Λέμε για τους πολιτικούς ότι ομιλούν την «ξύλινη γλώσσα». Αναρωτηθήκαμε μήπως η ζωή των αστών είναι μια πλαστική-τεχνητή ζωή, τελείως αλλοτριωμένη και αποξενωμένη από τη φύση; Για να πρωτοτυπεί η γλώσσα πρέπει να προηγούνται ερεθίσματα στη νόηση και στην ψυχή ώστε να ρέει η σκέψη και το συναίσθημα.
Η ομιλία εκφράζει/απεικονίζει το νου του ατόμου. Η συμπεριφορά απεικονίζει την κατάσταση της ψυχής του. Η εικονική πραγματικότητα του ίντερνετ και γενικότερα ο αστικός τρόπος ζωής είναι εις βάρος του αυθορμητισμού που πηγάζει από την απλότητα της φύσης.
Η ύπαιθρος και η πόλη είναι οι δύο πόλοι της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ύπαιθρος και η πόλη μαρτυρούν και αναδεικνύουν τους ιδιαίτερους τύπους των ανθρώπων τους: τον «χωριάτικο» άνθρωπο και τον «αστικό» άνθρωπο. Ο χωρικός και ο αστός είναι ψυχολογικοί αντίποδες. Γεωργοί από τις πλέον διαφορετικές περιοχές μοιάζουν συχνά περισσότερο μεταξύ τους σε συναισθήματα και απόψεις παρά με τους αστούς της γειτονικής μεγαλούπολης. Μεταξύ περιοχών της υπαίθρου, όπως και μεταξύ πόλεων, υπάρχει ο χώρος. Μεταξύ πόλης και υπαίθρου υπάρχει ο χρόνος. Ο ακραίος τύπος του αστού προέρχεται από τις μητροπόλεις του Δυτικού κόσμου.
Ο αστός σκέπτεται διαφορετικά, κρίνει, αισθάνεται, ενεργεί διαφορετικά από τον χωρικό. Η ζωή στη μεγαλούπολη είναι αφηρημένη και μηχανοποιημένη. Ο κάτοικος της πόλης είναι ορθολογιστής, σκεπτικιστής, δεν έχει σταθερή πίστη για πολλά θέματα ενώ ο αγρότης-γαιοκτήμων είναι πιστός, ίσως και προληπτικός. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα του ανθρώπου της υπαίθρου αποκρυσταλλώνονται γύρω από τη φύση, όπου ζει σε συμβίωση με το ζώο, το τοπίο της υπαίθρου και την εξάρτηση από τον καιρό και την εποχή του έτους. Για τον αστό δεν υπάρχει καιρός ή εποχή. Είναι ανεξάρτητος από το χρόνο, την εποχή και το κλίμα. Κομβικό σημείο της αστικής ψυχής είναι η Κοινότητα (κοινωνική ομάδα).
Η αστική ψυχή ζει σε συμβίωση με το μηχάνημα, το νεκρό δημιούργημα του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος της υπαίθρου πιστεύει στην επιβολή και ανωτερότητα της φύσης πάνω στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος της πόλης πιστεύει στην επικράτηση του ανθρώπου πάνω στη φύση. Ο χωριάτης προέρχεται από τη φύση. Ο αστός προέρχεται από την κοινωνία. Ο ένας βλέπει το ζενίθ του κόσμου στο σύμπαν. Ο άλλος βλέπει το σκοπό του κόσμου στο ανθρώπινο γένος.
Ο χωρικός είναι συντηρητικός, όπως είναι το φυσικό περιβάλλον. Ο αστός είναι προοδευτικός, όπως είναι η κοινωνία. Η πρόοδος προέρχεται κυρίως από τους κατοίκους της πόλης.
Η μεγαλούπολη αποστερεί από τους κατοίκους της την απόλαυση της φυσικής ομορφιάς. Προσφέρει ως αντιστάθμισμα την τέχνη της. Το θέατρο, το σινεμά, οι συναυλίες, οι αίθουσες τέχνης, τα μουσεία και οι γκαλερί είναι υποκατάστατα της αιώνιας και εναλλασσόμενης ομορφιάς του τοπίου της υπαίθρου. Για μια ημέρα εργασίας γεμάτη ασχήμια, αυτά τα ινστιτούτα τέχνης της πόλης προσφέρουν στον αστό την «ομορφιά» σε μια συμπυκνωμένη φόρμα.
Στην ύπαιθρο αυτού του είδους η ομορφιά είναι περιττή. Η φύση είναι η εκτατική φόρμα ενώ η τέχνη είναι η εντατική φόρμα της εκδήλωσης της ομορφιάς. Η σχέση του αστού προς τη φύση είναι ελλιπής και κυριαρχείται από τη λαχτάρα για τη φύση.
Σημαίνων διανοούμενος του περασμένου αιώνα, ο Ρίχαρντ Νίκολαους Κούντενχοφε-Καλλέργης (1894-1972), αναλύει τη σχέση αστού και χωρικού ανθρώπινου τύπου και στη συνέχεια αναφέρει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει η άρχουσα τάξη στην Ευρώπη. Το πιο γνωστό έργο του είναι το Adel – Η τάξη των ευγενών (1922). Ήταν ο εμπνευστής της ιδέας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είχε ιδρύσει τη λέσχη «Πανευρωπαϊκή Ένωση» όπου ήταν πρόεδρος για 49 χρόνια! Οι ρίζες της οικογένειας Coudenhove-Kallergi ανάγονται και στη βυζαντινή Ελλάδα, όπως δηλώνει το επώνυμο Καλλέργη. Το βιβλίο του για την ενοποίηση της Ευρώπης Πανευρώπη κυκλοφόρησε το 1923. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δίνεται βραβείο με το όνομά του.
