«Εκτίμησή μου είναι ότι αργά αλλά σταθερά οδεύουμε προς μια γενικευμένη κρίση. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Η οποία είναι πιθανό να εξελιχθεί σε κρίση εθνική με απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις». Στην πρόρρηση αυτή του Τάκη Λαζαρίδη που διατυπώθηκε στα τέλη του 2007 είχαμε αναφερθεί σε ένα από τα προηγούμενα άρθρα μας με τον τίτλο «Δεν μου λες Στέλιο μου, μπορώ να προσθέσω κάτι;».
Πράγματι, η αποπνικτικά δυσώδης ατμόσφαιρα που προκαλούν οι αναμοχλεύσεις του δημόσιου γίγνεσθαι και η επικράτηση ενός ξεδιάντροπου κυνισμού που δεν φείδεται και αυτής ακόμα της κοινής λογικής, είναι ανησυχητικά σημεία των καιρού μας.
Επίσημα χείλη και θεσμοί ξευτελίζονται προσπαθώντας να ανατρέψουν δια λόγου, αδιαφιλονίκητες εμπειρίες του αισθητού των εμβρόντητων πολιτών.
Αυτή η παράνοια, προκαλούμενη από την «Άτη» (την οποία προσκάλεσαν στη ζωή μας οι συνεχείς «ύβρεις» του κομματικού φεουδαλισμού), αποτελεί ένδειξη προχωρημένης σήψης. Οι επικοινωνιακοί τακτικισμοί, οι σοφιστείες και τα ψέματα είναι διαχρονικές παθογένειες της πολιτικής πράξης. Δεν είναι, όμως, το παθογνωμονικό εύρημα της τελικού σταδίου βλάβης του πολιτικού και κοινωνικού ιστού. Αυτό είναι η απόλυτα χοντροκομμένη, άτσαλη, ανενδοίαστη και αμετανόητη διαστροφή της πραγματικότητας.
Η αναπόδραστη νομοτέλεια της διαδοχικής εξέλιξης του σχήματος «ύβρις, άτη, νέμεσις, τίσις» των αρχαίων μας προγόνων εξηγείται υστερότερα από τον αθάνατο υπάρχων μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού. «Δια τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις».
Γι’ αυτό είμαστε σε πορεία «κρίσης εθνικής με απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις».
Εξαιτίας του διαβολικού μίγματος έπαρσης, αμετροεπούς συμφεροντολογισμού και διαστροφικής αυτοδικαίωσης. Όχι για τα μύρια όσα άλλα αμαρτήματα του κομματικού φεουδαλισμού∙ αλλά μάλλον για την αμετανόητη βλασφημία του κατά του Πνεύματος της Αληθείας. Ασύνετα απεργάζεται παιδεία χωρίς Χριστό, χωρίς να λογαριάζει το «ος δ’ αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης».
Υποκριτής και άφρων στέκεται μπροστά στο λαό, όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα μπροστά στον Απόστολο Πέτρο. Αν στεκόταν με συστολή για τα λάθη, τις αστοχίες και τ’ αμέτρητα αμαρτήματά του θα ’βρισκε συγχώρεση κι αγάπη. Τώρα θα βρει απώλεια. «Διατί επλήρωσεν ο σατανάς την καρδίαν σου, ψεύσασθαί σε το Πνεύμα το Άγιον…;»∙ «τι ότι συνεφωνήθη υμίν πειράσαι το Πνεύμα Κυρίου;». Αν ο λαός συνεχίσει ν’ ανέχεται τον κομματικό φεουδαλισμό και δεν τον αποδοκιμάσει συνολικά, η εθνική καταστροφή είναι αναπόδραστη.
Το να φλομώνεις το λαό με ψεύδη είναι αμάρτημα. Αλλά να προσπαθείς όχι απλώς να τα δικαιολογήσεις, αλλά να τα ωραιοποιήσεις και να τα δοξάσεις και να καμαρώνεις γι’ αυτά; Ε… αυτό ακριβώς είναι η ασυγχώρητη βλασφημία.
