας στρατευμένοι με κριτήρια άλλα από εκείνα του ελληνικού εθνικού συμφέροντος.
Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν πολλές μικρές δυνάμεις ανά τον πλανήτη, αλλά στην Ελλάδα η διείσδυση τέτοιων ιδρυμάτων στον κρατικό μηχανισμό αγγίζει τα όρια της παράνοιας και νομιμοποιείται χρόνο με το χρόνο περισσότερο.
Λαμβάνουν χώρα θλιβερά φαινόμενα ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού σε αποδρομή. Η θεωρία συμμαχιών επιτάσσει ότι η αύξηση της δέσμευσης του συμμάχου στα συμφέροντά σου (και άρα η υποστήριξή του προς εσένα) συνδέεται με την καλλιέργεια της πεποίθησης ότι η ευθυγράμμισή σου πρέπει να αγοραστεί ακριβά. Είναι προφανές ότι συμφέρον δικό του είναι να σε αγοράσει όσο το δυνατόν φθηνότερα και να μειώσει τη δέσμευσή του σε εσένα λαμβάνοντας ταυτόχρονα όλα τα προβλεπόμενα ανταλλάγματα στο πλαίσιο της εταιρικής σχέσης σας.
Το θέμα είναι εσύ τι κάνεις, πως δημιουργείς και θωρακίζεις θεσμικά το δικό σου κρατικό μηχανισμό…
