Οι Κινέζοι έφτιαξαν «τεχνητό ήλιο» που ανοίγει το δρόμο για ενέργεια από σύντηξη

Ένας «τεχνητός ήλιος» που δημιουργήθηκε από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών θεωρείται ότι αποτελεί το τελευταίο και πιο σημαντικό βήμα στον τομέα της ενέργειας από σύντηξη. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε σε διάστημα τεσσάρων μηνών από την ομάδα του EAST (Experimental Advanced Superconducting Tokamak) στα Ινστιτούτα Επιστημών Χεφέι, και η θερμική ενέργεια από τα ηλεκτρόνια έφτασε πάνω από τους 100 εκατ. βαθμούς Κελσίου στο πλάσμα του πυρήνα.

Η θερμοκρασία, όπως υπογραμμίζει η Ακαδημία σε ανακοίνωσή της, είναι περίπου επταπλάσια από αυτή του εσωτερικού του Ήλιου που φτάνει τα 15 εκατ. βαθμούς Κελσίου.

Το EAST είναι ένας αντιδραστήρας Τόκαμακ, μια ειδική τεχνολογική διάταξη θερμοπυρηνικού αντιδραστήρα που χρησιμοποιείται στην έρευνα της θερμοπυρηνικής ενέργειας. Ένα μεταλλικό «ντόνατ» εκβάλλει σε κενό και μετά υποδέχεται άτομα υδρογόνου. Τα άτομα αυτά θερμαίνονται με μια σειρά διαφορετικών μεθόδων για τη δημιουργία πλάσματος, που στη συνέχεια συμπιέζεται μέσω μιας σειράς ισχυρών μαγνητών.

Το πλάσμα αποκτά τόσο υψηλές θερμοκρασίες και συμπιέζεται τόσο πολύ που οι συνθήκες μέσα στον αντιδραστήρια γίνονται αντίστοιχες αυτών στον Ήλιο, με αποτέλεσμα να σημειώνεται σύντηξη των ατόμων υδρογόνου απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Στόχος της επιστημονικής κοινότητας είναι η δημιουργία ενός αντιδραστήρα στον οποίο η αντίδραση σύντηξης θα είναι αυτάρκης με αποτέλεσμα την παραγωγή περισσότερης ενέργειας από αυτή που καταναλώνεται.

Ο κινεζικός «τεχνητός ήλιος» πέτυχε τις πρωτοφανείς για τα δεδομένα της έρευνας θερμοκρασίες και πυκνότητες για περίπου 10 δευτερόλεπτα, συνδυάζοντας τέσσερις διαφορετικές μεθόδους θέρμανσης για τη δημιουργία του πλάσματος και την έναρξη της διαδικασίας σύντηξης. Αυτό που αποδείχθηκε είναι ότι υπάρχει η τεχνολογική δυνατότητα να πάρουμε θερμοκρασία άνω των 100 εκατ. βαθμών οι οποίοι απαιτούνται για την ανάπτυξη και αξιοποίηση βιώσιμης τεχνολογίας πυρηνικής σύντηξης για την παραγωγή ενέργειας.

Μεταξύ των σκοπών του πειράματος ήταν η μελέτη των τρόπων διατήρησης της σταθερότητας και της ισορροπίας του πλάσματος, του περιορισμού και της μεταφοράς του, αλλά και της αλληλεπίδρασής του με άλλα σωματίδια.