Υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο στην κοινωνική ανοχή που όταν ξεπεραστεί αναπτύσσεται μια χειμαρρώδης δυναμική που δεν επιτρέπει στο ποτάμι να γυρίσει πίσω. Οι μεγάλοι ηγέτες διαισθάνονται αυτό το σημείο και φροντίζουν να μην το ξεπερνούν, ακόμα και αν σκέφτονται να κάνουν σημαντικότατες αλλαγές. Ο κανόνας δεν ισχύει για όσους πιστεύουν πως η κοινωνία είναι υποχείριό τους επειδή κάποια στιγμή τους εμπιστεύθηκε.
Και αυτήν την πολιτική εμπειρία βιώνουμε σήμερα, επί ΣΥΡΙΖΑ.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε σ’ αυτό το σημείο. Η κοινωνία όχι μόνο αντιδρά αλλά η κινητοποίησή της έχει πάρει χαρακτηριστικά κινήματος. Αυτοοργανωμένου κινήματος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Σκοπιανό πρέπει να λυθεί. Αλλά πώς; Οι προτάσεις που έγιναν δημοσίως γνωστές και το όλο περίγραμμα της λύσης παραπέμπει σε μια σαλαμοποίηση του ζητήματος εντελώς προβληματική. Διαφαίνεται ένα όνομα, ίσως και σλαβικής προφοράς, αλλά μόνο για χρήση στους διεθνείς οργανισμούς. Το erga omnes δεν θα αφορά το συνταγματικό όνομα το οποίο θα χρησιμοποιείται στο εσωτερικό. Και το όνομα αυτό είναι «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Έγινε, επίσης, γνωστό από τον υπουργό εξωτερικών της γειτονικής χώρας πως δεν συζητείται ούτε το θέμα της ταυτότητας (άλλωστε και στο παρελθόν ο Μάθιου Νίμιτς είχε πει πως δεν έχει αρμοδιότητα να το συζητήσει), αλλά ούτε και το θέμα της ονομασίας της γλώσσας. Ο Νίκος Κοτζιάς, παρόλο που θα πίκρανε τον Καραμανλή τον νεότερο, αποκάλυψε πως το 1977 επί πρωθυπουργίας του θείου του και ιδρυτή της ΝΔ η Ελλάδα αποδέχθηκε την ονομασία της γλώσσας της γειτονικής χώρας ως «μακεδονικής» στο πλαίσιο σύσκεψης του ΟΗΕ στην Αθήνα.
Άρα στο εσωτερικό το όνομα «Δημοκρατία τη Μακεδονίας», η γλώσσα «μακεδονική» και η ταυτότητα «μακεδονική». Η διεθνής ονομασία αναζητείται και τα αλυτρωτικά ζητήματα παραπέμπονται σε συνομιλίες στο μέλλον. Θα λάβουν δε μια μορφή κατοχύρωσης, απροσδιόριστης προς το παρόν.
Το πολιτικό σύστημα φέρει τεράστιες ευθύνες για τον επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε και αυτό το ζήτημα από τη στιγμή της δημιουργίας του, όπως και άλλα εθνικά θέματα. Γι’ αυτό και η απαξίωσή του στην κοινωνία είναι μεγάλη και καθολική.
Αυτήν την απαξίωση εκμεταλλεύτηκε ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του και κέρδισαν τις εκλογές και την ανοχή της κοινωνίας. Αλλά πολύ γρήγορα και αυτοί απέδειξαν πως βαδίζουν πάνω στις ίδιες σταθερές που κράτησαν την Ελλάδα καθηλωμένη στην υπανάπτυξη από την ημέρα που έγινε «ανεξάρτητο» κράτος. Διαφθορά, ρουσφέτι, μίζα, πελατειακή νοοτροπία. Όλα τα αναπαρήγαγαν στον ακραίο βαθμό ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το θέμα είναι ότι ο λαός το αντιλήφθηκε. Και ακόμη και όσοι ευεργετήθηκαν βρίσκονται πλέον στους δρόμους.
Η αγανάκτηση είχε συσσωρευθεί. Μια σπίθα χρειαζόταν για να σηκωθούν από τις καρέκλες τους. Και η σπίθα αυτή δόθηκε με το «Μακεδονικό». Ο κόσμος ένιωσε πως του τα πήραν όλα και τώρα του αμφισβητούν την ταυτότητα. Ε, αυτό ξεχείλισε το ποτήρι.
Ανοίγοντας το Σκοπιανό ο κ. Τσίπρας έπαιξε εν ου παικτοίς. Επιχείρησε να εκμεταλλευθεί ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα αποβλέποντας σε πολιτικά και εκλογικά οφέλη. Στόχος του ήταν να διασπάσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, κάτι που εν μέρει ίσως και να το πέτυχε.
Η ομάδα που κυβερνά δεν έχει κανένα πρόβλημα να διχάσει σε ακραία όρια την κοινωνία προκειμένου να πετύχει την παραμονή της στην εξουσία. Η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης ανησύχησε τους κυβερνητικούς εταίρους και τώρα κάνουν το παν για να μην πετύχει η αυριανή συγκέντρωση της Αθήνας.
Με διάφορους τρόφιμους του βαθέος ή και του ρηχού κράτους δημιούργησαν ήδη κλίμα ανασφάλειας και κρατικής τρομοκρατίας, το οποίο έρχονται οι ίδιοι, υποτίθεται, να διαχειριστούν διαλύοντας ουσιαστικά τη συγκέντρωση από άποψη χωροταξίας. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν οι μπαχαλάκηδες και οι Ρουβίκωνες.
Είναι, όμως, αργά. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Και οι κυβερνώντες θα το συνειδητοποιήσουν όσα παρακρατικά μέσα και αν χρησιμοποιήσουν.
Η kolotuba πέρασε στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο ως όρος που χαρακτήριζε τον κ. Τσίπρα. Τώρα με την πρακτική της κυβέρνησης στο πολιτικό λεξιλόγιο θα περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως όρος που θα σηματοδοτεί την κατάντια ενός πάλαι ποτέ αυτοαποκαλούμενου αριστερού κινήματος.