Να φτάνει κανείς και στο σημείο να προσπαθεί να κάνει και τον Μακρυγιάννη συνεργό του σε αυτό το έγκλημα… Τι κρίμα!
Στάθηκε ο σπουδαίος μας ήρωας μπροστά στον βασιλιά Όθωνα και του είπε: «Ψέματα θέλεις να σου ειπώ ή αλήθεια;». Κι ακόμα: «έχω γιομάτες δυο τζέπες μίαν με ψέματα, την άλλη μ’ αλήθειες. Τώρα τι αγαπάς η Μεγαλειότη σου;» Κι αυτό, λέει, είν’ απόδειξη πως κι ο Μακρυγιάννης το ’χε το ψέμα εύκολο στην πολιτική. Άρα, αφού κι ο σπουδαίος αυτός ήρωας ήτανε ψεύτης, γιατί μας κατηγορείτε κι εμάς που σας φλομώνουμε με ψέμα για το καλό σας;
Αλλά ακόμα κι ένα παιδάκι το ξέρει πως όταν λέμε στον άλλο (κατά τον τρόπο του λέγειν) «την αλήθεια θες να σου πω ή ψέματα;», προφανώς εκμαιεύουμε τη μοναδική απάντηση: φυσικά και θέλω να μου πεις την αλήθεια! Άρα, ο Μακρυγιάννης στο περιστατικό αυτό στέκεται μπροστά στην εξουσία και θέτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το πλαίσιο μιας ειλικρινούς συζήτησης. Το πώς, λοιπόν, ένα περιστατικό που δείχνει την θαρραλέα φιλαλήθεια του Στρατηγού, χρησιμοποιείται ως άλλοθι για καθαγιασμό της ψευδολογίας στην πολιτική, είναι ακόμα ένα καλό παράδειγμα για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε.
Στη δίκη των δημοκρατικών στη Λαμία, λίγους μήνες πριν από την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής, γίνεται ο εξής διάλογος μεταξύ του νεαρού τότε «Γέρου της Δημοκρατίας» Παπανδρέου (υπεράσπιση), του Γερακάρη (βασιλόφρων εισαγγελέας κατήγορος) και του Παπαναστασίου (κατηγορούμενος).
Παπανδρέου: Ηκούσαμεν, μέσα εις την αίθουσα αυτήν της Δικαιοσύνης, στο ιερόν αυτό του ναού της Θέμιδος, ότι «την ζωήν την κυβερνά το συμφέρον. Και την πολιτικήν και την κοινωνίαν και την οικογένειαν!». Ματαίως, λοιπόν, κατήλθεν εις την γην, ματαίως ενηνθρωπίσθη, ματαίως εσταυρώθη ο Ναζωραίος! Και το κήρυγμα της αγάπης εσκορπίσθη εις τους ανέμους χωρίς ηχώ.
Γερακάρης: Ο Ναζωραίος ήτο Θεός, δεν ήτο άνθρωπος. Μην κατεβάζετε τους Θεούς.
Παπαναστασίου: Ήτο Θεάνθρωπος.
Γερακάρης: Η διδασκαλία του ήτο δια τους Θεούς.
Παπανδρέου: Αλλά αν επρόκειτο η διδασκαλία του να αφορά τους Θεούς, τότε διατί να καταβή εις την γην; (τρανταχτά γέλια από το ακροατήριο).
Αθεολόγητοι σύγχρονοι Γερακάρηδες! «Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία και τοις ωσίν, υμείς αεί τω Πνεύματι τω Αγίω αντιπίπτετε, ως οι πατέρες υμών και υμείς». Ας ξεμπερδεύουμε με όλο το φάσμα του κομματικού φεουδαλισμού που μας οδηγεί από τη μια εθνική καταστροφή στην άλλη. Τώρα, πριν είν’ αργά!
